Zo lang geleden dat ik heb geschreven, maar gisterennacht kreeg ik ineens weer inspiratie, welke ik vanochtend op "papier" heb gezet. Hier de eerste allinea's, van het kinder sciencefiction verhaal Het verhaal van de kabouter

 

Het is nu allemaal nog inleiding, maar verwacht maar gerust dat de "magie" binnenkort begint.

 

Dit verhaal begint in een klein dorp. Dylan's familie was niet al te rijk en zijn vader en moeder waren altijd druk, daarom moest hij heel vaak op zijn jongere zusje Sarah passen. Dylan liep altijd samen met haar zusje naar school, want zijn ouders hadden geen auto. Iedere dag uit school, gingen ze samen naar de oase, net buiten het dorp. Dylan's ouders moesten namelijk nog werken. Samen aten ze dan een lunchpakketje op en plukten soms de bessen uit de bomen en struiken. In de warme zomermaanden was het heel erg fijn om af te koelen bij deze oase, met een magische indruk. “Waar komt al dat water vandaan?”, vroeg Sarah. Dylan haalde zijn schouders op en tuurde naar het water dat uit de rotsen sijpelde. “Uit de rots”, antwoordde hij vervolgens. “Rotswater”, giechelde Sarah. Dylan glimlachte en knikte. Het begon te schemeren en ze keerden weer terug naar huis, waar moeder hun boos opwachtte. “Het is al donker!”, schreeuwde ze, “Papa komt straks thuis, wat zou hij wel niet denken”, krijste ze en greep Dylan bij de kraag, maar zette hem weer snel neer en moest op haar lip bijten om niet te huilen. “Naar je kamer”, zei ze zachtjes en ging op de bank zitten. Sarah kwam bij haar zitten om haar te troosten. “Jij ook”, zei ze zachtjes tegen Sarah en keek haar niet aan. Nadat ze weg was, begon ze te snikken.

Een half uurtje later hoorde Dylan de deur en deze sloeg vervolgens hard dicht. Hij hoorde vader dingen roepen en moeder schreeuwde huilend dingen terug. Dylan kon het niet verstaan, maar hij wist dat het niet goed was. Plotseling opende zijn deur en daar kwam Sarah huilend binnen. “Waarom is papa boos?”, vroeg ze. Dylan zweeg en een traan rolde over zijn wang. “Kom maar bij me liggen”, fluisterde hij en schoof op. Aandachtig luisterden ze naar het geschreeuw. Ze konden er weinig van verstaan, maar hoorden wel dat er veel gescholden werd. “Ik kan het niet meer betalen”, hoorden ze vader zeggen. Daarna werd het langzaam stil. Sarah begon te snikken en werd niet meer stil. Dylan probeerde haar te troosten, maar het hielp niet. “Zal ik je eens vertellen over het verhaal van de kabouter?”, vroeg hij. Sarah werd stil en luisterde aandachtig. “Elke avond verschijnt er bij bij poel een kabouter. Deze kabouter verzameld magie uit de echte wereld, maar is bang voor mensen. Ooit vond een meisje, net zo oud als jij hem. Nooit heeft zij het geheim van de kabouter verklapt en op een dag mocht ze zelfs mee naar het land van de kabouters.”, Sarah glimlachte voorzichtig en sloot haar ogen. “In het land van de kabouters, had ze de magie van de kabouters en kon ze toveren en vliegen. Ze hielp de kabouters mee met magie verzamelen en werd daar goed voor beloond door de kabouters.” Dylan keek naar Sarah die intussen in slaap was gevallen. Daarna sloot ook Dylan zijn ogen.

De volgende ochtend kwam moeder om Dylan en Sarah te wekken. Hij keek naar de twee die tegen elkaar aan lagen en glimlachte voorzichtig. Voorzichtig maakte ze haar kinderen wakker. “Opstaan”, zei ze vriendelijk, “Ik breng jullie vandaag naar school”, zei ze en ze liepen samen naar school. “De andere kinderen ontbijten altijd voor ze naar school gaan”, zei Dylan, “Dit is goed om beter te leren”, voegde hij eraan toe. Moeder zuchtte. “Ik zou niets liever doen, dan jullie ook te laten ontbijten”, zei ze, “Helaas hebben we daar het geld niet voor”, zuchtte ze. Met z'n drieën liepen ze het schoolplein op en moeder gaf Sarah een kus. “Niet op het schoolplein”, mopperde Dylan en zijn moeder knikte en zwaaide. Op school was het niet erg fijn. Dylan werd gepest omdat ze zo arm waren en niets konden betalen. In de klas van Sarah ging er niemand met haar om, omdat dat niet mocht van hun ouders. In de pauzes zaten Sarah en Dylan altijd bij elkaar en tuurden in het rond. Afentoe werden ze gepest, maar ook nam iemand het wel eens voor hun op. Maar echte vrienden hadden ze niet. “Gaan we vandaag weer naar de oase?”, vroeg Sarah. Dylan knikte. Echter na school kwam moeder ze weer ophalen. “Jullie komen vanaf nu na school naar huis”, zei ze, “Het kan niet langer dat jullie zo laat thuis komen”, voegde ze eraan toe, “Maar ik wil naar de oase”, jammerde Sarah, “Naar de poel”, voegde ze eraan toe, “Jullie kunnen wat meer in huis doen als wij er niet zijn”, antwoordde moeder.

