weknow

Oplosbaarheid is een doorslaggevend probleem. Zullen bodemstructuur zeker niet verbeteren. Over 30 jaar zijn het nog steeds dezelfde schelpen die je overal als scherpe stenen tegenkomt. Overweeg zachtwerkende kalk zoals zeewierkalk, als kalk echt nodig is. Dat is poeder. Het effect dat je wilt...rustig verbeteren van de structuur van je bodem bereik je met organische stof. Compost is ideaal, want zorgt bovendien op elke grond voor een betere PH (kalk is bouwstof van alle planten) en mineralen. Als je echt een uitgemergelde grond hebt, want dat is het effect van bemesten met zuurmakende stikstof in stalmest en vooral in kunstmest in combinatie met kalk om de sterke zuurwerking weer te neutraliseren, is gesteentemeel of lavameel (op klei Basaltmeel) eens een keertje gebruiken misschien zinvol. Dan denk ik aan een grond waar jarenlang op geboerd is door een gangbare agrarier. Als je agrarische vaktijdschriften leest (dus niet van milieumensen) dan is vooral op zand en leemgrond deze uitmergeling en steeds minder vruchtbare landbouwbodems een serieus probleem in de landbouw. Compostgebruik is ook daar een essentieel deel van de oplossing. Bodemstructuur, bodemgezondheid waterhuishouding en opbrengsten verbeteren er heel veel door. Kortom: Je voorstel lijkt leuk, maar werkt tegen je en is zeker niet het ei van Columbus.

Vraag Bart646 eens. 😉

Niet waarschijnlijk. 1. Kroosje is een naam die aan verschillende pruimachtigen wordt gegeven. De ene soort kan opslag maken, de andere niet. Moeilijk te identificeren en verwarring al om, ook onder deskundigen. Beide en andere worden ook gebruikt als onderstam. 2. Plotselinge opslag of uitlopen van een onderstam laag bij de grond wordt gestimuleerd door bijvoorbeeld beschadiging van de wortels of door te diep planten van de onderstam. Ik zie dus geen reden waarom een onderstam die geen opslag maakte en dat misschien wel zou kunnen, daar nu mee zou gaan beginnen.

Op Facebook, voor wie dat heeft, toevallig vandaag een aantal prachtige foto's van Bart (welbekend ooit op dit forum) die blijkbaar aan het selecterend kweken is geweest met D. lotusboompjes in Groningen en zo beter smakende zelfbestuivende soorten heeft ontwikkeld? Ik ga zeker weer eens contact met hem opnemen om er het fijne van te weten te komen! Ik kan geen link plaatsen helaas , aangezien je lid moet zijn van de groep "voedselbossen" om dit bericht te lezen. Het bericht is gisteren geplaatst - voor wie het wil opzoeken - op 3 november 19.10 uur

Zoals hiervoor gezegd. Wrang en klein en dan nog met pitten. Die wrangheid gaat moeilijk over. De zomer speelt een rol, zoals hierboven al gezegd, maar niet zo absoluut dat je kunt zeggen: na een hete zomer zijn ze lekker en in een normale zomer rijpen ze niet.. Blijkbaar gaat het niet alleen om zon en warmte, maar ook om bijvoorbeeld voldoende en regelmatige vochtigheid en kunnen doorontwikkelen die nodig is om voldoende suikers te vormen en stoffen die samentrekkend werken af te breken. Hoewel op zich Diospyros soorten uitstekend kunnen dealen met droogte, denk ik dat een zomer die te droog is de ontwikkeling van fruit afremt. Ook de manier waarop die bitterstoffen worden afgebroken beschrijft Dithmar Guillaume in zijn uitmuntende bijdrage op dit forum....even scrollen op deze link-pagina om zijn bijdrage te vinden! Ik had een 10-tal boompjes hiervan in mijn oude fruittuin, waarvan er 3 meerdere jaren vruchten droegen. In vergelijking met het fruit van een goede kaki en zeker van de interspecifieke soorten D. virginana x kaki vond ik de vruchten te weinig de moeite waard om deze boompjes mee te nemen naar mijn nieuwe fruittuin en heb ik ze achtergelaten. Ook de veel sterkere groei in vergelijking tot D.virginia en het gemak waarmee de lotus opschot maakte, die zeer moeilijk te verwijderen of te stekken was, speelden mee in deze keuze.

