Ik heb weleens gehoord dat, laat zeggen, van de 100 kinderen die aan de ritalin zitten er misschien 20 zijn die het daadwerkelijk nodig hebben....

De consumptie van medicijnen in het algemeen ligt ook schrikbarend hoog.

Da's weer een ander maatschappelijk probleem wat je beter niet vergelijkt met het voorschrijven van medicijnen tegen een "ziekte" die misschien niet eens bij de patient aanwezig is....

Als die farmaceutische bedrijven maar geld verdienen, dat doen ze zelfs over de rug van de mens waar ze afhankelijk van zijn. Tja je hebt er genoeg van zullen ze wel denken

http://rbo-health.com/blog/hoogleraar-paul-verhaeghe-adhd-is-boerenbedrog-in-vpro-boeken-33/

http://rbo-health.com/blog/hoogleraar-paul-verhaeghe-adhd-is-boerenbedrog-in-vpro-boeken-33/

 

heb even gekeken

een stukje viel me wel op ...

 

: Het zou kunnen zijn dat een stoornis niet voor de patiënt, maar wel voor de maatschappij storend is (sociale stoornis).

ben het hier volkomen mee eens .

 

ik zeg ook altijd als de omgeving er beter mee omgaat hoefde mensen met ADHD geen medicijnen te nemen .

Het is toch duidelijk dat het door de omgeving komt dat er pillen worden voorgeschreven.

Als mijn zoon zijn pillen niet inneemt (en ik heb ook liever niet dat hij ze moet slikken maar anders heb ik ook een 'onhandelbare' tiener in huis) dan kan ik geen fatsoenlijk gesprek met hem voeren die blijft hangen, dan kan hij zich niet concentreren en zijn huiswerk doen op school en komt daar niets van terecht, dan kan hij niet zijn werk uitvoeren, en dan kan hij niet overweg met andere mensen. Ofwel, je wordt geacht in t rijtje van de 'gewone' mens mee te lopen en te doen, want anders heb je een pilletje nodig om dat te kunnen.

Als ik ergens, zoals bijvoorbeeld Jorieke, afgelegen woon, of voor mijn part ergens op een berg zonder naaste buren en ik geef mijn eigen zoon les wanneer hij op zijn beste tijd is, is er dan nog iets aan de hand met mijn zoon

Ik weet zeker dat mijn zoon heel anders zou zijn als wij 'vrij' zouden leven, zonder regels wanneer hij bijv. naar school moet en we omringt worden door natuur - dieren, bomen, planten, bloemen etc., maar helaas kan dat in de huidige wereld niet. Er wordt eigenlijk al zo weinig tijd aan dat soort kinderen besteed om te zien waar ze werkelijk goed in (kunnen) zijn. Als die kids zeggen niet te weten wat ze willen worden, hoe moet een leraar dat dan weten? En ze moeten al zoveel tegenwoordig...

om van de manier van lesgeven nog maar niet te spreken. alles zelfstandig doen, kinderen bepalen zelf welke taak ze het eerst gaan afmaken. De rust is ver te zoeken. Erger nog de leerkrachten weten precies welke dingen ze op de lijsten moeten aankruisen om de diagnose adhd te krijgen en het kind aan de ritalin. Hoe vaak ik wel niet gehoord heb "maar thuis is er niets aan de hand met mijn kind'.

Begeleid zelfstandig leren, heet dat, en het is een rage die ik niet super vind. Kinderen overladen met massa's ongestructureerde informatie en hen dan maar zelf laten uitzoeken hoe het zit. Wat theorie geven, die niet laten noteren omdat dat teveel tijd vergt en iedereen vervolgens op eigen tempo laten aanmodderen i.p.v. klassikaal oefeningen te geven aan bord tot iedereen de werkwijze correct heeft ingeslepen. Hele thema's als groepswerk opgeven (genre: bespreek Wereldoorlog II, aanleiding, belangrijkste data en feiten, gevolgen) en wat de leerlingen zelf knippen en plakken zonder veel verbeteren of structureren als examenleerstof geven. Ik vraag me soms af waarom er überhaupt nog een leraar voor de klas wordt gezet. Want sommigen dragen nog erg weinig bij aan wat kinderen op school zouden moeten leren.