Ik hoop dat het nog wel wat vrolijker word

Voor welke leeftijdscategorie is het bedoeld?

 

En mag ik vragen waarom je mijn berichtje in je onderschrift hebt staan?

ideetje voor een nieuwe feuilleton hier op MTF(voor de variatie ??)

Ik stem voor !!

Ik hoop dat het nog wel wat vrolijker word

Voor welke leeftijdscategorie is het bedoeld?

 

En mag ik vragen waarom je mijn berichtje in je onderschrift hebt staan?

Vond dat berichtje gewoon grappig.

Dit verhaal begint inderdaad heel droevig, maar zal de science fiction kant op gaan.

 

Ik schrijf meestal van slecht naar goed, omdat ik dit zelf ook zo meegemaakt heb en op die manier voel ik ook het meest mee met de personages.

 

Ik zal het onderschriftje wijzigen.

Ik ben heel benieuwd hoe het verder zal gaan

 

En bedankt

@kenbeimer...

leuk geschreven, toch een tip om het makkelijker leesbaar te houden...

maak wat plaats voor witruimte in je verhaal, dus soms op een nieuwe regel beginnen

en begreep ik het nou goed dat dit uit eigen ervaring geschreven wordt?

 

 

@@@ het idee om samen een verhaal te schrijven is best leuk, maar dan moet je dat in een nieuw topic doen waar duidelijk aangegeven wordt dat het door meer leden geschreven wordt...

het is nu het verhaal van ken,hé

Het zijn niet eigen ervaringen waar ik over schrijf, het enige wat ik gemeen heb met de personages is dat alles heel slecht begon... En jaren later... Zo slecht als het was, zo goed heb ik het nu. Vandaar ik graag depressief begin in een verhaal.

 

Schrijven doe ik ook meestal (niet altijd) als ik me slecht voel. De afgelopen dagen voelde ik me absoluut niet slecht. Een soort van zelftherapie waar b.v. een boek uit kan ontstaan. http://www.rocketsanddragons.nl/abc/b/beimer-ken/fabelturen/

 

Als je veel fantasie hebt en het prettig vindt om van je af te schrijven, raadt ik dit iedereen aan! Thanks voor de leuke reacties.

Hoofdstuk 1 heb ik de Oase genoemd en hier komt hoofdstuk 2 "Kabouters bestaan niet". Er zit een plothole tussen, omdat ik dit verhaal wil gaan uitgeven.

 

De volgende ochtend werden Dylan, Sarah en moeder al vroeg wakker door een harde knal. Vader stond al op het punt om naar zijn werk te gaan. Niet veel later werd er groot alarm geslagen en via de radio werd aangekondigd binnen te blijven, tot er duidelijk was, wat er aan de hand was. Er werd gesproken over een onbekende supersonische explosie van een ongekende grootte. Echter was de schade zeer beperkt, omdat de golven heel hoog waren, maar ook extreem luid. Dylan en Sarah zaten samen met hun ouders op de bank. Ze hoopten op goed nieuws en dit kwam eindelijk na twee uur. De situatie bleek veilig en iedereen kon weer naar buiten zonder gevaar. Vader ging naar het werk en moeder bracht de kinderen naar school. Eenmaal op school klonk er een tweede knal, welke nog harder klonk als de eerste. “Wat is dat toch”, vroeg moeder zich hardop af en schuilde met de kinderen in school. Overal klonk angst, gillende ouders en huilende kinderen. De school diende nu als opvangplek voor zowel kinderen als ouders. Een groot team onderzoekers liep ondertussen rond het dorp, om uit te zoeken waar deze knallen vandaan kwamen. Aandachtig werd er naar de radio geluisterd. Er bleken onverklaarbare dingen gezien te zijn. Men sprak over schaduwen van reusachtige gedaantes, maar de gedaantes zelf werden nooit waargenomen. “Ik zag een kabouter”, sprak iemand op de radio. Sarah bedacht zich geen moment en liep opnieuw weg richting de oase. Toen Dylan en zijn moeder het later pas door hadden, renden ze ook richting de oase om Sarah te vinden. De oase lag deze keer opnieuw droog. Sarah had Javi weer gevonden. “Jij bent geen dwerg”, zei Sarah, “Maar ook geen kabouter”, antwoordde Javi. Sarah keek Javi argwanend aan, “Wat ben je dan?”, vroeg ze. Javi zweeg en beet op zijn lip. “Ik wou dat ik het je kon vertellen”, zei hij, liep weg en verdween. Niet veel later arriveerden Dylan en moeder. “Wat bezielt jou toch”, schreeuwde moeder en greep Sarah bij de arm. “Maar mama...”, riep Sarah, maar werd onderbroken door haar moeder, “Mond dicht!”, schreeuwde moeder en gaf haar een tik aan de oren. Voor straf moest Sarah meteen naar bed en mocht een week niet buiten spelen.