Hoewel de struiken overvol hingen, had ik weinig goede oogst. Binnen korte tijd, minder dan 1 week, gingen de issai´s van onrijp naar overrijp (d.w.z. leeg, afvallen, medicinale smaak en kon ik niets meer oogsten). Gelukkig hadden de andere rassen dit jaar enkele weken geleden wel een goede oogst. verklaring: 1. Ik had wat beter moeten opletten. 2. Het veel te warme najaar, met misschien ook ineens toename van vocht door regen na de extreem droge zomer? Waar de andere rassen gedurende een aantal weken niet allemaal tegelijk rijpen, doet Issai dat wel. Dit jaar was dat dus een nadeel.

Ik zie ook de perenprachtkever ofwel perenringworm. Een of enkele exemplaren geven al dit beeld. Met een goede verzorging (vooral van bodem) zal een jong en vitaal boompje dat meestal wel doorstaan, maar het heeft wel weerslag op de groei. Bestijding is zeer moeilijk. Gif werkt niet (gelukkig!). Je kunt proberen met een ijzerdraad deze larve dood te prikken door de lange gangen te volgen...is bijna niet te doen. Of dit oude overbejaarde boompje die vitaliteit nog heeft, is sterk twijfelachtig. (Het spijt me om te zeggen....maar hoe mooi en geweldig het ook wordt voorgesteld....oude rustieke fruitbomen die worden verkocht zijn "op" en als je fruit wilt een slechte aanschaf. Ze worden gerooid en afgedankt uit de boomgaarden van fruittelers omdat ze niet meer productief zijn. Deze boompjes staan altijd op zwakke onderstam en hebben een levensduur van max 25 jaar...eerder 15 jaar. De teler zet dan weer nieuwe. Een opkoper haalt ze op en verkoopt ze voor veel te veel geld en met gweeldige beloftes via internet of hoveniers als iets bijzonders. Voor pakweg 15 Euro koop je van dezelfde rassen een gezond 2 jaar jong geent boompje, waar je met wat verzorging 20 jaar lang een behoorlijke oogst van kunt halen.

Dit zijn de waarden die een zeer kundig iemand noemt. Ik had een 6 tal D. Lotusplanten en deze maakten zeer veel wortelopslag. Veel meer dan virginiana. Ik heb zelfs vanuit dit opschot flink wat planten kunnen uitdelen. Als fruitsoort vond ik D. lotus echt niet de moeite waard. Daarom heb ik ze met verhuizing naar nieuwe tuinen niet meegenomen en me toegelegd D. virginiana, hybride planten en ook kaki's (onder andere een heel aantal soorten die hier niet gekend zijn, waarvan ik zaden kreeg van een vriend uit Japan). Hier met enige bevriezing van ca. 40 D. virginianaplanten permanent buiten in 4 verschillende tuinen nooit enig probleem met vorst gehad! Daarnaast nog een 60 jonge planten die ik buiten opkweek om als onderstammen te dienen. Natuurlijk is Zeeland aan de kust wat milder dan sommige andere delen van NL. Maar ik ken ook meerdere andere liefhebbers en hun ervaringen. Bijvoorbeeld Bart 464, die vroeger ook zeer veel op dit forum was, woont in Oost-Groningen, waar het echt nog kouder en meer landklimaat is dan waar jij woont en heeft de meeste jaren met zijn mooie collectie D. virginiana planten goede resultaten. (Van hem heb de liefde voor dit fruit opgedaan en ook de zaden voor mijn eerste planten gekregen). D. kaki is waar hij woont overigens wel problematischer, precies om de redenen die Dithmar Guillaume ook beschrijft.

Zo te zien (glanzend blad, harde groei en de vruchtjes) is dit geen Diospyros kaki maar een Diospyrus lotus. Uitdunnen gaat niet helpen. Dit is de normale maat van de vruchten. Er is - ook op het internet - weinig correcte informatie te vinden over de diverse soorten Diospyrus...namen worden totaal verkeerd gebruikt (ook door verkopers!!) en er doen allerlei mythes de ronde. Dithmar Guillaume is m.i. DE deskundige voor NL/BE hierover en hier op dit forum vind je een uitstekende uitleg over wat wat is en wat je wel en niet mag verwachten van de D. kaki, D. Lotus en D. virginiana ofwel persimmons.