Vergeet niet dat ze willen bezuinigen op de 'gewone schoolleraar' (krijgt steeds meer kids in de klas en minder uren uitbetaald) en ook nog op het 'bijzonder onderwijs'. Ofwel, steeds meer leraren die in tijdnood komen om van alles te moeten leren aan de 'gewone' kids en vervolgens willen ze bezuinigen op het bijzonder onderwijs wat ook al niet bijdraagt aan een betere leeromgeving van oa. ADHD-ers.

zeker komt dat niet ten goede aan kinderen met ADHD

 

wat ik nooits vergeet was dat een klasse juf zij tegen mijn vrouw over toen mijn 6 jarig zoontje die ADHD HEEFT

maar toen nog geen medicijne kreeg .ze zij leterlijk hij hangt me niet tot hier maar tot hier .en ze maakte er ook een gebaar bij

 

toen hij eenmaal medicijne kreeg voor zijn ADHD was het na een tijdje .hij is toch altijd zo rustig he .ik(de vader) vond die juf gewoonweg

stomme juf Jack. Ik had direct gezegd dat de houding van die juf mij tot hier (nog h oger gebaar) zou zitten. Zijn ze helemaal gek geworden. Kinderen krijgen niet eens meer de kans om te leren hoe ze zichzelf rustig kunnen maken. Daar zijn zovelen methoden voor maar niet met een juf die niet voor jouw kind wil gaan.

gelukkig zijn we nu al weer jaartjes verder

 

gesprek gehad over mijn andere zoon met ADHD

 

ze gaan het roer omgooien .HE HE HE .ZE BEGRIJPEN HEM EINDELIJK

hij gaat nu meerdere keren per weer meer stage doen .met groen .dus lekker buiten bij zijn stage leer raar ( hoop ik dat het bij hem word natuurlijk..want die begrijpt hem ook goed

 

eens kijken hoe dit verder gaat .

Heb ik ook mogen horen van 2 oudere juffen in duobaan die zich geen raad wisten met onze zoon. Soms doet die niets, mevrouw, u zal daar toch dringend eens iets aan moeten doen. Stuurden ze hem bij de directeur die er wel weg mee kon. Net zoals de juf in het jaar daarvoor en de juffen in het volgende jaar. Hij kon toen nog absoluut niet goed lezen (heeft ook dyslexie) en blokkeerde soms als hij dat wel MOEST doen. Dat waren juffen genre: hij moet dat leren doen, ook als hij dat niet wil, hij moet leren luisteren, moet leren zijn best doen, ... Terwijl hij absoluut zijn best wou doen en het maar wat graag goed wou doen, terwijl dat nog niet lukte

 

Gelukkig hebben we dat wel kunnen uitpraten toen, maar ik moet wel zeggen dat onze zoon op dat moment niet graag naar school ging en bij het slapengaan regelmatig in tranen uitbarstte omdat hij toch zo 'dom' was. Dat vond ik erger dan dat blokkeren op op school, op oefeningen die hij nog niet aankon. Het is toch geen schande om iets nog niet te kunnen zeker? Maar zo voelde dat voor hem wel aan.

7 februari 201214 j aangepast door Gast

ja we herkenen dat hier ook ik vind een school moet gelijke regels hebben wat de leraren betreft

niet de een zo en de andere weer zo .

 

onze zoon was best druk op de gangen en speelplaats .

sommige leraren gingen estra op hem letten van een afstandje en zagen dan natuurlijk dat hij dingen inderdaad deed .zoals even met zijn been iemand aanraken of met zijn handen .gewoon zo was niets verkeert bij .hup en daar hadden ze hem dan weer

 

hij kreeg nog alleen maar te horen op school wat er allemaal mis ging

 

en toen gingen papa en mama eens een goed gesprek aan .....

nou ze hebben het geweten ( nee wij hebben ons niet misdragen

 

we hebben alleen tegen de directeur en leeraar DUIDELIJK KENBAAR GEGEVEN dat zij mijn zoon steeds pakte op een verborgen gehandicap .en dat mag volgend de wed niet .je zag ze kijken .ahhahah .ik zij ook dat ze mijn zoon helemaal geestelijk hadden gepakt .wij hebben ze ook gezegt toen als dit zo door gaat word het een dure rechtzaak voor jullie .....@ jullie hebben valsheid in geschrift gedaan ( is te bewijzen ( B jullie pakken mijn zoon op zijn verborgen gehandicap ( C jullie heben een aanvraag verstuurt waar wij niet voor getekend hadden ...( wij hadden wel een hantekening gezet maar niet voor dta geen wat die directeur uiteindelijk zou gaan aanvragen .( snapie

 

we heben ze op het eind ook gezegt

dit moet stoppen anders klaag ik de school aan op meerdere mispunten ..

heb ook toen een aantal brieven verstuurt na de schoolcomissie .schoolraad .na enkele weekejs .was het probleem opgelost ....

