weknow

Dan zijn ze echt wel verteerd, althans de niet bot-achtige delen. Hier ook een kat, kippen, konijnen, cavia's, eenden en allerlei andere diertjes in de tuin begraven in de loop der jaren. Op achteraf plekjes en meestal met een tijdelijk kruisje of een mooie steen erop of een mooie roos er op geplant. Na meer dan een jaar vind je alleen nog wat botjes e.d. terug.

Lijkt me niet verstandig. Bederf van dierlijke eiwitten is een heel ander proces dan vertering van plantaardig organisch materiaal door, vooral, specifieke bacteriën en schimmels. Je zou het kunnen begraven zoals een kadaver. Maar dat zou ik dan in een deel van de tuin doen waar geen groenten geteeld worden.

Bit heeft al lang niet meer gepost op het forum. Mag ik verwijzen naar uitleg en tekeningen van Marc Geens op zijn website? http://www.proeftuin.eu/Nl/KLF/fiches-klf.php Klik de gewenste soorten aan en scrol naar onder dan. Er zijn meerdere methoden...die van hem [pas ik al langer toe en bevalt erg goed (maar is geheel anders dan bijvoorbeeld op een productiebedrijf!). Let op dat zwarte bessen heel anders gesnoeid worden (ook niet goed als snoer te telen zijn!) dan witte/rose/rode aalbessen en kruisbessen. Ik herinner me ook ergens de uitleg van Bit over kruisbessnoeren (gebruik zoekfunctie eens), waarbij hij een sterk onderscheid maakte tussen rassen met een steile groeiwijze en hangende groeiwijze. (Bij de methode van Marc Geens is dit onderscheid niet zo relevant!)

Dank alvast voor de uitleg en ervaringen, Persica! Aanleiding voor de vraag was inderdaad een doosje pruimen dat ik gisteren kocht in een Franse supermarkt. Zowaar van bio-oorsprong....maar de kwaliteit was abominabel. De helft was na openen al rottend en alles was duidelijk onrijp. Afkomstig uit Spanje en van het ras "Angeleno". Een Japanse pruim (Prunus salicina). Met wat googlen kwam ik er achter dat Angeleno synoniem is voor "Suplumsix" of ook wel "Suplum 6" en dat het om een heel late zeer goed bewaarbare soort zou gaan, maar ook dat ze voornamelijk wordt geteeld in Californie, Zuid-Afrika en andere landen op de andere helft van de aarde. Het valt me op dat rassen vaak geheel andere zijn dan wij kennen, maar ik weet niet of ik dat moet toeschrijven aan dat teeltgebieden een meer subtropisch klimaat hebben of aan een onderscheid tussen zuidelijk en noordelijk halfrond (waar uiteraard in beide meerdere klimaten voorkomen.) Even terzijde: Dat deze aankoop (voor de zaden inderdaad....de vruchten neem ik er graag bij om op te eten) te lang in de schappen heeft gelegen waarschijnlijk...nou ja. Inderdaad, op jouw advies Persica, de afgelopen maanden her en der wat abrikozen, Japanse pruimen, pluots en zelf een portie plumcots ontdekt en gekocht...een keer bij de Lidl, enkele keren bij AH en ook in Franse supermarkten tijdens 2 korte vakanties. Leuk is daarbij dat vaak de rassen ook vermeld zijn...zeker in Frankrijk. Natuurlijk weet ik dat al dit fruit niet rasecht zal zaaien, maar als je al goede rassen als zaad gebruikt is de kans op een redelijke zaailing al wat groter. De eetkwaliteit van gekochte vruchten wisselt sterk....Ik had enkele keren heerlijke abrikozen en ook Pluots waren, mits nagerijpt in de fruitschaal, vaak beter dan eetbaar. Japanse pruimen wisselen erg sterk in smaak (maar onze gewone pruim vers van de boom is ook heel veel lekkerder dan alles wat je kunt kopen) en de plumcots vond ik heel verrassend na een dag of 10 narijpen....vooral de onverwachte appelachtige structuur van het vruchtvlees verraste me positief. Alle pitten worden gekraakt en de kernen gaan na een half dagje weken in vochtig zand of met de "baggy-methode" (neemt veel minder plek in) ter stratificatie in de koelkast voor een maand of 3. Abrikozen gaan zelfs daar al snel kiemen...soms na minder dan 2 weken al. (hoewel het per ras sterk lijkt te verschillen) en ook de helft van de pluots en enkele Japanse pruimen beginnen in de koelkast bij een graad of 5 na 4 a 8 weken al uit te lopen. Heb er best wel lol in om het allemaal te volgen en vergelijken. Maar nu weer terug naar de eigenlijke vraag: Verschil in vruchten/bomen die geteeld worden aan onze noordkant of de zuidelijke kant van de wereld......?