http://www.kwekerijdezoetewei.be/Fruit_kweepeer.php

Onlangs de eerste paar vruchten geproefd van het ras Aromatnaya. Een jaar of 3 geleden bij een fruitvriend wat enthout meegenomen en geent op kwee MA onderstam. Verleden jaar het boompje nog moeten verplanten naar de nieuwe tuin, maar van de handvol vruchten hebben er toch nog 3 met en zonder te vallen de eindstreep, consumptierijp, gehaald. Dit Russische ras zou een van de weinige zijn die je ook zo uit de hand kunt eten volgens verkopers...maar even vaak wordt er door anderen gezegd dat dat toch wat zou tegenvallen. Ik kon dus zelf de proef op de som nemen en ik was positief verrast. De vrucht is duidelijk zuurzoet, je moet van wat zuur houden, maar niet wrang, en heeft een lekker fris aroma dat lichtjes aan ananas doet denken. De structuur is als een halfharde appel...wat kanpperig en wat zacht tegelijk, en wat droog. Na een weekje bewaren in de fruitschaal wordt het wat minder zuur...maar niet persee echt lekkerder om direct in te bijten...misschien wel geschikter als ingredient in een salade of zo? Een pluizige donzige schil, zoals veel kweevruchten hebben, ontbreekt...de huid is glad en wat glanzend en de vrucht heeft een appelvorm en is wat minder bonkig dan de andere kweesoorten die ik ken. Naast Aromatnaya heb ik nog 2 boompjes. De hier al besproken appelvormige Lescovacka, een appelvormige met niet de grootste vruchten en een gezonde wat kleinere boom waarvan ik al een aantal jaren plukte...die ik afgelopen jaar via enting heb meegenomen naar mijn nieuwe tuin (onderstam kwee A). De derde is een soort die Ayva wordt genoemd en ook uit Oost Europa afkomstig is. Dat boompje is nu 2 jaar geleden geent en groeit wat steiler dan de andere 2 eerder lage en brede struiken. Ik kreeg het enthout van Ayva met de mededeling dat ook dit een soort zou zijn die ook uit de hand eetbaar zou zijn. Omdat `Ayva` als ik me niet vergis gewoon ´kwee´ betekent is het nog een verrassing wat hiervan gaat komen. Is het een vrij willekeurige kwee of toch een bepaald ras? We gaan het over 2 a 3 jaar zien.

Leuk! Dat deed en doe ik ook vaker. Goede, lekkere kroosjes zaaien. Helaas duurt het veel langer voordat gezaaide bomen vrucht dragen, dan wanneer je ze kunt enten. De groeiremming van een zwakke onderstam levert nog sneller bloei en fruit. Daarnaast is opschot, dat kroosjes vaak maken, of stekken ook een manier waarop je succesvol kunt vermeerderen, maar ook daarvan kan het lang durenvoordat er bloei komt. De kroosjes die ik zie bij anderen of in plantsoenen e.d., vaak wilde of half-wilde (weinig onderhouden) bomen dragen ook - rijkelijk vaak - zonder dat er andere bestuivers in de buurt staan. Dus zeer waarschijnlijk toch zelfbestuivend in tegenstelling tot wat jij aangaf, denk ik. Heb je de FAQ's en achtergronden gelezen op Z-library? Dat lijkt me slimmer dan meteenuitgaan van dat het allemaal niet te vertrouwen zou zijn. 😉 Als ik het goed begrijp zijn de boeken en artikelen die hier op staan wetenschappelijke of populair wetenschappelijke uitgaven, bedoeld voor mensen die profesioneel, als student of als liefhebber kennis willen opdoen. Worden ze ook vaak door de uitgever of auteur hier geplaatst. Er is meldingsmogelijkheid als er sprake is van inbreuk op het auteursrecht. Ook is het aantal boeken dat je gratis mag downloaden beperkt en kun je - prijs op buitenlandse boeken is anders dan in Nederland geen vaste prijs! - een papieren boek kopen - of tegen betaling meer downloaden. Ik heb de afgelopen jaren een 20-tal boeken gedownload die me echt interesseerden....een daarna fysiek gekocht bij een boekhandel omdat ik het geregeld wil gebruiken - en ik denk nog nooit spam-mails of enige mail achteraf van Z-library ontvangen. Kortom voor zover ik het kan inschatten niks illegaals en niks vervelends.

