pippi

Oh dat trekt wel weer bij hoor, want de wortels zijn niet dood. Wij hadden vroeger vaak dagenlang zo'n badje op het gras staan, zag je na een tijdje ook niks meer van.

Dit lijkt mij een leuke plant voor zo'n plek: https://www.mijntuin.org/plants/11434-chocoladerank

Och die ziet er inderdaad ook niet blij uit. Die van mij hebben dus ook die gekrulde bladeren, maar niet die kleine vlekjes en geen zichtbare beestjes, wel heel veel gaten. Ik zal straks ook even een foto maken.

Ik heb helemaal geen verstand van abrikozen, maar ik vind dit wel erg leuk en interessant om te lezen. Spannend hoor Yuras!

Nee, geen pluis. Ik denk dat het grootste probleem van de planten toch iets van beestjes is.

Lief dat je dat doet voor je vader, en welkom!

Welkom!

Oh wat een triest einde voor die merel.

Jootje, je hebt ergens helemaal gelijk hoor. Maar ik had echt even iets van Vandaag niks te klagen. Ik heb vakantie, zit lekker aan de koffie en ik zie allemaal dikke hommels op de bloeiende balsemien vliegen, en de zon schijnt!

Ik gok slakken. Ik heb precies van die gaatjes in de aardbeien die ik niet op tijd pluk, en soms ligt er dan ook nog eens een babyslak prinsheerlijk te slapen midden in dat aardbeienhuisje.

Even van me af klagen: ik zie bij toeval op facebook dat mijn ex hoera roept omdat zijn 'kleindochter' haar zwemdiploma heeft gehaald. Na de scheiding (bijna 12 jaar geleden) konden we jarenlang prima met elkaar overweg, wat ook heel fijn was voor de kinderen, toen 13 en 15 jaar oud. Zoon woonde bij hem, dochter bij mij. Hij kreeg een stikleuke vriendin waar ik het prima mee kon vinden, en toen dat na jaren uitging zat hij effe diep in de put en hebben we vooral heel veel gewandeld met onze honden, en gepraat en ik was heel blij voor hem dat hij na een tijdje een nieuwe vriendin vond. Het leek een heel leuk mens, maar binnen een jaar tijd zette hij zoon uit huis omdat hij bij de vriendin in wilde trekken. Zoon kon natuurlijk bij mij terecht, maar het ging allemaal heel akelig. Dochter woonde destijds samen, en toen dat definitief uit ging had ze met haar vader afgesproken dat ze met de trein naar hem toe kwam en dat hij haar en haar spulletjes met de auto naar mij zou brengen. Puntje bij paaltje ging dat niet door, geen zin, te laat, wat gedronken, en heeft ze de spullen daar achter gelaten en is met een taxi in hemelsnaam maar weer terug gegaan naar ex. Zoon had toen nog geen auto, maar we hebben haar kort daarna met een geleende auto opgehaald, vrienden van haar hebben haar spullen opgehaald die bij haar vader stonden. Hij heeft ze allebei eigenlijk zo laten vallen (er is meer voorgevallen waarbij hij ook niet thuis gaf) , ze willen ook geen contact meer met hem. Via opa en oma en andere familie van die kant (waar de kinders nog wel regelmatig contact mee hebben gelukkig) horen we vooral jankverhalen over hoe veel pijn hun vader heeft omdat hij ze nooit meer ziet, hij stuurt verjaardagskaarten met hoeveel hij ze mist en van ze houdt, maar het lijkt allemaal zo nep. En nou is hij blij dat zijn 'kleindochter' , kindje van een van de kinders van zijn vriendin, haar diploma heeft gehaald. Ik vind het frustrerend en irritant, maar ik snap het vooral ook niet. Ik zou geen oog meer dicht doen 's nachts en nooit meer gelukkig kunnen zijn als ik geen goeie relatie had met mijn kinderen. Het is een geweldig stel kinders, en ik ben stiktrots dat ik hun moeder ben en dat ze van alles (soms iets teveel )zonder moeite met me delen. Hoe kan je dat in vredesnaam inruilen voor nageslacht van je bedpartner? Ik snap dat niet, en stiekem vind ik die zogenaamde kleindochter ook wel foeilelijk en dommig uit die oogjes kijken. Als mijn kinders kinders gaan krijgen, worden dat ondanks die genen van mijn ex hopelijk weer net zo avontuurlijk en slim en vermoeiend maar leuk als mijn kinders. Dat moest ik even kwijt.