Een vraag om beter inzicht te krijgen. Tegenwoordig is het gehele jaar rond vers fruit te verkrijgen. Deels afkomstig van ver weg, kweekgebieden op het zuidelijk halfrond als Zuid Afrika of Zuid Amerika waar het zomer is tijdens onze winter. Normaal zal ik dit soort fruit dat een enorme reis moet maken om ons van zogenaamd vers te voorzien, mijden. Het bekendste voorbeeld is de egaal groene appel "Granny smith" of de peer "Forel". maar ook van pruimen, peren, andere appels, perziken enz. zijn er zo steeds meer variëteiten te koop. Wat ik me echter afvraag is hoe het groei, bloei en vruchtgedrag van dit soort rassen is in ons klimaat.? Kreeg bijvoorbeeld ooit in november een kist Granny Smith appels (zelfs ecologisch geteeld ) van een kennis, die weliswaar wat zuurder en kleiner waren dan wat je in de winkel koopt, maar waarmee ik toch tot april heel wat gerechtjes kon maken...... Wie kan er meer vertellen?

Veel organisch materiaal toevoegen, waarbij compost de superieure keuze is, en dit blijven doen. Inwerken is niet nodig. Wel wat geduld...er ontstaat binnen 1 a 2 jaar een bodemstructuur die met geen frees te benaderen is. Heeft daarnaast vele andere voordelen. Zie uitgebreid dit topic: Die vraag komt in diverse topics ook al aan de orde. Een efficiente methode is afdekken met karton (gebruik dat eens als zoekwoord rechtsboven, dan vind je het uitgebreider en preciezer) Ik denk dat de best werkende methode is samengevat: - Wortelonkruiden zo veel mogelijk proberen uit steken. Gras kort maaien, mag blijven liggen. Laag compost van enkele centimeters er op. - Afdekken met gesloten laag bruin karton, 10 cm. ca. overlappend. - Hierover een laag compost van 3 a 5 cm. - Als je het nu doet is het in het voorjaar beplantbaar via gaten in het karton, zal het karton gedurende het seizoen verteren en heb je volgende herfst een begin van een goede bodemstructuur. - Dan nogmaals enkele centimeters compost opbrengen. - Daarna jaarlijks gemiddeld 1cm. Binnen 2 jaar heb je een al behoorlijk goede bodem...na 3 a 5 jaar een uitmuntend grondje voor groententeelt. Mijn commentaar op de door Pippi aangezwengelde discussie. Een belangrijke reden voor spitten is dat de tuin er zo mooi en opgeruimd uitziet in de winter. Daarna wordt er meestal nog een frees ingezet door die "oude mannetjes". Heb decennia lang gespit op klei omdat ik dacht dat het zo moest om succes te hebben. Heb persoonlijk nooit een hekel gehad aan spitten...vond het wel leuk en had ook wel iets stoers. De omslag naar andere methoden van (meer ecologisch) tuinieren en beproefde inzichten daarvoor is nog heel recent. Wordt ook veel kletskoek over verkocht!!!! Ben persoonlijk een jaar of 5 geleden gestopt met spitten en nooit 1 seconde spijt over gehad......maar het was de combinatie van 1. eigen ervaring en 2. nieuwe kennis die ik op deed en 3. de keuze om zo veel mogelijk een ecologische tuin te willen die ik altijd al maakte, die tot die stap leidde. Het is effectiever en levert meer op....maar niet perse in kilo's opbrengst. Maar alleen niet-spitten is weinig efficiënt, als je niet breder kennis en een praktijk van ecologisch werken hebt. Ecologisch denken en werken is een omschakeling, misschien wel een cultuuromslag, die niet vanzelf gaat...zeker niet als je weinig oog hebt voor de milieuaspecten van een moestuin (reclame en 90% van de "infobronnen" past daar eigenlijk niet zo bij!)....moeilijk om echt om te schakelen en te durven vertrouwen op nieuwere inzichten en ecologische keuzes. Vaak zijn traditionele boeren om den brode, ook de niet-biologische, al verder daarin dan moestuiniers. Jootje haar commentaar is "waar" in zoverre dat ervaren niet-ecologische tuiniers zeker hoge opbrengsten halen van hun tuin....de vraag is echter ten koste van wat...die prijs is vaak erg hoog. De dikste prei, grootste hagelwitte bloemkool of aardappelen zonder enige aantasting is niet persee de beste. Het is dus ook een keuze die je al of niet wilt maken, waarbij een ecologische werkwijze...zeker als je anders gewend bent...een waagstuk lijkt, omdat de "zekerheden" waarmee je altijd dacht en werkte lijken weg te vallen. Ik vind Jorieke haar opmerking wijs.....laat maar zien wat ecologisch tuinieren waard is door het te doen.....(en niet te hoog van de toren blazen)...dan maak je goede nieuwe wegen concreet en dat overtuigt meer dan schone theorieën. p.s. Waarschijnlijk ben ik ook zo een "oud mannetje"