Eigenlijk vind ik de naamgeving maar beperkt interessant. Het ging er om dat Jack T. op zoek is naar die lekkere zure pruim en ons op het forum vroeg om mee te denken en zoeken waar die te vinden zou kunnen zijn. Er kwam een hele grote groep pruimachtigen naar voren waar de soort die JackT zoekt bij zou kunnen zitten. In die hele groep met van alles en nog wat zitten soorten die verschillend ingedeeld kunnen worden. Ik constateerde dat er dus verwarring en onduidelijkheid bestaat over wat precies wat is toen ik me er verder in verdiepte. Dat jij alles P.cerasifera wil noemen omdat een Duitse auteur dat ook zou doen....prima...dat is een heel specialistische wetenschappelijke discussie die ik niet aanga omdat ik daar echt niet de kennis voor heb en die hier ook niet zo terzake doet. Ook auteurs en kenners of deskundigen zijn het blijkbaar niet altijd met elkaar eens over indelingen ....meer heb ik nooit beweerd. Dat merk ik al gauw als ik me de pruimachtige fruitbomen die ik heb probeer te verdiepen. Jouw belangstelling is misschien iets anders...uit boeken citeren, deskundigen kunnen noemen...daar ben ik niet zo mee bezig...ik vreet alle mogelijke informatie die ik maar tegenkom om er zelf echt in te duiken, om dingen die ik heb of ken te begrijpen en kunnen doorzien. Ben eigenwijs ook en neem niet zo maar alles aan...wil het allemaal ook zelf onderzoeken. Maar als het om logisch redeneren gaat gebruik je een ongeldig argument door naar een deskundige te verwijzen die het allemaal zo goed zou weten...dat noemt een gezagsargument en telt niet in een goede redenering....de grootste deskundige heeft gelijk waar wat hij zegt klopt en niet omdat hij deskundig gevonden wordt! Want ook zeer deskundigen kunnen niet alles weten en kunnen zich vergissen. Twijfelen over wat we zeker denken te weten is ook een essentieel deel van meer kennis vergaren. Het gaat altijd om de onderbouwing die wordt gebruikt...als mijnheer Pirc met goede argumenten, die mij kunnen overtuigen, laat zien waarom er geen verwarring over dat alle kroosjes altijd P. cerasifera zijn mogelijk is, ben ik om...dan neem ik dat graag van hem aan of van jou als jij dezelfde goede argmenten zou gebruiken. Tot hier zie ik dat kroosjes en myrobalans verschillend worden ingedeeld in allerlei bronnen ....ik heb niet de deskundigheid (verre van) om dat te beslechten en blijf bij dus mijn constatering dat er onduidelijk is over de naamgeving en daarmee dus over de boom die JackT hoopt te vinden. Als ik dit topic zo overzie zie ik dat JackT al heel veel verder is met zijn vraag...ookal weten we niet precies welke Prunus het nu is en of dat een P cerasifera of P. domestica of....is. En ik heb zelf ook al van alles opgestoken over Turks zuur fruit dat ik niet wist. Leuk! Een interessant boek zal ik zeker op mijn - nog vrij hoge - leesstapel leggen en - uit interesse - graag eens nader bekijken. Bedankt voor die tip van de Duitstalige encyclopedie. Het leuke nieuws is dat iedereen dat boek zo kan downloaden en lezen. En wel gratis. Net als een heel aantal andere goede boeken over bijvoorbeeld fruit en talrijke andere onderwerpen op de site van Zlibrary. Je moet je er wel registeren. Hier is de link: https://b-ok.cc/s/Enzyklopädie der Wildobst- und seltenen Obstarten. Ik zal zeker eens met belangstelling bekijken wat Helmut Pirc te vertellen heeft!

Neen, niet echt. Ik heb een kleine verzameling gele/witte kersen en enkele zure kersen, rassen die weinig ziektegevoelig zouden zijn...daar wil ik er nog enkele van bijzetten. Ik ben in Limburg tussen de kersen opgegroeid...eet er graag wat....maar bomen worden me te groot en ik heb geen zin om alles met kooien of netten te moeten beschermen. Specifiek Zeeuwse rassen ken ik ook niet...zou niet weten of die echt bestaan.... En nu weer on topic 😉! Er is een krieken = zure kersen-ras dat ik heel graag zou te pakken krijgen...dat komt uit Vlaanderen en heet Pater Stefaan.