Na deze verhalen gelezen te hebben, de koelkast schoonmakend, komen herinneringen boven drijven. Zoon is gedurende zijn hele basisschooltijd "over het hoofd gezien", ondanks vragen en opmerkingen van ouders was het antwoord steeds"Hij kan het wel, maar wil niet". Na de citotoets bleek hoe hij het helemaal niet kon en begreep school pas wat ik bedoelde. Sindsdien hebben ze het beleid direct over een andere boeg gegooid. Fijn dat ze er nog iets mee gedaan hebben, te laat echter voor onze zoon. Wáár haal je op zo'n manier zelfvertrouwen vandaan? Hóe kun je dit ooit nog krijgen. 8 jaren basisschool waar je niet meetelt omdat je niet zou willen. Boos ben ik op stupide gang van zaken op scholen. Vanaf groep 1 komt men al aanzetten met grafieken en gemiddelden waar jouw kind mee wordt vergelijken. Dát doe je niet met mijn kinderen. Die mogen zijn wie ze zijn en ontwikkelen waar ze goed in zijn. Laat ze daar nou eens de nadruk op leggen. Geef kinderen de kans zelfvertrouwen te krijgen met hun eigen talent. Gemiddelden, belachelijk. Probeer kinderen richting gemiddeld te pushen en je krijgt volwassenen die niet weten wie ze zijn, zichzelf moeten gaan zoeken in eindeloze therapiën. Pff dat is eruit, hoop dat boosheid wil zakken nu.

Blinkt je koelkast nu van buiten en binnen Helena

Gewoon eruit gooien hoor, frustraties genoeg over dit soort onderwerpen. Dat blijkt wel hier. Af en toe is het goed je 'ei' kwijt te kunnen aan mensen die weten waar je over praat.

Ja hoor, koelkast is geruimd, ik heb de restjes weggesmuld en het was goed hier een ei te kunnen leggen

Een paar dagen geleden vond ik toevallig dit berichtje in de mailbox.

Verzonden door een kennis uit Amerika van wie ik gewoonlijk meer politieke "jokes" toegezonden krijg:

 

FRIENDS...HERE IT IS ONCE AGAIN JUST TO REMIND YOU THAT THERE ARE SOME NICE PEOPLE IN THIS WORLD.

 

 

 

 

 

Two Choices

 

What would you do?....you make the choice. Don't look for a punch line, there isn't one. Read it anyway. My question is: Would you have made the same choice?

 

 

At a fundraising dinner for a school that serves children with learning disabilities, the father of one of the students delivered a speech that would never be forgotten by all who attended. After extolling the school and its

 

Dedicated staff, he offered a question:

 

'When not interfered with by outside influences, everything nature does, is done with perfection.

 

Yet my son, Shay, cannot learn things as other children do. He cannot understand things as other children do.

 

Where is the natural order of things in my son?'

 

The audience was stilled by the query.

 

The father continued. 'I believe that when a child like Shay, who was mentally and physically disabled comes into the world, an opportunity to realize true human nature presents itself, and it comes in the way other people treat that child.'

 

Then he told the following story:

 

Shay and I had walked past a park where some boys Shay knew were playing baseball. Shay asked, 'Do you think they'll let me play?' I knew that most of the boys would not want someone like Shay on their team, but as a father I also understood that if my son were allowed to play, it would give him a much-needed sense of belonging and some confidence to be accepted by others in spite of his handicaps.

 

 

I approached one of the boys on the field and asked (not expecting much) if Shay could play. The boy looked around for guidance and said, 'We're losing by six runs and the game is in the eighth inning. I guess he can be on our team and we'll try to put him in to bat in the ninth inning..'

