Och.... hoewel ik me er iets bij kan voorstellen dat het werken met plantjes, het werken in de tuin , het genieten van een mooie ochtend enzo je wel het gevoel kan geven dat je je op dat moment verbonden weet met het 'grote' ( dat voel ik regelmatig zo ) , zie ik dat toch niet als iets van een hogere macht. Wél het 'alles'. Dat is een heerlijk gevoel ja.

 

https://www.moestuinforum.nl/post150506.html?hilit=gevoel#p150506

 

Valsspeler !! ( of ben IK dat nou ? )

 

Betrapt dus Jaaa..... oké... oké .... héél soms voel ik ook wel es iets. ..... maar niet té vaak hoor aub .....

Kan me in veel dingen hierboven vinden.

Maar ik denk dat het is wat Bit zegt....ik denk helemaal niet....ik doe gewoon. En dat is wat de tuin voor mij zo belangrijk maakt. Het is de enige plek waar mijn hoofd volkomen leef ( en dus rustig) is. En dat is heerlijk!

je krijgt toch altijd een gevoel van iets?

Of gevoel van trots wat je heb bereikt?

Dat zou ik wel hebben namelijk

 

Nee, helemaal niet! Ik vind dat zo'n misvatting, dat je per se overal een specifiek gevoel bij moet hebben. Ik heb dat ook een keertje bij moeten houden voor eoa therapieachtig iets, dan moest ik op bepaalde momenten opschrijven wat ik deed, en welk gevoel ik daarbij had. Ik schreef in 90% van de gevallen "nou, gewoon, normaal". Alleen als er iets bijzonder leuk of bijzonder stom was, dan schreef ik iets anders. Nou, daar kon die hulpverlener heeeeeeeelemaal niks mee. Ik moest en zou iets opschrijven, anders kon ze me niet helpen. Ja daag, ik ga toch geen gevoelens lopen verzinnen als ze er niet zijn!

 

Edit: oh even een voorbeeldje waar anderen zich hopelijk wat makkelijker in kunnen vinden: hoe voel jij je als je zit te plassen? Of als je naar de winkel loopt? En hoe voel je je als je je veters strikt? Nou gewoon toch, niks bijzonders? Je doet het gewoon omdat het nu eenmaal zo werkt, daar word je echt niet anders van.

Nou, Mijke.....hoe ik me voel als ik zit te plassen?

Heel ellendig...want een vette blaasontsteking! LOL

Maar ik snap wel wat je bedoelt.

Maar ook dat het voor de een weer anders is als voor de ander.

Belangrijkste voor mij is dat lege hoofd wat eens stopt met denken, en dat alleen op de tuin wil stoppen. En ik voel me echt super na een dagje tuin!

gezien het therapeutische gehalte

mijn tekst van een wat oud topic;

post110137.html?hilit=herken je plant of dier#p110137

ik kan soms heerlijk wegmijmeringen binnen alle dingen die ik zie in de natuur en soms verdwijn ik dan ook....beetje dagdromend in een bloem, mier, slak en zie mezelf dan soms ook wel hierin terug

vraag me bij deze dus af...hebben jullie dat ook weleens?

jaren geleden vond ik dit op internet......

en ik ben gek op paardebloemen vanaf kindsaf al en hou echt niet van rozen.....

 

Ook gij paardebloem

 

Ik heb altijd geprobeerd om een roos te zijn. Totdat ik op een dag het wonder van een veld paardebloemen aanschouwde en tot het besluit kwam: ontspannen in plaats van inspannen.

 

Wat wilde ik zijn? Bijzonder, volmaakt, me onderscheidend van anderen, een beetje mysterieus, de koningin der bloemen? Dit betekende hard werken, alle vlekjes wegwerken, alles wat afwijkt van die roos verstoppen, nog vreselijk veel leren om zo groot te worden, me voortdurend vergelijken met anderen, veel schaamte over de niet zo rozige stukjes. Kortom: werken, werken en nog eens werken. Oftewel: bloeden in plaats van te bloeien.