Ha,ha...wie weet ben ik je voor. Want ik heb het een en ander al staan, meestal als jonge bomen nog, aan soorten die het zouden kunnen zijn...zo gauw er fruit aankomt mogen anderen zeker meeproeven. Ik vergeet zoiets misschien....mag er hier gerust aan herinnerd worden!! (Maar lekkere kroosjes...rijpe en wellicht ook wat onrijpe als die zouden bevallen....en er meer kennis over opdoen zijn voor mij de belangrijkste reden om al die bomen te verzamelen en opkweken). Maar wie weet komt er hier nog meer ervaring met bomen en input op het forum. 🖐️😁👍

Misverstanden hier!!! Kroosjespruim of myrobalan is heel vaak NIET Prunus cerasifera, maar Prunus domestica spp. insititia. Uit de Latijnse naam blijkt al de nauwe verwantschap met de gewone Europese pruim ofwel Prunus domestica. De term `kerspruim` is enorm verwarrend en kan slaan op geheel verschillende Prunussen. Een Nederlandse plantkundig fantasiewoord als dit zal heel vaak onduidelijkheid en misverstanden geven. In de volksmond is kerspruim een verzamelwoord voor allerlei kleine pruimachtige soorten. De volgende soorten worden in ieder geval al soms kerspruim genoemd als je over Prunus leest en ik denk nog wel een paar. 1. Kroosjes, mirabellen (woord is afgeleid van myrobalan!) of andere kleine gewone pruimen...dus Prunus domestica (evt. een oorspronkelijkere subspecies institia als toevoeging) 2. Prunus ceracifera. Bij ons bijna altijd een roodbladige meest sierplant, verwant aan pruimen waarvan de kleine rode vruchtjes lijken op dieprode kersen. "Hollywood" is daarvan de meest gangbare. Myrobalan werd vaak gebruikt als onderstam voor pruimen. Andere soorten Prunus ceracifera zijn nauwelijks bekend. 3. Prunus augustifolia uit USA 4. Een roodbladige zandkers uit USA. 5 Prunus tomentosa. Dimitri van Kwekerij de Zoetewei is meestal heel zorgvuldig in zijn naamgeving en informatie. Toch om het nog wat ingewikkelder te maken, zie je dat op zijn website sommige mirabellen als Prunus insititia worden aangeduid, andere als Prunus ceracifera en zelfs een als Prunus domesticum spp syriaca. Wil de echte mirabel of kerspruim opstaan? http://www.kwekerijdezoetewei.be/Fruit_pruim.php Er staat (zie dezelfde link) ook een Mirabel de Zoetewei...een pruimenboom met kleine vruchten die is aangetroffen in de oorspronkelijke kwekerij die Dimitri overnam...dat is geen officiele rasnaam overigens......waarvan hij zegt dat dit ook de vrucht is die in Turkije onrijp als Can eric wordt gebruikt. Kortom: Hoe meer ik lees en te weten kom...hoe onduidelijker het allemaal wordt. Verwarring over de Nederlandse namen. Geen enkele duidelijkheid meer over de Latijnse namen. Enfin....Hollywood, diverse ras-kroosjes (ook 2 die de Batterijen verkoopt), Mirabel de Zoetewei, diverse lekkere in het wild aangetroffen kroosjes/mirabellen met lekkere vruchten en nog het een en ander staan in mijn tuin en ik zal zeker ook eens proberen te proeven wat in Turkije als delicatesse Can Eric wordt beschouwd. Hier nog een link naar een interessant artikel uit het blad van de Noordelijke Pomologische Vereniging over specifiek kroosjespruimen, voor wie zich nog verder wil verdiepen. Zo kwam ik bij de Batterijen uit, die de allerbeste rassen van deze liefhebber in de verkoop opnam. https://edepot.wur.nl/514499

