Die snijbonenmolen was me vroeger een gruwel. Middagen aan een stuk draaien (kinderarbeid) en dan van die vieze stekelige boontjes overhouden. Ik heb er een wasmachinemotor aan gelast. Ging perfect. Een snijboon ging er in nog geen seconde doorheen. De sliertjes werden dunner en veel langer. Je was ook met een halfuur klaar. Omdat mijn ouders niet zo goed wisten wat ze daar mee aan moesten en er met de vastgelaste motor ook niet wisten hoe het weer terug moest hebben we nog jaren snijbonenspaghetti gegeten. Tip. Let dus even op het toerental. In retrospect was het erg avant garde. Niven kunz maakt tegenwoordig snijbonencarbonara. Prijswinnend gerechtje.