Haha, dat is lief, maar of het verstandig is... Ik ben ook pas sinds dit jaar 'serieus' aan het moestuinieren in mijn achtertuin, voorheen zaaide ik eens wat en douwde ik wat aardappels in de grond en had ik hier en daar een fruitstruikje. Dit jaar is voor mij ook echt om dingen uit te proberen en te bekijken wat ik volgend jaar wil en wat ik niet (meer) wil. Ik klooi dus eigenlijk maar wat aan. Maar ik heb (vooral op dit forum en ook van Diana('s Mooie Moestuin, iemand noemde hem al, en door heel veel te lezen over ecologisch tuinieren en permacultuur) heel erg veel geleerd. Gras kan geen kwaad, behalve als je er babyplantjes tussen zet want die zijn binnen no-time overwoekerd. Bij mij staat het gras vooral tussen de aardbeien, dus af en toe pluk ik het daar weg en laat het afgeplukte gras dan daar ook weer liggen, gras is prima mulch. Chop and drop dus. Graspaadjes staan wel heel mooi, maar om het netjes te houden moeten je paadjes dan wel breed genoeg zijn voor je maaier, en gras woekert ontzettend, dus voor je het weet staat het weer tussen je planten. Als je geen lelijke tegelpaadjes wil zou ik houtsnippers erop gooien. Dat houdt onkruid tegen, maar de bodem eronder wordt/blijft luchtig omdat het heel langzaam verteerd en verwerkt wordt. Paden met een dikke laag houtsnippers laten uiteindelijk ook veel meer water door dan tegelpaden of gras zodat je geen kaplaarzen nodig hebt als het eens flink heeft geregend. Karton kan je op elk moment leggen. Karton op je paadjes en houtsnippers erbovenop bijvoorbeeld. Maar op stukjes die je nu niet gebruikt en pas begin volgend jaar gaat inzaaien of beplanten kan je het nu ook prima leggen. Een laag compost daarop is fijn, maar je kan er ook al je kleine snoeiafval en gemaaide gras en al je andere groenafval op gooien. Dat kan dan lekker een half jaar liggen werken en volgend jaar zijn er allerlei planten die het geweldig vinden, zo'n laag half-verteerde compost. Oh geweldig joh, en zo herkenbaar. Toen ik de eerste doperwten kon plukken dacht de buurt waarschijnlijk dat ik de loterij had gewonnen. Maar het is zo waanzinnig leuk, dat echte eten dat je zomaar uit je tuin haalt. En aardappels, ik ben al jaren een fan. De spanning en de lol van voorzichtig die aardappels rooien, helemaal trots zijn op je oogst (ook al is die niet heel groot), en dan die piepjonge aardappels effe schoonmaken, velletje er met je vingers van af vegen, die bizarre ervaring dat verse aardappels knersen en knapperen zoals een appel als je ze doormidden snijdt, en dan uiteindelijk lekker oppeuzelen. Mijn zoon houdt niet van aardappels, behalve die uit de eigen tuin. Dit jaar had ik voor het eerst Opperdoezer Ronde, nou, dat is een aanrader, ondanks het lastige schillen. We zitten nu aan de Texla want de Opperdoezers zijn op, en die Texla zijn ook best lekker hoor, maar toch even wennen want die Opperdoezers waren echt om je vingers bij op te vreten. Ik zag ze ook in de winkel liggen voor een afgrijselijke prijs, en die van mij zagen er veel beter uit. Eet je tussen de middag wel thuis? Want dan is er genoeg waar je plezier van kan hebben, allerlei lekkere bladplantjes voor een salade of gewoon op je boterham met kaas. Ik heb dit jaar al veel plezier gehad van de rucola en mosterdblad. In bloei worden het ook mooie bloemen waar veel insecten op af komen, en ook dan kan je nog de (wat pittiger) blaadjes plukken. Er is zoveel te bedenken wat gewoon moeiteloos groeit en bloeit en best wel even kan wachten tot het weekend om geplukt en gegeten te worden. Echt superleuk dat je zo blij wordt van je tuintje. Het is zo'n fijne manier om te ontstressen in een moeilijke periode. Ik wens je nog heel veel moestuinplezier, het is je van harte gegund!