Wikipedia biedt hulp. https://en.wiktionary.org/wiki/can_eriği Kroosjes/mirabellen/myrobalans zijn allemaal woorden voor hetzelfde en ze worden door elkaar gebruikt. Soms is dan de myrobalan de wildere vorm en meestal ook bekend als onderstam voor nauw verwante Europese pruimen, waarvan de meeste rassen o.a. uit kroosjes zijn gekweekt. Het is een verzamelnaam voor heel veel verschillende varieteiten. Kan zowel een wilde soort zijn als een hele goede gekweekte...er zijn zelfs officiele rassen. De smaak kan enorm verschillen per boom: zuur/zoet/bitter/wrang/mals/droog/sappig....het ligt er maar aan. De smaak kan zijn erg vies tot heerljk en alles ertussenin, Alle kleuren vruchten (rood, paars, groen, geel, oranje, wit) en mengvormen daarvan zijn mogelijk. Wat ik hiermee wil zeggen: a. Kroosjes vind ik pruimen die heel erg de moeite waard kunnen zijn. b. Er zijn heel veel verschillende kroosjes....als je ze om de vruchten wilt, kies dan een goede en zeker niet de eerste de beste. c. Als je specifieke die Turkse zoekt, ga dan bij Turkse mensen te rade en/of stek (gaat vaak goed!), zaai (meestal zelfbestuivend, een zaailing van een hele lekkere is vaak gelijkwaardig aan de ouder) of ent (voordeel is dat je veel sneller fruit hebt en 100% zeker hetzelfde hebt als de ouderboom) daarvan. d. Het gebruik om de vruchten onrijp te eten en dat ze dan al lekker zouden zijn, verwondert me. Ik zou daarvan meer willen weten. Maar onrijpe kroosjes, ook van goed smakende variteiten, zijn over het algemeen nog on-eetbaar. Dat deze Turkse "Can eric" wel lekker is, is zeker iets dat ik een ergens graag zou willen proeven en leren kennen.

Het kan goed gaan omdat de boom als het goed is al nieuwe knoppen heeft aangemaakt en door de verplanting vervroegd in een soort winterrust kan gaan. Zo ruim mogelijk rondom uitsteken met liefst een lange steekschop of spa. Wortels zullen beschadigen, maar als je ze in wat losse grond zet ook snel weer gaan bijgroeien de komende weken. Geen voeding geven!!! Tijdens de wintermaanden kun je een boom maanden overhouden door te zorgen dat de kluit in licht vochtige (niet natte!!) en wat losse grond of onder een dikke laag natte herfstbladeren te houden. Essentieel is dat de wortels niet uit kunnen drogen....die ontwikkelen zich nog wat als de bodem nog wat warm is....zo kun je hem toch zeker tot begin april veilig overhouden Persoonlijk vind ik dat veel gemakkelijker dan ze in een kuip persen. Toen ik afgelopen winter een 250 bomen en struiken ineens moest verhuizen, heb ik ze schuin met de wortels in lange voren gezet, kort op elkaar, en de wortels toegedekt met zand, losse kleigrond gemengd met compost en/of een dik pak herfstblad. Water geven was niet nodig en ik heb er op gelet dat er geen water in de geul bleef staan. Dat is uitstekend gelukt en zo kon ik geleidelijk mijn nieuwe fruittuinen weer inplanten.

Nee. Zeker niet. Die heeft andere vorm, andere kleur en is hier al zeker 6 weken geleden geplukt. Kun je iets meer zeggen over de smaak, textuur en wanneer die rijp is, Jorieke? Dat zou helpen. Er zijn 1000en rassen. Die determineren is vakwerk...ben ik niet geschikt voor! Maar op het eerste gezicht, gokkie, zou het een Gloster kunnen zijn. Ook vanwege de hele grote ruimte in het klokhuis. Dan begint ze nu op smaak te komen. Gloster is knapperig, sappig en ziet soms wat glazig in het vruchtvlees. Er kan ook een beetje roze tint inzitten....zo een streepje bij de schil. In de smaak zit iets van aardbei of framboos.

Ik denk dat bederf niet zo gauw kan. Door hoge suikergehalte. Stroop wordt soms ook verkocht in blikken potjes of kartonnen potjes die niet luchtdicht afsluiten....en zover ik weet kun je het heel veel jaar bewaren.