 

 

Shay struggled over to the team's bench and, with a broad smile, put on a team shirt.. I watched with a small tear in my eye and warmth in my heart. The boys saw my joy at my son being accepted.

 

In the bottom of the eighth inning, Shay's team scored a few runs but was still behind by three.

 

In the top of the ninth inning, Shay put on a glove and played in the right field. Even though no hits came his way, he was obviously ecstatic just to be in the game and on the field, grinning from ear to ear as I waved to him from the stands.

 

In the bottom of the ninth inning, Shay's team scored again.

 

Now, with two outs and the bases loaded, the potential winning run was on base and Shay was scheduled to be next at bat.

 

At this juncture, do they let Shay bat and give away their chance to win the game?

 

Surprisingly, Shay was given the bat. Everyone knew that a hit was all but impossible because Shay didn't even know how to hold the bat properly, much less connect with the ball.

 

However, as Shay stepped up to the

 

Plate, the pitcher, recognizing that the other team was putting winning aside for this moment in Shay's life, moved in a few steps to lob the ball in softly so Shay could at least make contact.

 

The first pitch came and Shay swung clumsily and missed.

 

The pitcher again took a few steps forward to toss the ball softly towards Shay.

 

As the pitch came in, Shay swung at the ball and hit a slow ground ball right back to the pitcher.

 

The game would now be over.

 

The pitcher picked up the soft grounder and could have easily thrown the ball to the first baseman.

 

Shay would have been out and that would have been the end of the game.

 

 

Instead, the pitcher threw the ball right over the first baseman's head, out of reach of all team mates.

 

Everyone from the stands and both teams started yelling, 'Shay, run to first!

 

Run to first!'

 

Never in his life had Shay ever run that far, but he made it to first base.

 

He scampered down the baseline, wide-eyed and startled.

 

 

Everyone yelled, 'Run to second, run to second!'

 

Catching his breath, Shay awkwardly ran towards second, gleaming and struggling to make it to the base.

 

By the time Shay rounded towards second base, the right fielder had the ball . The smallest guy on their team who now had his first chance to be the hero for his team.

 

He could have thrown the ball to the second-baseman for the tag, but he understood the pitcher's intentions so he, too, intentionally threw the ball high and far over the third-baseman's head.

 

Shay ran toward third base deliriously as the runners ahead of him circled the bases toward home.

 

 

All were screaming, 'Shay, Shay, Shay, all the Way Shay'

 

 

Shay reached third base because the opposing shortstop ran to help him by turning him in the direction of third base, and shouted, 'Run to third!

 

Shay, run to third!'

 

 

As Shay rounded third, the boys from both teams, and the spectators, were on their feet screaming, 'Shay, run home! Run home!'

 

Shay ran to home, stepped on the plate, and was cheered as the hero who hit the grand slam and won the game for his team

 

 

'That day', said the father softly with tears now rolling down his face, 'the boys from both teams helped bring a piece of true love and humanity into this world'.

 

 

Shay didn't make it to another summer. He died that winter, having never forgotten being the hero and making me so happy, and coming home and seeing his Mother tearfully embrace her little hero of the day!

 

 

AND NOW A LITTLE FOOT NOTE TO THIS STORY:

 

We all send thousands of jokes through the e-mail without a second thought, but when it comes to sending messages about life choices, people hesitate.

 

The crude, vulgar, and often obscene pass freely through cyberspace, but public discussion about decency is too often suppressed in our schools and workplaces.

 

 

 

If you're thinking about forwarding this message, chances are that you're probably sorting out the people in your address book who aren't the 'appropriate' ones to receive this type of message Well, the person who sent you this believes that we all can make a difference.

 

We all have thousands of opportunities every single day to help realize the 'natural order of things.'

 

So many seemingly trivial interactions between two people present us with a choice:

 

Do we pass along a little spark of love and humanity or do we pass up those opportunities and leave the world a little bit colder in the process?

 

 

 

A wise man once said every society is judged by how it treats it's least fortunate amongst them.

 

 

 

You now have two choices:

 

1. Delete

 

2. Forward

May your day, be a Shay Day.

 

................

If you're thinking about forwarding this message, chances are that you're probably sorting out the people in your address book who aren't the 'appropriate' ones to receive this type of message Well, the person who sent you this believes that we all can make a difference.