Akelig hoor, Toto. Wat zijn het toch lastige planten, die tomaten. Ik vind het wel prettig om alle ervaringen te lezen (hoe naar dan ook), want een kas of afdak is blijkbaar ook niet altijd zaligmakend en ik neig ernaar om volgend jaar de boel toch weer buiten te zetten, maar dan zoveel mogelijk kleinblijvende vroege struiktomatenplanten in potten. Makkelijk te verplaatsen uit 'gevarenzones' als andere planten ziek worden, bij echt noodweer kan je ze makkelijk even binnen zetten, en het scheelt (bij mij) een heel stuk aan verticale oppervlakte waar dan andere klimmers/hoog groeiende planten kunnen staan. Ik moet nog steeds de foto's laten zien van het uiteindelijke resultaat van mijn schimmeltest, na 5 dagen ofzo was er wel wat van pluis te zien, maar zo miniem dat het in elk geval zeker geen Phytophthora is. Een van de planten had vandaag wel wat meeldauwvlekjes, dus die blaadjes er maar afgehaald. Planten in pot in de voortuin staan er helemaal prima bij, en in de achtertuin doen sommige het inmiddels ook vlekkeloos , en bij andere zien de onderste bladeren er echt vreselijk uit, ik knip er handenvol vanaf maar ik kan wel bezig blijven. Het nieuwe blad, de stengels en de vruchten zien er dan wel weer okee uit. Ik vind alleen wel dat ze ontzaglijk langzaam op kleur komen. Als ik zie wat anderen al aan rode tomaten hebben... Hier is het tot nog toe alleen de kruisbestomaat die dan een keer in de zoveel dagen wel een oranjegeel trosje heeft, maar verder heb ik vooral heel veel hele groene tomaten.

Weer effe terug naar paprika's: Een van mijn supertrieste paprikaplanten heeft nu dan toch een minuscuul paprikaatje hangen. Ik hoop dat het een eetbare paprika wordt voor de winter invalt, want het dingetje groeit tergend langzaam. Wat de paprikaplanten precies mankeren weet ik nog steeds niet, bladeren krullen en ze zitten vol met gaten terwijl ik niet of nauwelijks beestjes erop zie. Naast de paprika's staat trouwens een boekweitplantje, en die mankeert hetzelfde. (Hoewel die er heel wat optimistischer onder blijft.) Ik heb 1 paprika in pot binnen voor het raam staan, en die heeft prima blad en al ongeveer 100 jaar (nou ja zo voelt het) bloemknopjes die alsmaar niet open gaan.

Zonde van je planten joh! Misschien iets van een mini-courgette of minikomkommer laten klimmen? Of zaai gewoon iets leuks wat eigenlijk niet meer kan, en zet het van de winter binnen. Ik zag ergens foto's van iemand die een peperplant in pot naar binnen had gehaald en die had in februari ofzo al vruchten aan die plant.

In navolging van Nynke bietjes gezaaid. Voor de tigste keer. Ik had pas terug uiteindelijk 4 mooie plantjes, en na het uitplanten denderden er wat honden en katten overheen, en een hond ging er op liggen slapen. en nu heb ik nog 1,5 bietenplantje. Ongedierte in de moestuin is hier een breed begrip. En ook opnieuw courgette gezaaid, want van een van de twee planten was de stengel compleet doorgevroten door iets (?). Je weet maar nooit, het is zo'n raar jaar, wie weet blijft het zacht tot december en pukken we met kerst nog courgettes. Peultjes (tweede poging) uitgeplant en derde poging gezaaid. De eerste poging heeft fors last van slakken maar wil ook alsmaar niet de hoogte in. Vandaag wel eindelijk het eerste peultje (lag zo ongeveer op de grond) geoogst, minuutje meegekookt met de aardappels en toen uit de pan gevist. Oef, dat was een lekker peultje. Dus we blijven het proberen. Boerenkooltjes verpot in grotere potten. Ik heb een hele verzameling kooltjes (ook rode, en palm, en broccoli) die zonder een vlekje of gaatje aan het opgroeien zijn, en die gaan echt pas de grond in als ze wat vraat kunnen hebben, want ik ben het zat, al dat gespuis. Morgen ga ik opnieuw spruiten zaaien. YOLO.

En nog veel belangrijker: Wat fijn joh!