 

Een lange week ging voorbij en na een paar dagen regen was de droogte voorbij. Sarah moest nog telkens aan Javi denken. “Het is geen kabouter, maar ook geen dwerg”, zei ze tegen Dylan, “Onzin!”, antwoordde Dylan. Het onderzoekersteam was intussen niet meer aanwezig rondom het dorp, omdat er geen knallen meer werden waargenomen. Het onderzoek liep dood. Enkele archeologen bleven het terrein doorzoeken in de hoop iets te vinden. In de pauze liep Sarah weg van school en kwam onderweg naar de oase een archeoloog tegen. “Moet jij niet op school zijn”, was de eerste vraag van de archeoloog. Sarah knikte, “Maar ik zoek Javi”, zei ze, “Wie is Javi?”, vroeg de archeoloog. Sarah slikte. “Dat kan ik niet zeggen”, vertelde ze voorzichtig, “Waarom niet”, vroeg de archeoloog, “Omdat ik het niet weet”, antwoordde Sarah en liep weg. Ze kwam opnieuw bij de oase en deze was ondanks de regen nog steeds droog. “Javi”, riep Sarah, maar er kwam geen antwoord. “Javi!”, riep Sarah opnieuw. Na een kwartier roepen ging Sarah in het gras liggen en tuurde naar de wolken. De ene wolk leek wel op een schaapje. Ze bleef naar de wolk turen en even later leek het op een hond. Sarah glimlachte, maar tegelijk rolde er een traan over haar wang. “Sarah!”, hoorde ze in de verte roepen. Het was Dylan, die Sarah was gaan zoeken. Nu zou Sarah wel weer straf krijgen, omdat ze weer weg liep, maar Dylan was alleen gekomen. “Ik wil niet dat je nog een keer straf krijgt”, zei Dylan zachtjes en gaf Sarah een knuffel. “Ik zoek Javi”, zei Sarah zachtjes, “Ik denk niet dat hij hier woont”, antwoordde Dylan, “Javi zal nu wel thuis zijn”, ging hij verder, “Maar Javi woont hier toch”, vroeg Sarah. Dylan schudde zijn hoofd, “Dat denk ik niet”, zei hij, “Waarom denk je dat ik hier niet woon”, klonk ineens een stem. Het was Javi. “Waarom laten jullie mij niet met rust?”, vroeg hij. “Het spijt ons, meneer”, antwoordde Dylan, “Sarah heeft het telkens over u en wil u steeds opzoeken”, ging hij verder. Javi zuchtte. “Dan moet ik misschien toch maar de waarheid vertellen”, zei hij en begon vaag te gloeien. Dylan slikte en knikte. Een lach verscheen op Sarah's mond. “Ik ben een trotse Bun”, zei hij, “Wij zijn een volk, volledig bestaand uit mana”, ging hij verder, “Mana is de kracht, die jullie magie zouden noemen”, voegde hij eraan toe. Dylan keek argwanend. Javi hield zijn rechterarm omhoog en deze begon te gloeien. Direct daarna stroomde er ineens weer water door de oase. “Geloof je me nu”, lachte Javi. Dylan knikte. “Omdat wij uit mana bestaan, kunnen we elkaar niet verwonden en leefden we jaren in vrede”, zei Javi, “Wat een mooie wereld moeten jullie dan in leven”, antwoordde Dylan. Javi zuchtte en schudde zijn hoofd. “Al jaren zijn we in oorlog met de Seto's”, zei hij, “Zij bestaan net als ons uit mana”, ging hij verder, “Maar zij kunnen ons wel verwonden en zelf doden”, zei hij en keek beteuterd. “Waarom zijn jullie hier?”, vroeg Dylan vervolgens, “Wij verzamelen vuurstenen voor extra magie”, zei hij, “De Seto's weten nog niet hoe hier te komen, dus dat is ons enige voordeel”, ging Javi verder, “Dus jullie zijn in het voordeel?”, vroeg Dylan en begon te glimlachen. Javi schudde opnieuw zijn hoofd, “Nee, dat zijn we zeker niet”, antwoordde Javi, “Dit is het enige voordeel dat we hebben”, ging hij verder, “Het duurt niet lang tot Xeto, de koning van de Seto's ook weet om hier te komen”, zei hij, “Vorige week is het hem bijna gelukt!”, zei hij tot slot en keek zeer serieus. Dylan werd er even stil van en schrok ineens op. “Kwamen daar die knallen vorige week vandaan?”, vroeg hij. Javi knikte. “Hoe kunnen wij helpen?”, vroeg Dylan. Javi glimlachte. “Verzamel zoveel mogelijk vuurstenen voor ons”, zei hij, “Die kunnen we in ons voordeel gebruiken”, voegde hij eraan toe, “Komt goed!”, zei Dylan en keek Sarah aan. Sarah knikte. “Wij gaan er heel veel zoeken”, zei ze. Dylan pakte Sarah bij de hand en nam haar weer mee naar school.

