Tomatenleed en -luister

Ach, die arme tomaten. Behalve af en toe een plens water in hun olla's en eenmalig wat kali (en gelukkig de schaduwdoeken die ik eerder al had bevestigd) hebben ze de afgelopen weken vooral zichzelf moeten zien te redden. Ik kwam er gewoon niet aan toe. En dus stapte ik eergisteren een waar oerwoud binnen in de foliekas. De tomaten waren flink gegroeid. Zo flink, dat er heel wat dieven uitgegroeid waren tot heuse stengels. Aan die heuse stengels hingen trosjes bloemen en op meerdere plaatsen ook heuse trossen tomaten. En veel van die stengels waren daardoor heus wel echt geknakt. Tja. Dat krijg je er van als je je tomaten verwaarloost middenin het groeiseizoen. Bovendien groeide alles als één grote tomatenmuur door elkaar en aan elkaar. Geen kop of staart in te ontdekken. Oerwoud en afgeknakte stengels. Oh.

Naast verwaarlozing mijnerzijds was een andere factor voor deze chaos zeker ook het feit dat ik dit jaar voor het eerst de tomaten had opgebonden aan touwtjes. En dat veel van die touwtjes op de bodem al vergaan waren - met als gevolg losgeschoten touwen en ineen gestorte planten. Les geleerd: hoe milieuvriendelijk ook; geen jute touw hiervoor gebruiken! Ook had ik in het begin te weinig slagen om de stengels gemaakt, waardoor er knikken in de stelen waren ontstaan bij toenemend gewicht. Arme, arme planten.

Ik heb gered wat er te redden viel. Alle tomaten helemaal van onder af opnieuw opgebonden, deze keer met scheerlijn. Dat was een uitdaging met zoveel uitlopers en bloemen en tomaten al aan de planten, want die wil je er natuurlijk niet af stoten. Heb hier en daar enkele stelen gespalkt met stokjes en nylonkous, vooral als er al tomaten aan hingen. Met pijn mijn hart heb ik ook de meest volle planten ontdaan van enkele fors uitgegroeide dieven, om de rest ruimte te geven. De overgebleven uitgegroeide dieven heb ik ook allemaal individueel opgebonden, de resterende dieven verwijderd en overtollig blad verwijderd of ingekort. Dat laatste (inkorten) zag ik online, en het is een hele goede manier om tomaten die dicht op elkaar staan niet teveel door elkaar heen te laten groeien. En ik heb alle onkruid rondom de planten verwijderd. Ik was wel even bezig.

Tot slot heb ik een van de komkommers achterin de kas in zijn geheel verwijderd, omdat er meeldauw in zat en ik toch al niet zo weg was van die plant. Ook dat leverde ruimte op voor enkele uitlopers van de naburige (vlees)tomaat. En toen zag het er zo uit:

Ik ben niet ontevreden. Ondanks de evidente schade, gaat er toch niets boven zelf fouten maken. Ik heb nu heel veel manieren geleerd waarop het niet moet. En al deze fouten maak ik nooit meer (andere waarschijnlijk wel). Los daarvan valt de hoeveelheid tomaten die momenteel groeit of belooft te groeien me ook niet tegen. Zonder tikken, zonder aandacht, en met dat achterlijke hete weer en dus verstoorde vruchtzetting en -groei, groeit er toch best nog behoorlijk wat. Je kunt wel zien dat de trossen minder vol zijn, en heel veel bloemen niet bevrucht. Maar de hoeveelheid uitgegroeide dieven maakt veel goed. Daar hangt ook het nodige aan.

Dat laatste geeft me overigens wel te denken. Want er blijken aan de doorgegroeide dieven verrassend veel tomaten te groeien. Die had ik dus allemaal niet gehad, als ik keurig regelmatig had gediefd. Ik heb nu tomaten staan die op wel vijf stelen groeien en produceren. Is het eigenlijk wel zo'n goed idee om zo consequent te dieven? Ik ben wel benieuwd naar jullie mening hierover. Ik denk dat ik voortaan sowieso splitsende stengels en de eerste paar dieven ga laten doorgroeien. Het lijkt er op alsof dat veel meer oogst oplevert.

Er was nog meer te beleven trouwens, naast de tomaten. De bonenklont, ook al een resultaat van verwaarlozing, heeft het uiteindelijk toch gered. Uit de wirwar van stengels hebben een aantal kanjers toch het rek gevonden. Kijk:

Onze ene stokroos doet het ook geweldig:

En we hadden een verrassing. Ik had een baby bear pompoen gezaaid. Begon inderdaad keurig als een kleine gele tennisbal. Opgebonden. En kleurt nu... donkergroen. Oeps. Welke soort het ook is, een baby bear is het zeker niet. Geen oranje mini's dus dit jaar, maar donkergroene. Geel is ons dit jaar niet gegund, ook de gele bolcourgette bleek groen te zijn. Hoe dan ook, ik hoop dat ze eetbaar zijn.