Hoi Bart, Geen reacties op je vraag van een anderhalf jaar geleden. ...misschien ben je wel de enige in Nederland die deze "prairie-kersen" of "dwerg-morellen" of "Mongoolse kersen" of "steppe-kers" kweekt. In ieder geval hebben ze (nog) geen Nederlandse naam en zit er in Canada een kweker waar ook jouw planten waarschijnlijk van geimporteerd zijn door een Europese kwekerij (in ieder geval komen alle rassen die je noemt ook in Canada voor). Hoewel er ook een Pools ras bijzit en de plant in Polen blijkbaar ook meer gekweekt wordt. Het zou een struik/boompje zijn dat extreem koude-bestand is....zone 2 kan ie hebben...maar in gematigder streken zou ze ook aanzienlijk groter worden. Volgens beschrijvingen kun je de eerste paar jaar nog zeer kleine oogsten verwachten, maar na een jaar of drie serieus gaan oogsten. Ik ben in ieder geval zeer benieuwd naar je ervaringen met deze plant in onze gematigder streken! Groeit ie makkelijk? Heb je al bloei en enkele kersen gehad? In het land der blinden.....bombardeer ik je graag tot een plaatselijke ervaringsdeskundige voor Prunus cerasus x Prunus fruticosa!

Dat vliesje bij kiemen loskomt is goed. Maar meerdere dagen weken lijkt me veel te lang. De kiemen verzuipen (gaan dood) en hebben zuurstof nodig. Een uurtje of 6 weken lijkt me beter. (Geldt ook voor voorkiemen van erwten en bonen voor zaaien in de tuin). Dode zaden zullen geen echte kiemen meer geven en daar ging het toch om bij "voorkiemen" Welke voorweektijd geeft de verpakking van de Peulschil? Daar zou ik me aan houden.

