Gebruikersavatar
roeier
 
Berichten: 767
Lid geworden op: Vr 02 Dec 2016, 15:57
Moestuin Seizoen: Bekijk update (8)
Archief
- April 2019
+ Januari 2019
+ Oktober 2018
+ September 2018
+ Juni 2018
+ Oktober 2017
+ Maart 2017
+ Januari 2017

Permanente Link door roeier op Zo 07 Apr 2019, 19:27

Rondje erf; opkomend spul

Niet alles overleeft de knaagpartijen van muis en rat hier. Bij vaste planten die je 's winters niet ziet is het maar de vraag of ze in het voorjaar wel weer te voorschijn komen; ze kunnen helemaal weggeknabbeld zijn onder de oppervlakte.
Dan is het altijd fijn als je iets weer op ziet komen. Zeker als ze nog voor de eerste keer moeten bloeien, ik woon hier nog niet zo lang en veel planten heb ik pas vorig jaar geplant.

Zoals deze: Koeienoog (Telekia speciosa). Vorig jaar al mooi blad, hopelijk dit jaar ook bloei. Dat er een vogeltje op gescheten heeft vind ik niet erg:
Afbeelding

Ik ben ook erg blij dat ik deze weer zie opkomen, vorig jaar was het niet meer dan twee kleine blaadjes, waarschijnlijk dit jaar bloei en vrucht, ik ben benieuwd: Podophyllum hexandrum:
Afbeelding

Deze bloeide vorig jaar al, is een mooie schaduwplant: Geurend hoefbloem (Saruma henryi):
Afbeelding

Een zilverkaars die vorig jaar ook nog niet heeft gebloeid: Cimicifuga carbonella:
Afbeelding

Een geranium die vorig jaar wel heeft gebloeid maar waarvan ik nooit de naam heb genoteerd, wel leuk dat hij weer opkomt:
Afbeelding

Kruiskruid (Ligularia dentata 'Othello') had het vorig jaar moeilijk bij mij. Geen bloei. Misschien dit jaar:
Afbeelding

Ik had twee plantjes van dat Kruiskruid gekocht. Waar de andere stond is nu een gat, het kaartje is niet opgeknabbeld:
Afbeelding

Zo verdwijnen er dingen, door muis of rat. En ik ben bang dat deze jonge aanwinst ook niet gaat helpen in de strijd:
Afbeelding

Ondertussen staat de vroegste perenboom bijna in bloei, nog maar een paar mooie dagen, schat ik:
Afbeelding
2 reacties 378 keer bekeken

Permanente Link door roeier op Di 08 Jan 2019, 19:20

Januari: zaailingen zat

Dit jaar ben ik nogal bezig gegaan met late herfst- vroege winterzaai, kijken hoe dat gaat. Geen kwestie van ongeduld, maar ik heb nu 3 lentes een tuin, en dat waren stuk voor stuk droge lentes; erg moeilijk om dingen te zaaien. Ik zie niet uit naar nog zo'n droog voorjaar waarin haast niets ontkiemt, dus als een gewas tegen vorst kan: we zaaien het nu!

Ui, mogelijk in Oktober gezaaid, geen geweldige ontkieming:
Afbeelding

Spruiten, ook in de winter nog slakkenvraat:
Afbeelding

Pastinaak, pas eind November gezaaid, komt geweldig op:
Afbeelding

Palmkool, het oude zaad kwam niet zo goed op, ik heb ondertussen bijgezaaid met afgelopen seizoen geoogst zaad, maar dit waren wat oude zaadjes, en na deze foto heb ik ze verspeend, ze moesten in elk geval wat dieper de grond in:
Afbeelding

Witte kantbloem, wat zaadjes gesnaaid van het Martiniplantsoen in Franeker, ziet er als zaailing al decoratief uit:
Afbeelding

Orlaya grandiflora is de Latijnse naam van die bloem, en de Nederlandse naam is niet Witte kantbloem, maar Straalscherm. Nou, dan vind ik een letterlijke vertaling van het Engelse White lace flower toch mooier klinken, dus hou ik het op Witte kantbloem.

