dat noemen ze het 'great pretender syndroom'

dit soort mensen laat het liefs nooit (meteen) zien dat er echt iets mis is waardoor ze de indruk geven dat alles nog wel mee valt terwijl ze eigenlijk op het randje staan...

ik kan het weten, want zo'n type ben ik.

 

 

Die term kende ik nog niet. Maar ik herken het wel.

 

Ik ben altijd zelfstandig ondernemer geweest. En bij re-integratie werd ik aanvankelijk afgeremd in mijn enthousiasme om snel weer aan de slag te gaan. Ik had mezelf wel een paar maanden gegund om even bij te komen, maar wou daarna weer snel aan de slag. En tot mijn verbazing werden de vervolgafspraken bij re-intergratie enorm ruim ingepland. En toen ik daar een keer een opmerking over maakte zag ik een bepaalde aarzeling en een ingeslikte opmerking bij mijn contactpersoon. En ook zo'n zachte opmerking van... wacht nog maar even....

Dat snapte ik pas toen de echte terugslag kwam.

Bij mij in het re-integratie clubje (werken in de natuur) zit ook een andere ex-zelfstandig ondernemer. Die is hetzelfde overkomen: ook hij werd afgeremd in het eerste enthousiasme om snel aan de slag te gaan, en ook hij kreeg een enorme terugslag.

Om dat een beetje te begrijpen het volgende voorbeeld van die man: is net geopereerd aan een liesbreuk. Bleek dat hij er al heel lang mee liep, en er gewoon geen aandacht aan besteedde. Hij lachte een beetje schaapachtig toen hij zei dat zijn darmen steeds naar buiten puilden, en hij ze steeds weer terugduwde, en gewoon weer verder ging. Totdat hij echt niet meer kon bewegen van de pijn, en naar de dokter ging. Toen moest ik ook lachen, want dat is typisch voor zelfstandig (ex-)ondernemers. Alles altijd wegduwen: pijn, verdriet, ziekte, niks voelen, want je bent eigen baas, en je kan je bij niemand ziek melden. Je personeel blijft thuis bij het eerste griepje of hoofdpijntje, maar dat kan jijzelf niet doen.

En ach, dit leven kan je heel lang volhouden hoor. Werken en slapen. Maar in ons geval kregen we een paar enorme privé-dreunen op ons bordje. En dan kan je nog steeds een hele tijd door. Maar op het moment dat alles wegvalt, en je weer bij jezelf terecht komt... wil je eerst in dezelfde versnelling de draad weer oppakken... om even later jezelf echt tegen te komen. Alles wat je letterlijk en figuurlijk altijd wegstopte komt boven drijven. Ik noem het burn-out, omdat het echt voelt als opgebrand. De drive en energie is weg. Ook de waanzin van de 24-uurs economie kijkt je recht in het gezicht: produceren, consumeren, produceren, consumeren... voor wat? Geld vergaren voor wat? Als je zo hard werkt dat je er genoeg van hebt, heb je geen tijd en ruimte om er van te genieten... Er zijn ook nooit zekerheden. Het ene moment heb je status en geld, even later kan alles weg zijn.

Gelukkig ben ik nog steeds nuchter, en ik ben er niet depressief onder. Wel moe, moe, moe...

Lees deze berichtjes nu pas,

 

Hoe is het nu met iedereen, kan iedereen zijn leven weer een beetje oppakken?!

 

Zelf heb ik jaren geleden een burn out gehad. Ik ben er ruim een half jaar mee bezig geweest. Wat er gezegd wordt dat het alleen werk gerelateerd is, is in mijn geval niet helemaal waar (helemaal niet eigenlijk).

Als het alleen werk gerelateerd was zouden al mijn collega's ook een burn out krijgen en dat was niet het geval. Het lag dus ook vooral bij mij. Begrijp me niet, die "fijne" baas iheeft me zeker een handje geholpen, maar het had er mee te maken hoe ik er zelf mee omga. Achteraf ben ik erg blij dat ik een Burn out heb gehad en dat ik heel lang de tijd heb kunnen nemen om ervan te genezen. Ik ben veel sterker geworden en tja ook veel beter daar komt ie.. Mijn grenzen leren stellen .

 

Good luck voor een ieder die het doormaakt/ door moet maken. Maar echt zoek goede hulp en je komt er veel sterker uit!!

de mensen om me heen die een burn out hebben gehad zijn nooit weer echt de oude geworden vind ik...het laat blijkbaar een tere plek achter die niet snel heelt.

Als "de zwakke plek" die je aan een burn-out overhoudt alleen nog maar geestelijk is dan denk ik dat goede hulp een groot deel van het probleem kan ondervangen. Uiteraard is elke mens anders en zo kan ook elke burn-out verschillen.

Helaas is het zo dat langer onderdrukte burn-out signalen tot heftige lichamelijke reacties kunnen leiden.

Volgens mijn cardioloog, die tevens psychiater is, zijn de stress-factoren enorm onderschat in de medische wereld. Een buitengewoon hoog percentage van hartklachten wordt veroorzaakt door spanning, een kleiner deel door erfelijkheid en lichamelijke gesteldheid.

Dat is volgens mij dan ook "de reden" om bij de eerste symptomen actie te ondernemen.

Mijn leven na de burn-outs heb ik redelijk op kunnen pakken, de lichamelijke gevolgen zal ik de rest van mijn leven meedragen.

Dat van de Stress geloof ik wel,

Inmiddels is ook bewezen dat Stress tijdens zwangerschap negatieve gevolgen heeft voor het kind, ook lichamelijk!!

 

En ik neem aan dat niemand na een burn out de oude wordt. Het is een heftige periode waarin veel veranderd. Het is vervelend als dit ten negatieve is van jezelf. Gelukkig heb ik die ervaring niet. Mensen die ik ken zie ik wel minder vaak, omdat we allemaal wat minder doen. We kunnen evenveel als voorheen, maar gaan num inder snel de grens over.

 

Kan me inderdaad wel voorstellen dat als het allemaal heel lang heeft geduurd je hier veel meer last van hebt, ook lichamelijk!

ik heb een burn out gehad een aantal jaren geleden woonde in een leuk huisje een eindje van mijn familie vandaan. door die burnout durf ik daar niet meer naar toe bang om het weer terug te krijgen. Ook merk ik dat ik bepaalde situaties die toen zijn voorgevallen wil vermijden. je blijft er altijd aan terug denken...