Slazak

Een aantal jaar geleden kochten wij zo'n sla/bloemen zak, met van die kleine vakjes. Leuk, dachten we. Zag er op de plaatjes ook super uit. Cor timmerde een frame en hing het ding daaraan op, en vervolgens aan de muur van de schuur. Het wachten was op oogst.

Het was een volslagen fiasco. Zelfs met 2x per dag water geven droogde de aarde sneller op dan je kon bijgieten. Te snel droog, constateerden we. Dus deden we het jaar daarop wat meer hydrokorrels en aarde met vermiculiet in de zakjes. Maar opnieuw was het een mislukking. We (Cor) sloopte(n) vervolgens het ding van de muur, en daarna stond het langdurig (jaren) werkeloos tegen een schutting in de achtertuin, en raakte het langzaam bevolkt met van alles en nog wat.

Toch wel zonde, besloot ik dit jaar. Ook omdat ik de achtertuin probeer te fatsoeneren. Maar voordat ik het ding weg ging doen, wilde ik nog een laatste poging doen. Nadat ik alle vakjes had schoongemaakt (arme bewoners, maar wat een rotklus zeg) bevestigde Cor op mijn verzoek het frame met de zak aan de schutting die een groot deel van de dag in de schaduw staat. Ik deed er opnieuw hydrokorrels in, en daarna potgrond met wat vermiculiet, en ik plaatste als proef een paar slaatjes van de kweker in enkele zakjes, zaaide in een heleboel andere zakjes, en hoopte er het beste van. Tot mijn niet geringe verbazing deden de slaatjes het er fan-tas-tisch in. Maar eerlijk is eerlijk, er rechtstreeks in zaaien bleek niet zo'n succes. Te donker denk ik. Hier en daar een zaailing. Maar heb je eenmaal een zaailing van bladgroente, en plant je die in een vakje, dan groeit deze er geweldig in.

Ik heb nu eindelijk de slazak waar ik van droomde. Het kán dus wel, en niet alleen in de reclame. En we eten er elke dag van. Echt élke dag. Wat een feestje! En dat gewoon in de achtertuin...