Karton tegen onkruid helpt echt, ik heb nauwelijks onkruid, alleen gras op de soort-van-hugelbedden, en dat is een beetje mijn eigen schuld, want de omgekeerde oude graszoden die daar liggen had ik veel nauwkeuriger moeten leggen en beter moeten bedekken. Verder hier en daar een sprietje omdat er zaadjes in het stro zaten, en springbalsemien, dat wil ook nog wel graag opkomen, maar dat vind ik niet erg, je trekt het zo uit en op bepaalde plekjes mag het lekker blijven staan en bloeien en bijen en hommels trekken. Als je dan bedenkt dat ik vorig jaar (voordat ik de karton-compost-stro-laag legde), heel veel last had van kweekgras, dan vind ik het een doorslaand succes. Ik zie nog wel kweekgras, maar alleen tussen de tegels, en nergens tussen de planten. Ook robertskruid en paardenbloemen, die in het verleden ook tussen mijn planten opdoken, zie ik alleen nog maar tussen de tuintegels verschijnen. Ik heb werkelijk zelfs geprobeerd om die twee soorten in de tuin te houden (robertskruid is best een leuk - en eetbaar- plantje en ik had gelezen dat paardenbloemen zorgen dat je tomaten het beter doen), maar ze willen pertinent niet groeien waar de grond verbeterd is. Ik ben er ook werkelijk van overtuigd dat je door niet meer te spitten, dat soort arme-grond-/pioniersplanten als vanzelf uit je tuin weert. Door de boel te spitten en te frezen en alsmaar weer je grond te verstoren blijf je volgens mij die grond in een soort fase 1 houden, waarbij allerlei onkruid dat weinig vraagt van de bodem, uit alle macht blijft proberen om de grond klaar te maken voor fase 2 van het universele plan om er een bos van te maken. Wie nog jaarlijks de boel helemaal om wil spitten en zich vervolgens het hubeskelubes wil schoffelen moet dat zeker doen, goed voor je spierontwikkeling en stressverlagend, maar in mijn ogen is het gewoon onkruid telen.

Misschien is de pot toch wat te klein?

Ik zie eerlijk gezegd geen meeldauw, maar dat komkommertje heeft het duidelijk wel moeilijk. Ik zie sowieso vraat van minstens twee verschillende beestjes. Wat dat afsterven van de komkommers veroorzaakt zou ik niet weten, misschien dat anderen daar iets over kunnen zeggen. Staat hij in de volle grond?

Geen punt, dan wachten we nog even.

Ik vind het wel logisch klinken, 1 meloen per stengel. En hij haalt 24 watermeloenen van die paar vierkante meter, dus het werkt wel.

Het risico zit inderdaad in zelfgewonnen zaad, maar ook in planten die spontaan opkomen. Ik heb dat gehad met een pompoentje (x sierkalebas), die opkwam op de plek waar (bedacht ik me later) mijn composthoop had gelegen. Ze zagen er al wat 'anders; uit, en ik heb er uiteindelijk alleen maar aan gelikt omdat ik het niet vertrouwde en heb toen alsmaar mijn mond staan spoelen. Die smaak is niet te beschrijven, maar vooral fout, heel erg fout. En wat al gezegd werd: juist dat vermindert het risico, want na 1 hap spuug je die zooi direct uit.

Oh wat vreselijk dat je je vader moet missen. Gecondoleerd. Ik kan me voorstellen dat je hoofd nu helemaal niet naar die tuin staat, aan de andere kant is het misschien wel goed als afleiding en om een beetje tot rust te komen. Ik heb mijn aardbeiplantjes dit jaar besteld bijhttp://www.aardbeiplantje.nl, en ik zie op hun site dat ze vanaf augustus verse aardbeiplanten leveren, daar heb je dan volgend voorjaar vruchten van. Ik zou ook stukje voor stukje aanpakken, en maak je geen zorgen over spitten of frezen, dat hoeft niet, en het is zelfs veel beter voor je bodem en het leven daarin om niet te spitten. Het enige waar je dan rekening mee moet houden is dat je beter geen 'blote' aarde zonder bedekking of beplanting kan hebben. Maar als je stukken die je nog niet gebruikt bedekt met karton en compost, of met bladeren of met stro, voorkom je ongewenst onkruid en krijg je als vanzelf goeie grond om volgend jaar in te zaaien of te planten. Voor allerlei goedkope zaden (35 cent per zakje) is dit een leuke site: http://www.freewebs.com/belevenissen-van-een-tuinkabouter/zadenwinkel.htm (Oh en een van mijn katten heette ook Pippi, ik zelf niet. )

Als die tuin nu nog helemaal leeg is, kan je ook kijken waar het zuiden is en de hele boel draaien, zodat je misschien wat diagonaal of rond moet werken, maar optimale zon krijgt voor je lage planten, en door hoge stevige (vaste) planten aan de noordkant te zetten andere juist te beschermen tegen koude wind en slagregens. Hoeft niet hoor, maar het werkt wel.