Ook worteltjes heb ik ondertussen gezaaid, prei ben ik nog niet aan toe gekomen. Wat bekende tweejarige bloemen zijn ook in de herfst gezaaid, maar waar ik hier foto's van heb staan heb ik niet eerder in de late herfst, bijna winter, gezaaid. Het is nog even afwachten of dit een gewoonte voor me zal worden.
Zoiets als tuinbonen zie ik mezelf niet snel in deze tijd zaaien; het zijn vooral kleine zaadjes die een probleem geven met ontkieming in een droog voorjaar, en bonen kunnen al niet tegen matige vorst, dus daar zie ik de voordelen niet.
Spreiding van het zaaiseizoen vind ik dan wel weer leuk.
1 Reactie 1368 keer bekeken

Permanente Link door roeier op Do 04 Okt 2018, 18:30

De appelboom

Hier op het hof staat een appelboom die in het verleden vreemd snoeiwerk heeft gekend en er nu wat verknipt uitziet. Alle dikke takken zijn op een gegeven moment stevig ingekort, en de boom heeft hierop gereageerd door heel veel waterloten te maken.
Dit is een foto van December 2016:

Afbeelding

Ik had me nog helemaal niet bemoeid met de snoei van de fruitbomen, ook al omdat ik daar zelf absoluut geen ervaring in heb. Maar uiteindelijk heb ik toch maar de snoeischaar gepakt. De boom heeft het meeste blad en fruit nog, maar ik dacht dat het een niet al te rare tijd was. De gemeente haalt ook deze maand het groffe takkenmateriaal op, en dat doen ze maar één keer per jaar.

Afbeelding

Vooral waterloten heb ik eruit gehaald, daar zat de kroon helemaal dicht mee. Ik wil proberen het midden meer open te houden en sommige zijwaartse takken te behouden zodat die tot gesteltakken kunnen uitgroeien. De boom is erg groeikrachtig, ik vermoed dat hij nog altijd in reaktie is op vorige snoeibeurten, vooral op die keer dat de hoofdstam is ingekort.
De boom zal er altijd wel een beetje merkwaardig blijven uitzien, maar ik ben benieuwd waar ik kan komen met deze boom.

Het appelras ken ik niet, de eigenaar van dit perceel weet het niet meer. De appels lijken als twee druppels water op Golden Delicious, dus misschien is het dat, maar het maakt me ook niet zoveel uit. Het zijn mooie, grote appels met een rode blos, precies het soort waar je een kind blij mee maakt (foto van voor de snoei):

Afbeelding
0 reacties 6020 keer bekeken

Permanente Link door roeier op Di 04 Sep 2018, 21:56

Kruispompoenen

Op het forum komen vaak mensen langs die verrast worden door de pompoen of courgette die ze hebben gekweekt. Wat er uit het zaadje komt lijkt vaak niet op de vrucht waar het zaadje uit komt. Kruisbestuiving; komt heel makkelijk voor in deze plantenfamilie, en de niet ingewijde is er vaak niet op bedacht.
Het leek me leuk om wat foto's te plaatsen van wat er gebeurd als je zaadjes van een pompoen in de grond stopt waarvan je de vader niet kent, om een voorbeeld te geven van wat de gevolgen zijn van kruisbestuiving.

Vorig jaar heb ik wat zaden overgehouden van een Buttercup. Ik hoopte dit jaar weer diezelfde Buttercup terug te krijgen, maar dat is niet gebeurd. Ik had vorig jaar ook maar één Buttercup plant staan die was gelukt, dan is de kans wel erg groot dat het stuifmeel ergens anders vandaan komt, en dat de nakomelingen kruisingen zijn. De bevruchting zou wel binnen de Cucurbita maxima groep moeten plaatsvinden, dus niet dat pa een sierkalebasje of courgette zou kunnen zijn. Daarom durfde ik het ook wel aan om dit te zaaien; ik zou iets eetbaars moeten krijgen.

De foto's zijn allemaal vandaag genomen. Van twee planten lijken de vruchten sterk op elkaar, en van één van die planten heb ik ook al een pompoen gegeten, die was gewoon lekker. Aan de andere hangen pompoenen in diverse leeftijdsstadia. Dit is nog een jonkie:

Afbeelding

Die lijkt nog op moeder. Buttercup is groen en heeft een afgeplatte vorm. Maar een lichtere kleur begint er al doorheen te komen.

Dit is een vrucht aan dezelfde plant, een tikkie ouder. Begint geel te worden, is wel ronder aan de bovenkant:

Afbeelding

En deze is eigenlijk wel rijp, dat zie je aan de verkurkte steel - zelfde plant nog steeds:

Afbeelding

Dan een andere plant. Wel van een zaadje uit dezelfde pompoen:

Afbeelding

Deze is toch wat anders. Eindigt op een punt en bleef veel langer groen. Is toch nog aardig oranje gekleurd uiteindelijk.
Meer vruchten dan deze zijn er niet verschenen aan deze plant. Ernaast staat ook nog een plant waar maar één pompoentje aan is verschenen:

Afbeelding

Dat pompoentje wilde niet groeien, net zoals de plant waar het aan hing. Een rabarberplant stond daar dichtbij, zoiets kan meegespeeld hebben. In zo'n pompoentje heb ik weinig vertrouwen, ik ben toch al wantrouwend als pompoentjes erg klein blijven. De pompoen die ik heb gegeten was 1.6 kg, dat verhoudt zich tot hoe groot Buttercups worden. De meeste foto's die je hier ziet zijn van pompoenen in die orde van grootte, en het lijkt ook op de grootte van Kuri's - in dat ras zoek ik de vader, want die pompoen komt heel algemeen voor en is oranje.