 

Eenmaal terug op school bedacht Dylan een excuus. “Sarah is verdrietig en in de war”, zei Dylan, “Wees alstublieft niet te streng”, voegde hij eraan toe. De leraar twijfelde, maar knikte. “Sarah heeft maar geluk met zo'n lieve broer”, antwoordde hij, “Dank u wel!”, riep Dylan dankbaar. In de pauzes werd begonnen met het zoeken naar vuurstenen, maar dit bleek nog niet zo simpel. Onderweg naar huis werd ook enthousiast gezocht. Moeder vond het alleen maar fijn dat de kinderen niet meer naar de oase wilden en ze mochten buiten spelen om vuurstenen te zoeken”, het was heel erg moeilijk en na een week hadden ze nog maar 5 vuurstenen. De volgende week zochten ze enthousiast verder. De eerste dag troffen ze na school opnieuw een archeoloog aan. “Op stenenjacht?”, zei hij lachend. Dylan knikte, “We zoeken vuurstenen”, zei hij. De archeoloog lachte, “Wat leuk”, zei hij, “Dat deed ik vroeger ook altijd”, ging hij verder”, Maar als jullie echt veel vuurstenen willen vinden moeten jullie naar de oude vijver aan de rand van de stad gaan”, zei hij. Dylan gaf hem een hand en bedankte hem. Meteen gingen ze naar de oude vijver die tegenwoordig droog lag. Daar lag een zwerver op de grond die hen zag. “Ik vervloek Otto”, fluisterde hij zachtjes, “Wat zegt u?”, vroeg Dylan, “Ik vervloek Otto”, voegde hij eraan toe, “Otto die deze dorp vroeger regeerde?”, vroeg Dylan. De zwerver knikte. “Mijn vader”, zei hij zachtjes, ging weer liggen en sloot zijn ogen. “Wat is er ooit met hem gebeurd”, vroeg Dylan verder. De zwerver kwam weer overeind. “Hij stal het geld van de burgers, tot iedereen kaalgeplukt was”, zei hij, “Toen we niets meer hadden verdween hij en liet ons in armoede achter”, zei hij, “Tot op de dag vandaag is armoede in dit dorp blijven bestaan”, zuchtte hij, “Hij heeft mij en mijn zus in de steek gelaten”, zei hij en begon te snikken, “Een paar jaar later verdween mijn lieve zus ook”, zei hij, “Wat erg”, antwoordde Sarah, “Maar we moeten vuurstenen zoeken”, voegde ze eraan toe. De zwerver zuchtte. “Ga je gang”, zei hij, ging liggen en sloot zijn ogen. Het was een succesvolle zoektocht, want binnen een half uur hadden ze een zak vol vuurstenen. “We brengen deze morgen naar Javi en zoeken verder”, zei Dylan.

 

Hoofdstuk 3 heet "Een geheel nieuwe wereld".

Het boek is eindelijk verkrijgbaar!

http://boekscout.nl/shop/ViewProduct.aspx?bookId=5615

Nu maar hopen dat het goed verkoopt

Ach nee, het is een hobby van me. Ik heb er 20 zelf gekocht om door te verkopen aan familie en er is er verder 1tje verkocht. Als ik er straks in totaal 21 heb verkocht, ben ik al tevreden.

Gefeliciteerd met je boek, Ken! Dat moet goed voelen, je eigen boek te koop!

Weet een beetje hoe het voelt ( geen lees, maar hobbyboeken) maar een leesboek schrijven lijkt me zo gaaf! En als het dan ook uitgegeven word! Stoer!