Doen = leren is mijn ervaring. Mijn resultaten van verleden jaar zijn wisselend en ik schat ongeveer 1/4 deel uiteindelijk gelukt. Mislukkingen kan ik achteraf wel verklaren en er dus van leren. Deels in keuze van enthout...vaak was er niks anders voorhanden dan takjes of scheuten die geen krachtige eenjarige loten waren....en dat lijkt toch echt nodig. Ook fout gemaakt om te voorzichtig en misschien vroeg te willen zijn....meeste entingen op onverwarmde slaapkamer geplaatst en in februari/maart gemaakt. Daar is het toch droog en was misschien ook te vroeg. Misschien ook te snel aangeleverde onderstammen gebruikt....net geplant in grote potten...waarschijnlijk beter om ze eerst te laten settelen en aan te laten gaan....onderstam is nog aan het herstellen en wortelen.... Beeld dat steenfruit met laat-winter-enting niet goed pakt herken ik. Uitzondering was misschien pruim. Wel gepakte enten waren van appel, peer en pruim. In literatuur en op websites wordt alleen over voorjaarsenting gesproken. Yuras was op bezoek en heeft nog in september...al aan de late kant dus....augustus is beter....nog een stel spleetentingen gedaan. Nog te vroeg om zeker te zijn, maar dat lijkt toch behoorlijk succesvol als ik kijk naar de knoppen en beginnende groei op de meeste geënte takjes. Zomer-enten is een stuk makkelijker en minder gedoe. Enkele aanvankelijk geslaagde entingen zijn later na uitplanten in zomer door wind e.d. toch nog afgebroken. Te veel en te dicht afgebonden met raffia (verteert niet echt) speelt mee.....groeit er in en levert broze verbinding....tijdig verwijderen of verterend bindmateriaal gebruiken en zorgvuldig aanbinden van groeiend enthout aan een stok o.i.d. zal dit voorkomen. Ben nu ook op zoek naar wat oude binnenbanden om bindrepen van te snijden en zal wat speciale verteerbare film kopen. In zomer nog enkele T-buddingen geprobeerd....of ze succesvol zijn, zal in het voorjaar moeten blijken. Vond het een moeilijk gepiel om de bast los te maken en de bladknop er goed onder te krijgen.....droge zomer zal daarbij meespelen....weet intussen dat onderstammen daarvoor enkele weken vertroeteld moeten worden (water, wat voeding) om te zorgen dat bast makkelijker te openen is en flexibeler.

Kwam dit adres tegen met o.a. grote collectie nieuwe rassen pawpaw, diospyros (45 soorten virginiana) en kiwibessen voor in vergelijking redelijke prijzen. Bestellingen online op Duitse website, maar kweek in Tsjechië. http://exoticfruitplants.eu/index.php?route=product/category&path=82

Kwam dit adres tegen met o.a. grote collectie nieuwe rassen pawpaw, diospyros (45 soorten virginiana) en kiwibessen voor in vergelijking redelijke prijzen. Bestellingen online op Duitse website, maar kweek in Tsjechië. http://exoticfruitplants.eu/index.php?route=product/category&path=82

Kwam dit adres tegen met o.a. grote collectie nieuwe rassen pawpaw, diospyros (45 soorten virginiana) en kiwibessen voor in vergelijking redelijke prijzen. Bestellingen online op Duitse website, maar kweek in Tsjechië. http://exoticfruitplants.eu/index.php?route=product/category&path=82

Dat lijkt op gomziekte, waarvoor diverse prunus-bomen gevoelig zijn. Zal waarschijnlijk op een plek zijn waar de bast al beschadigd was. Is niet best op die plek, aangezien ruim wegsnijden het advies is om de bacterie-aantasting weg te houden...op deze plek zou dat het einde van de boom betekenen. Is bovendien besmettelijk...dus hout verbranden en ontsmetten van gereedschap. Meestal is het advies om de boom te rooien. Maar misschien kun je proberen met de zuring methode in onderstaande link (en daarnaast kijken wat er mis zou kunnen zijn met de bodem en dat proberen te verbeteren). Ik heb zuring staan eventueel (einde seizoen, maar er is nog groen blad) en kan je enkele stukken voor je scheuren en opsturen.....als je een kas hebt of koele lichte plek hou je hem in de winter aan de groei en kun je dus remedie oogsten...als het werkt. http://www.hoogstamboomgaard.be/gomziekte.html