Als ik het goed heb, Waaslander, wordt (althans de Limburgse, zoals ik die van jongs af aan ken) stroop niet gemaakt van het sap maar van de hele vrucht, dus inclusief het vruchtvlees en de schil. Ik vermoed dat door het ontbreken van het deel vaste stof en de vezels uit het fruit er geen echte massa kan ontstaan. Perenstroop zou zelfs behoorlijk stevig en dik moeten worden...meer nog dan zuiver appel of appel met suikerbiet. Stroop, en voor mij als Limburger is dat altijd appel en/of perenstroop, eet ik zo goed als dagelijks op het brood (meestal met kaas). Verleden jaar kocht ik in de Betuwe bij een groot fruitbedrijf ("Gruun") een potje met goede verwachtingen en daarmee gebeurde precies hetgeen jij beschrijft. De binding was weg en het werd waterig met wat zachte klodders die er in dreven. Later las ik het etiket en zag dat ze het van sap met toegevoegde pectine hadden gemaakt en blijkbaar om van hun overschotten appel en peer af te komen. Of het lag aan de verkeerde rassen of het verkeerde procede, ik vermoed het laatste, ook de smaak vond ik maar een slap aftrekseltje van hoe echte stroop zou moeten smaken. Aan stroop werd geen kunstmatig gewonnen pectine toegevoegd, die zat namelijk rijkelijk in het fruit dat werd gebruikt (vooral rond de schil)...in sap zal daar weinig van over zijn. Zelf heb ik nooit stroop gemaakt, maar een neef van me had - ik spreek van een jaar of 55 geleden - als partner de eigenaresse van een toen beroemde Limburgse stroopfabriek. Daar kwam ik af en toe en zag hoe het er aan toe ging. Ik heb haar stroop zelf nooit geproefd, maar als ik me niet vergis heeft Appelvrouw van dit forum wel behoorlijk wat ervaring met het kleinschalig maken van stroop!? Ik ben wel benieuwd naar haar gedachten en ervaringen. (Er zou zelfs een topic daarover van een aantal jaren geleden moeten zijn....)

https://www.antigifcentrum.be/voeding/groene-aardappelen-en-onrijpe-groene-tomaten

"Buikziek" wordt dat genoemd. Veel peren hebben er last van, zeker als ze te rijp worden, maar soms ook nog eerder. Inderdaad kun je de meeste zogenaamde handperen ook goed stoven. Een goede bewaarmanier als je oogst te groot is. Ze zijn veel sneller gaar en best wacht je dan niet totdat ze van de boom vallen en op het randje van overrijp zijn. Maar je hebt natuurlijk gelijk dat je op iets wat je vindt of krijgt niet al te kritisch moet zijn. 😉

Mijn ervaring is dat deze boom (echt een boom, die niet geent is op een zwakgroeiende onderstam waardoor ze klein zou blijven) in een pot kwijnt. Heeft na enkele jaren echt veel meer nodig dan pakweg een pot van 100 liter. Dus je zet hem echt het beste in de volle grond, waar de boom snel een meter of 5 a 6 zal worden. Omdat je alleen blad oogst, zou het kunnen dat je ze door snoeien in de vollegrond wat kleiner kunt blijven houden. Maar ook dan heb ik twijfels, aangezien snoeien in de regel juist als gevolg heeft dat een boom veel meer en harder gaat groeien. (Maw door de groeireactie van het snoeien bereik je juist dat de boom sneller gaat groeien en veel groter wordt!...het werkt een paar maanden, maar daarna is het gevolg precies wat je niet wil) Dus zeker geen boompje voor in een beperkte achtertuin of groententuin erbij deze Toona! Maar misschien is het volgende een idee: Je gebruikt de bladeren ervan maar met mate...hebt nooit heel veel nodig. Dan hoeft een boom misschien niet in je eigen tuin te staan, maar mag ze ergens waar meer ruimte is en waarvandaan je af en toe wat jong blad kunt meenemen. Drogen heb ik nog niet geprobeerd...dus ik durf niet te zeggen wat dit voor de smaak en houdbaarheid zou betekenen...maar zou wel een idee kunnen zijn. Ik zal dit volgend jaar eens proberen met fris jong blad van mijn boompje.

Hier 3 grotere planten van het witvruchtige ras Clara F1 in een pot van ca. 50 liter. Wel gevuld met een vruchtbaar bodemmengsel. Deze werkwijze voldoet al enkele jaren prima in buitenteelt. Zelfs in natte zomer van verleden jaar buiten op een warme plek succesvol. In een glazen kas heb ik slechte ervaringen...wordt te heet en wordt snel ziekelijk. Langwerpige Hansel - zie mijn reactie hiervoor - heb ik dit jaar voor het eerst. Vruchten zijn kleiner, maar - gewoon buiten in volle grond - tel ik er zeker 20 a 30 per plant. Plant wordt niet groter dan 40 a 50 cm. Kleinere formaat (tot ca. 15 cm) is praktischer dan de grotere ronde rassen.