Dan heb ik nog een plant waarvan ik meen dat het zaadje dezelfde moederplant heeft, maar uit een andere pompoen komt - heel precies heb ik alles niet genoteerd, dus ik kan me vergissen. Wel een wat andere vrucht, waarbij ik aan een Turkse muts zit te denken als vader - ik weet dat iemand Turkse mutsen had op de tuin:

Afbeelding

Zo'n knoop zie ik bij de andere pompoenen niet. Is wel mooi.

Dan nog een pompoen die niet in het rijtje thuishoort, want deze is uit een gekocht pakje zaad:

Afbeelding

Berrettina Piacentina zou dit moeten zijn, en dat geloof ik ook wel, maar ga maar eens online afbeeldingen van Berrettina Piacentina opzoeken; die zien er ook allemaal anders uit. Met bobbels, zonder bobbels, soms een Turkse muts-vorm, soms niet... Wat dat betreft kunnen ze ons ook van alles wijsmaken.

Ik wil wel leren zelf te bevruchten volgend jaar, zodat als een pompoen mij bevalt ik die terug kan kweken. Dat lijkt me de moeite waard. Niet dat ik het geld niet over heb voor een pakje uit de handel, maar zelf zaad overhouden is wat ik graag doe, en bij gekocht zaad kun je er ook niet volledig op vertrouwen dat de inhoud overeenkomt met wat er op het pakje staat afgebeeld.

Dit verslag kan een vervolg gebruiken, want ik moet de pompoenen op de foto's nog proeven. Ik heb er wel vertrouwen in dat de meesten lekker zijn, maar 100% vertrouwen heb ik niet.
2 reacties 6653 keer bekeken

Permanente Link door roeier op Wo 13 Jun 2018, 10:29

Het verborgen bonenbed

Afbeelding

Het uiterlijk van een graf was geen opzet. Ik wil wat door ruil verkregen bonen raszuiver houden, dus heb een geisoleerde plek gekozen om kruisbestuiving te bemoeilijken en daar met wat keien een bedje geimproviseerd. Het is hier donker door de bomen, maar lichtere plaatsen heb ik niet.

Afbeelding

Dit is een Fins duivenboontje wat 'Kontu' heet. De slungelachtige groei komt puur door de duisternis bij mij, zo zien ze er normaal niet uit. Dit ras is in Finland ontwikkeld voor een kort seizoen, en, merkwaardig, op klein formaat, omdat in Finland het drogen van de bonen de grootste kostenpost is in de productiecyclus. Kleine boontjes drogen sneller.

Afbeelding

Het boontje met de lichte kleur is Kontu, de andere is voorganger, Mikko, uitgebracht door dezelfde ontwikkelaar, Hankija. Eerst zijn ze tussen 1969 en 1974 het Finse veld ingegaan om bestaande variëteiten te verzamelen. Ik geloof dat aan de Mikko zo op de commerciële markt is gebracht zonder er veel aan om te sleutelen. De Kontu is veel later uitgebracht, daar is meer kruising en selecteerwerk aan voorafgegaan. De Kontu groeit sneller en is lichter van kleur, dat waren beide oogmerken.
Of hier beige mooier is dan zwart, daar valt over te twisten. Donkerder tuinbonen zouden bitterder moeten smaken, door meer tannine. Ik hou wel van de soort bitterheid van tuinbonen, ik ben niet zo dol op die lichtgroene tuinbonen.
Tuinbonen of duivenbonen, het is allemaal Vicia Faba, en ik noem een duivenboon ook wel een tuinboon.

Een heel ander onderwerp: waarheen met de pompoenen? Ik heb een paar gezet op een bed waar de St Jans-ui nu wordt geoogst. Daar staat ook rabarber waar ik van plan ben pompoenen overheen te leiden. Rabarber kan goed schaduw hebben, dus is dit een goed idee?

Afbeelding

Knoflook kan ook zo geoogst worden, daar staat ook een pompoenplant om de ruimte over te nemen. De knoflook is Pskem trouwens.

Afbeelding
2 reacties 7591 keer bekeken

Volgende