Klopt allemaal. Maar lees ook tussen de regels. Dit is wat je in de praktijk zult tegenkomen, is mijn ervaring. 1. Gewone zaai van erwten kan vroeg in het jaar (maart, eventueel binnen) maar heeft geen zin om het zo vroeg te doen, aangezien je de oogst nauwelijks vervroegt (hooguit enkele dagen) en er veel meer kans is dat het gewas staat te kwijnen en niet echt doorgroeit. Zaaien vanaf april tot begin mei is veel verstandiger. (Op zandgrond die wat sneller warmt kun je sowieso ca. 2 weken eerder beginnen) 2. Zaai je later dan heb je kans op nog een kleine oogst in het najaar of late zomer. Maar dan moet het weer meewerken...is de zomer warm en droog dan wordt het niet veel meer...de planten sterven af zonder bloei of een kleine bloei (natuurlijke cyclus!) (Beter wat meer in voorjaar zaaien...makkelijk invriezen of drogen van een grotere oogst geeft je veel meer). 3. "Winterzaai" (eigenlijk najaarszaai) kan technisch wel...maar tussen oktober en eind mei/ vooral juni (dan kun je oogsten) is je kas flink gevuld...geen plaats meer voor iets anders, want de planten groeien vanaf april enorm, maar bloeien pas later en de opbrengst is matig. Bovendien ziektegevoelig in een kas....wordt in voorjaar veel te heet en daar houden erwten niet van. Vind het niet zo zinvol omdat je buiten veel gemakkelijker en gezonder een veel betere oogst kunt krijgen, die 2 a 4 weken later valt. Tel uit je winst

Wat is je bron, Angela? Ik probeer even mee te denken. In het stukje staat niets onjuist, waarschijnlijk...maar de eventuele minder gewenste kanten worden niet genoemd. Dit gaat blijkbaar over champost die als zodanig in de officiële handel wordt verkocht en aan bepaalde keuringseisen moet voldoen. Geldt dat ook voor wat jij kunt krijgen of is dat het restproduct van een champignonteler? (In dat geval zou je dus kunnen nagaan hoe ecologisch zijn manier van telen is misschien). Maar ik vraag me ook af, waarom wil hij ervan af? Is het een gift, of een manier om zonder kosten voor hem van een restproduct af te komen? GFT-compost, waarmee hier vergeleken wordt mag in de biologische landbouw NIET worden gebruikt, dus de mededeling dat het minder schadelijke stoffen bevat (mag bevatten?) zegt me niet zoveel. Bovendien spreek je in je openingsbericht niet over champost, maar over champignon-mest...is dat wel hetzelfde? Mijn bron van informatie was onder andere het Handboek van Velt. Persoonlijk zou ik willen weten van wie deze gratis champignonmest afkomstig is en nagaan welke werkwijze in dat bedrijf wordt toegepast en daarvan mijn beslissing laten afhangen. Daarnaast...op jonge zeeklei met PH tussen 7.0 en 7.5, maar ook een heel grote buffercapiciteit...zou ik het in als het in mijn ogen wel ecologisch is, gebruiken bij de gewassen die goed reageren op kalk.....koolsoorten, druiven e.d.

@ foto Waaslander. Ik zie, net als Adopeg, inderdaad een soort Cornus (kornoelje). Moeilijk te bepalen welke want er zijn er meer met die vruchten en bladvorm dan alleen de C. kousa en van de kousa zijn er vele cultivars. Mooie planten...zeker bij mijn favorieten....heb er diverse in de bostuin. Nog geen vruchten gehad....sommige hebben eetbare (maar nog niet geproefd...dus moet nog ontdekken of ze ook als vruchtboom....zoals ook de Cornus mas....geschikt zijn, hetgeen soms aangegeven wordt). Waaslander....stekken gaat goed, maar leuk experiment om die verse zaden te zaaien....3 maanden koude stratificatie en veel geduld nodig voor kieming....maar verder niet zo moeilijk.