 

Wat gebeurde er bij de paardebloemen? Ik zag dat het een heel veld paardebloemen was en dat het er niet toe deed om naar een enkele bloem te kijken. Het was zo ontspannend om in een wei gewoon een paardebloem te zijn. Het betekent: klaar zijn met werken. En dat het goed is, zoals het is. Ik kan als paardebloem gewoon in de zon gaan staan. Nu, in plaats van later. Ik ben al volmaakt, precies zoals ik ben. Wat een rust!. Eindelijk thuis.

 

Het inzicht dat deze ervaring opleverde, was dat het eenzaam is om ernaar te streven een roos te zijn, me af te sluiten voor anderen en maar constant bezig te zijn mezelf te verbeteren. Pas later, nadat ik veel geleerd zou hebben, zou ik dan kunnen gaan leven of iets te bieden hebben.

 

Als paardebloem heb ik iets te bieden: mezelf, zoals ik ben in het hier en nu! En dat is genoeg. Ik mag er zijn en laat me in mijn hart kijken. Ik ben nu ook voor anderen een prettiger mens. Nu ik er zelf mag zijn, mogen anderen er ook zijn. Ik kan meer genieten en plezier met ze maken. Ik voel me niet beter of slechter dan zij.

 

Vroeger keek ik naar alles wat ik moest doen om ergens bij te horen en bij te passen. Nu kijk ik meer naar of ik als paardebloem er wel thuishoor. Dan komt het beste in mij boven en bloei ik op, stralend als een echte paardebloem, erop vertrouwend mezelf te zijn én deel van het grotere geheel.

 

Het leven is een ontdekkingsreis met als doel mezelf te leren kennen en mezelf te laten zien, om uiteindelijk het beste van mezelf in te kunnen zetten voor de wereld, hoe groot of klein ook. Kortom: niets meer verbergen en niet meer zo mijn best te doen.

 

en gezien het jaar van het paard begint op 31 januari lijkt dit me wel een passende tekst.....

en...ik denk er eigenlijk ook over om weer een pony te nemen

2014: Het jaar van de Paardenbloem!

 

Heel mooi geschreven, Greetje. Ik kan er helemaal in meegaan. Ik probeer paardenbloem en wilde roos tegelijk te zijn. Lekker Zijn, en vervolgens lekker creëren, gewoon omdat dat bij mijn Zijn hoort. (In die volgorde)

 

En Mijke... ik snap je punt wel, ik zou ook niet veel vertellen, gewoon omdat mijn gevoel privé is, en een therapeut er niet automatisch maar recht op heeft overal in te wroeten. Maar daarnaast: jij wilt niet weten wat ik allemaal beleef op weg naar boodschappen doen of weer terug. Of op weg vanaf mijn computer richting keuken lopen... maar ik sla het niet op in mijn geheugen als iets speciaals of zo, gewoon omdat het altijd en continu zo is.

Ik kan me niet voorstellen dat mensen ergens 'geen gevoel' bij hebben. Gevoel hoeft niet altijd heftige emotie te zijn. Als je observeert en de juiste woorden tot je beschikking hebt, is het een kwestie van vertalen. Maar ik zeg niet dat het MOET. Helemaal niet. Sterker nog... lekker geen woorden in je hoofd is erg lekker, en dat is wat veel mensen juist in de tuin zoeken.

Oh, maar het is bij mij geen kwestie van niet willen vertellen hoor! Er VALT gewoon niks te vertellen. Iig niet datgene dat de therapeut vroeg. Het is idd wat je zegt, er zijn voldoende gedachtes, maar ze zijn allemaal insignificant, dat is gewoon je baseline, hoe je je standaard voelt. Niks bijzonders, dus valt er ook geen bijzonder stickertje op te plakken. Alles wat wel een stickertje krijgt is een afwijking van die baseline.

 

Trouwens, mooi stukje inderdaad Greetje. Ik ben tijdens het fietsen ook es een veld, nee hele akkers VOL zonnebloemen tegengekomen, zo mooi! Toen ik er een poos later weer langsfietste waren alle paardebloemen uitgebloeid, en net begonnen weg te waaien. Prachtig. Daar heb ik een flinke poosje bij staan kijken. Zelf vind ik rozen ook mooi, en om even in de symboliek van jouw stukje te blijven: ik denk dat elke bloem prachtig is, als je hem maar in zijn eigen context bekijkt!

eh dames.......

ik heb dat stukje niet zelf geschreven hoor!!!

zoals ik zei: jaren terug op internet gevonden