Als in november het water stijgt, gedurende de winter gij 't nog vaker krijgt.

( alweer zo’n slechte dichter)

even (lees na een heel redelijk aantal pogingen om iets meer of min deftig te krijgen) omgezet met gemini in sonnet

 

November's Waterballet

 

November huilt, de hemel wast zijn gezicht,

De plassen dansen, blij als kleine kind'ren.

Een oude wijsheid fluistert: "Dit is niet het licht,

Maar het begin van winters, nat en hinderlijk."

 

De bomen trillen, kaal en nat geregend,

De wind speelt melodieën door de takken.

En in de plassen, waar het water klontert, wemelt,

Zien we een spiegelbeeld van wat ons wacht.

 

Want als november zoveel tranen stort,

Dan weten we: de winter komt eraan.

De natuur bereidt zich voor op een nieuw voort,

En wij met haar, in ons eigen kleine bestaan.

 

Dus trek je laarzen aan en pak je jas,

De winter komt met storm en regenbui.

 

nog altijd geen goeie dichter

29 november 20241 j aangepast door redzebra

Goed genoeg geeft het wel een mooi beeld van de 11e maand en ook Klaaswaardig🌧️

@appelvrouw helaas dat is hoe een taalmodel werkt, onpersoonlijk maar toch "goed genoeg", een beetje fake maar acceptabel, er zit niks nieuw in en je herkent woordvorming waarop hij getraind is. Jouw eerste "slechte dichter" heeft meer waarde als wat ik poste.

Deze dan:

 

Sonnet: Novemberregen en Winterwee

Wanneer november zijne tranen stort,  
En dropp’lend weent op ’t afgevallen blad,  
Zo spreekt de boer: “Het is een vochtig oord;  
De winter volgt met drabb’ en modderpad.”  

De nevel sluimert langs des morgens koon,  
De ploeg verzinkt in klei en zware grond.  
Het vee zoekt schuil bij heg en elzenboon,  

Terwijl de hemel grijs zijn last ontstond.  

 

Ach, lering is het ons van ouds verhaald:  
Een vocht’ge herfst brengt slijk en winterleed.  
Het pad wordt zwaar, het veld door dras bepaald,  

En stro vergaat in damp en moerig zweet.  

 

Doch troost: al weent de winter om ons heen,  
De lente wast ons tranenland weer schoon.  

 

Ik moest toch een beetje denken aan een van de personages uit een van Olivier BBommels (Marten Toonder) verhalen..

Terpen Tijn:

Daar heeft Chat geen moeite mee:

 

Sonnet: Novemberregen in Terpen Tijns penseel

 

Ach, zie, november schreit zijn droeve nood,
De hemel zwart, in tranen neergestort.
Geen kleur behoudt zijn glans, slechts nat geschoot
Verbleekt het veld, door moddergrijs vermoord.

 

De regen strijkt, een penseel vol verdriet,
Zijn lijnen krassen schraal door ’t dode blad.
De dagen zijn een schimmenspel van niet,
Waar ’t licht vergeefs naar warmte hunk’ren gaat.

 

En toch, wie ziet, wie waarlijk kijkt, verstaat:
De winter, vochtig, vormt het palet der hoop.
Zijn sluimer is het zaad waar leven slaat,
In ’t diepste donker rijst de lenteloop.

 

Ja, nat en zwart, maar weet, het is de kunst:
De stilte wacht, tot nieuw bestaan ontbrunst.

mmm het is een taalmodel  😄 wat op lettergrepen gaat. Onbestaand is bv   "koon"  past daar niet direct misschien des morgends skoon ?  de modellen  willen wel al eens   hallucineren 

en als je een deeltje neemt kom je bv -bij DE PLOEGER (ADRIAAN ROLAND HOLST dus weet je al waar de "inspiratie" vandaan komt.

 

29 november 20241 j aangepast door redzebra

O ja. Eens vragen hoe de Neerlandicus ter huize Knarrestein daarover denkt. ARolandHolst..zou Toonder daar ook zijn inspiratie vandaan hebben gehaald? 
Ik ben bang dat we ver van het topic afraken…

Dan maar weer on-topic

 

Als in november 't water stijgt,
weet dat ge 't in de winter nog vaker krijgt.