F1-hybriden-zaden (dat is het goede woord) worden geproduceerd met een techniek van zaadproductie waarbij door heel gerichte kruisingen in combinatie met sterke inteelt zeer bepaalde eigenschappen aan planten worden meegegeven, die (want daarvoor zijn ze ontwikkeld) erg gunstig zouden zijn voor grootschalige landbouw. Bijna altijd gaat het om eigenschappen die voor een moestuinier eigenlijk niet interessant zijn. Ze passen helemaal in het beeld van hoogtechnologische industriële aanpak waar "gezondheid" van een gewas wordt nagestreefd door werken met gif en productie door hoge kunstmestbemestingen. Meestal gaat het om eigenschappen die goed verkopen of kostenbesparend zijn zoals: - uniformiteit van groenten (weinig uitzoekwerk na oogst en mooi ogend op de veiling of in de winkel) - mogelijkheid om alles tegelijk te oogsten. - Soms is er ook sprake van verminderde vatbaarheid voor ziekten of plagen...maar dan gaat het bijna nooit om ziekten of plagen die in een moestuin van belang zijn. Los van dat ze zelden zinvol zijn (eigenlijk niets extra''s te bieden hebben) voor een liefhebber die kleinschalig werkt en onnodig duur, mag je deze technologische kweek van zaden NIET los zien van de enorme verarming in variëteiten en toenemende afhankelijkheid van de landbouw (op wereldschaal) van enkele zaadgiganten, die de voedselproductie proberen te beheersen en monopoliseren. Edit: "Biologisch" denken en werken heeft als uitgangspunt om via selectie (om te kunnen blijven selecteren en verbeteren in voedselzaden,heb je zeer veel variëteiten nodig van een gewas en daarmee een zo breed mogelijke genenbank. Dus het streven om nog maar heel weinig rassen liefst wereldwijd te kunnen verkopen is op zich al heel gevaarlijk) sterke en gezonde soorten te ontwikkelen (vaak ook voor lokale situaties) die je in principe ook zelf kunt vermeerderen. Los van dat je F1-zaden meestal niet kunt vermeerderen (de 2e generatie is bijna altijd zeer inferieur van kwaliteit) en de gewenste goede resultaten met F1 hybriden vaak alleen mogelijk zijn als je ook de bijhorende (zeer hoge) bemesting toepast en bestrijdingstechnieken gebruikt (gif spuit) gaat het om het behoud van het recht om je eigen zaad te kiezen en kunnen vermeerderen en het in stand houden van vele soms oude (zoals heirlooms), maar ook vaak nieuwere goede selecties, soorten en variëteiten en daarvoor zijn zogenaamde zaadvaste soorten verreweg het beste. Daarbinnen zijn er vele sterkere, betere, resistentere soorten te vinden die, voor juist voor locale situaties geschikter zijn. De ecologische beweging zal zich dus inzetten voor veel soorten, instandhouding van heel veel goeds dat dreigt te verdwijnen en voor het recht en de mogelijkheden voor iedereen (boeren en liefhebbers) om eigen zaden te kiezen en mogen vermeerderen en gebruiken. (N.B. Ik zette het woordje "biologisch" tussen aanhalingstekens omdat ook een deel van de biologische markt en zadenteelt in handen is van dezelfde multinationals en toelaat om - weliswaar zonder kunstmest en bepaalde giften - industrieel te werken en alle macht naar zich toe te trekken...daarom liever het woord ecologisch...of, hoe vaag het ook is...duurzaam. Waaslander vroeg naar specifiek tomaten...en daar is het net iets anders dan bij andere gewassen. Reden is dat dat tomaten een van de weinige gewassen is die zich bijna uitsluitend via zelfbevruchting (inteelt dus) vermeerdert, waardoor het kweektechnische verhaal over F1-hybriden hier wat anders - makkelijker - loopt.. Daar zijn diverse topics over op dit forum....onder andere rond het zogenaamde "Zoetekesproject" van enkele jaren terug. (tip: gebruik zoekfunctie eens)

135 gram per zak 1 gram = ca. 80 zaden (maar je hebt allerlei variëteiten...dus erg ongeveer) 135 x 80 zaden = 10.800 zaadjes = naar schatting genoeg voor 60 tot 80 x zo een doosje gekiemde tuinkers dat je bijvoorbeeld bij AH kunt kopen.

Nederlandse namen van aantastingen van peren kunnen nogal verwarrend werken. Wat hier aan foto's getoond wordt bij het fantasiewoordje "perenpokziekte" is een combinatie van 2 geheel verschillende mogelijke aantastingen: - Pokmijten...een insectje dus - Perenroest...een schimmel Buiten de aanwezigheid van pokmijten of perenroest, zouden deze foto's (van verschillende mensen...dus misschien laten ze helemaal niet hetzelfde zien!!!!) ook de verschijnselen van schurft (weer een ander schimmel) kunnen laten zien. Dan staat er ook nog een foto tussen van een of ander zwart glimmend beestje (zo onduidelijk dat identificatie niet echt mogelijk is...kan wel 6 heel verschillende soorten insect zijn...nuttig? Schadelijk? neutraal?) En dan ook nog...bam....het advies om toch maar enkele keren met spuitzwavel te werk te gaan. Kan misschien iets helpen bij sommige van de hier mogelijke aantastingen (mits op de goede wijze toegepast), maar heeft voor andere mogelijke oorzaken geen enkel nut en bovendien (zelfs in een als biologisch verkochte vorm) ook weer ongewenste bij-effecten. Zwavelmiddelen en "spuitzwavels" zijn er allerlei op de markt, meer en minder giftige....het gaat om de chemische vorm waarin zwavel voorkomt, maar ook de combinaties van stoffen in het middel. Er zijn er inderdaad die als "biologisch" worden aangeprezen...maar dat zegt niet zo veel omdat dat woord voor "plantbeschermingsmiddelen" (dat is het vriendelijker klinkende woord voor "gif") GEEN wettelijke bescherming kent. (Anders gezegd: Je kunt de grootste troep als biologisch of natuurlijk plantbeschermingsmiddel verkopen zonder dat je een wet overtreedt!) Het klopt wel dat sommige middelen met zwavel als werkzame stof ook in biologische landbouw gebruikt mogen worden, maar daar zijn ze bepaald niet onomstreden. Globaal kun je zeggen dat zwavel een stof is die in de natuur voorkomt, effectief is tegen sommige schimmels (zeker niet alle!), niet selectief werkt op insecten en dieren (dus goede zoals sluipwespen of lieveheersbeestjes, naast eventuele slechtere doodt). Voor bijen is het niet schadelijk dan weer en het wordt vrij snel afgebroken. Mij lijkt dat je als liefhebber voor uitgave van een tot enkele tientjes aan zo een middel pas kiest na goede overwegingen...als er iets heel ernstigs aan de hand is dat absoluut aangepakt moet worden... De afweging is aan iedereen zelf.....maar toch misschien even met de benen op de grond. Hoe verstandig is het als liefhebber om elke aantasting aan een fruitboom meteen te willen bevechten met bestrijdingsmiddelen en harde maatregelen? Is het wel effectief (en economisch) om je zo op te stellen? Lang niet elke aantasting is een ramp....iets minder oogst kan nog steeds meer dan genoeg zijn....iets minder mooi ogende vruchten hoeven niet minder lekker te zijn....Ben je niet beter uit om dan je -toch ook behandelde - fruit in de winkel te gaan kopen? Geduld hebben...het even durven aanzien...kans geven op natuurlijk herstel of om natuurlijke helpers de kans te geven...je realiseren dat beperkte aantastingen gedurende een seizoen heel natuurlijk zijn..... Pokmijten zijn vervelend, maar zelden desastreus voor je boom of oogsten. Ze komen vooral voor op enkele rassen peren die daar extra gevoelig voor zijn (andere kiezen?) Aangetaste twijgen wegsnoeien of bladeren wegnemen helpt al enorm om het in de hand te houden..... Spuiten met zwavel (alleen in voorjaar als bladeren openen en temperatuur tussen 15 en 20 graden overdag wil het enig effect hebben) vermindert aantal pokmijten waarschijnlijk, maar eveneens allerlei natuurlijke vijanden! Bij perenroest is de oorzaak eigenlijk altijd dat er een jeneverbes, de waardplant voor deze schimmel, in de buurt staat. Wat aantasting is niet erg, maar ernstige aantasting kan boom verzwakken. Spuitzwavel is slechts symptoombestrijding! Schurft kan heel ernstig zijn. Vatbaarheid varieert sterk per ras (kies resistente rassen!) en is ook afhankelijk van combinatie ras/grondsoort. Zwavel helpt wat...kosten/baten????. Het probleem is vooral gevolg van slechte keuze perensoort meestal.

Kalanchoe. Makkelijk te stekken. Mooie tak nemen, onderste bladen eraf, 1 a 2 dagen laten indrogen en dan planten in mengsel van zand + potgrond.....koel (onverwarmde kamer, lichte plaats) laten wortelen...grond licht vochtig houden. Gaat 90% goed. Delen zou ik niet aan beginnen. Sowieso misschien beter nieuwe kopen...hooguit 2 a 3 Euro voor een plantje. Deze ziet er niet geweldig meer uit.

Die 4e foto is inderdaad geen Japanse esdoorn. Maar ik denk toch een Noorse esdoorn (Acer platanoides). Een sterke overlever, die als ze wordt gekapt of teruggesnoeid met lange staken blijft doorgroeien....dus zelfs een vergelijking met klimop kan ik me voorstellen. Andere, minder waarschijnlijke, opties zouden nog een soort wingerd kunnen zijn (Parthenocissus) of andere wilde druif of een nauwe verwant van of soort hop (Humulus)....maar ik ben toch vrij zeker van die Noorse esdoorn omdat er een heel aantal staan in de bostuin en daar lijkt ie heel veel op...juist in deze tijd van het jaar.

Wassen in water met een eetlepel zout haalt luisjes, slakken, rupsen (en rupsenkeuteltjes!) en ook witte vlieg makkelijk uit allerlei groenten. Het is verder niet giftig of ongezond om deze groenten dan te eten....hoewel er ook wat grover en stugger weefsel kan ontstaan op bladeren en stelen (sommige planten, waaronder ook kool, reageren zo op vraat als een soort afweer). Maar de vraatschade kan zo veel zijn, dat het niet meer smakelijk oogt. Bij bereide groente, zoals boerenkool, zal dat minder een punt zijn dan als je iets rauw of niet fijngemaakt op eet. De keuze wat je nog goed en smakelijk vindt, ligt bij jou. Witte vlieg is zo een plaagje dat soms massaal optreedt. Heel goed mogelijk dat je er een ander jaar helemaal geen last van hebt. Op boerenkool zitten ze erg graag....je zou ook een ander ras kunnen proberen, ze schijnen niet alle soorten even graag te lusten........ Fijnmazig gaas vanaf augustus over je planten kan ook goed helpen.

Moeilijk vanaf herfstfoto's, greenchitect. Dus ik durf er niets onder te verwedden Toch even leuk zo een zondagmiddag-uitdaging. Bij 1 denk ik aan vogelkers....en aangezien de bladeren lijken te glanzen eerder de Amerikaanse (Prunus serotina) dan de Europese (Prunus padus). Foto 2 en 3 lijken veel op boerenjasmijn: Philadelphus...maar daar zijn vele variëteiten en kweekvormen van in omloop. Foto 4 zou een esdoorn kunnen zijn, Acer pseudoplatanus, hoewel het blad net iets opener is dan meestal...maar ook hier vele kweekvormen waardoor dit soort variaties heel goed kunnen. Als het inderdaad een esdoorn is, dan kun je waarschijnlijk van die typische vleugelzaden vinden onder de boom....

Dat is een goede vraag voor een historicus, Windindewilgen. Maar ik vermoed dat ook voor pakweg de jaren 50 vorige eeuw, toen kunstmest steeds meer opkwam, er vele boeren zo wijs waren om hun grond te voeden met - al of niet - verteerde dierenmest en organisch materiaal, zodat uitknijpen niet nodig was.

Voor ons gematigde klimaat in West Europa zou een advies niet zo moeilijk zijn, zeker als we je grondsoort kenden. Maar voor Suriname, een ander klimaat en geheel andere omstandigheden, is een advies vanuit onze situatie waarschijnlijk onbruikbaar. Op de eerste plaats vraag ik me af of onze gangbare boomvruchten het in Suriname gaan doen. Appels zal waarschijnlijk wel....maar kersen en pruimen betwijfel ik bijvoorbeeld zeer. Bovendien zullen er totaal andere rassen, aangepast aan die omstandigheden, geteeld worden voor zover önze" vruchten daar ook zouden kunnen en dan ligt het voor de hand om ook voor wat betreft onderstamkeuze aan te sluiten bij wat in dat klimaat of in die streek gebruikt wordt. Misschien via internet/email proberen contact te leggen met kwekers of liefhebbers in Suriname of andere landen in de buurt met vergelijkbare omstandigheden om je te laten adviseren? In Nederland wonen bovendien vele mensen met Surinaamse roots, die je zelf of via familie of zo een goed beeld zouden kunnen geven van welk fruit voor gebieden daar goed geschikt is...... Dat lijkt me een veel veiliger weg om te bewandelen.