 

Mooi verhaal en fijn dat je het "ongesorteerd" aan ons allen stuurde

 

(Misschien een vertaling erbij voor degenen onder ons die niet het engels (zo goed) beheersen?

10 februari 201214 j aangepast door Gast

zou wel mooi zijn in het nederland

 

even een weetje .als je medicijnen slikt voor je ADHD en je moet een verdoving bij de tandarts of ergens anders kun je het beter door geven .

onze vorige tandarts was blij dat ik het zij is toen ook gelijk navraag gaan doe hoe dat zat ..en of het kwaad kon

zou wel mooi zijn in het nederland

 

Het is een lap tekst maar ik vond het wel de moeite waard, dus hier is ie in NL (misschien iets voor op het prikbord van die scholen te hangen met die rare onderwijzers):

 

VRIENDEN ... alleen maar om je eraan te herinneren dat er enkele mooie mensen in deze wereld zijn, het volgende:

 

Twee keuzes:

Wat zou jij doen? .... Maak je keuze. Zoek niet naar een grap, die is er niet. Maar lees het toch maar. Mijn vraag is: Zou je dezelfde keuze gemaakt hebben ?

 

Op een liefdadigheidsdiner voor een school voor kinderen met een verstandelijke handicap, hield de vader van een van de studenten een toespraak die nooit zou worden vergeten door alle aanwezigen:

 

'Indien niet gestoord door invloeden van buitenaf, wordt wat de natuur doet, gedaan met perfectie.

Maar mijn zoon, Shay, kan niet leren dingen als andere kinderen. Hij kan de dingen niet begrijpen zoals andere kinderen doen.

 

Waar is de natuurlijke perfectie der dingen in mijn zoon? '

 

Het publiek werd stil..

 

De vader ging verder: 'Ik geloof dat wanneer een kind als Shay, die geestelijk en lichamelijk gehandicapt in de wereld komt, een kans om ware menselijke aard te realiseren zich aandient, en het komt in de manier waarop andere mensen dat kind behandelen.'

 

Toen vertelde hij het volgende verhaal:

 

Shay en ik liepen langs een park waar enkele jongens die Shay kende, baseball speelden. Shay vroeg: 'Denk je dat ze me laten meespelen?' Ik wist dat de meeste van die jongens niet iemand als Shay in hun team zouden willen, maar als een vader heb ik ook begrepen dat áls mijn zoon mochten spelen, het hem een ​​broodnodige gevoel van erbij te horen zou geven en enig vertrouwen geaccepteerd te worden door anderen ondanks zijn handicaps.

 

Ik naderde een van de jongens op het veld en vroeg (niet veel verwachtend) of Shay zou kunnen spelen. De jongen keek om zich heen voor back-up en zei: "We staan zes runs achter en het spel is al in de achtste inning. Ik denk dat hij kan spelen bij ons team en we zullen proberen om hem in de negende inning aan slag te laten komen.. '

 

 

Shay worstelde naar bank van het team en met een brede glimlach, kreeg een team hemd .. Ik keek met een kleine traan in mijn oog en warmte in mijn hart. De jongens zagen mijn vreugde dat mijn zoon werd geaccepteerd.

 

Het einde van de achtste inning, Shay's team scoorde een paar runs, maar was nog steeds achter met drie.

 

In het begin van de negende inning, speelde Shay het rechter veld. Ook al kwamen geen ballen zijn kant op, hij was duidelijk opgewonden en blij om in het spel en op het veld te zijn, en grijnsde van oor tot oor toen ik naar hem zwaaide vanaf de tribune.

 

Het einde van de negende inning, Shay's team scoorde weer.

 

Nu, met twee uit en de honken vol, was de volgende slagman belangrijk en Shay was gepland om de volgende te zijn.

 

Op dat moment, zouden ze Shay laten spelen en hun kans weggeven om het spel te winnen?

 

Verrassend genoeg kreeg Shay het slaghout. Iedereen wist dat een treffer zo goed als onmogelijk was omdat Shay niet eens wist hoe je de knuppel vast moest houden, laat staan de bal raken.

 

In het besef dat het andere team bezig was te winnen, bekeek de werper van de tegenpartij Shay van opzij, bewoog een paar stappen naar opzij en gooide zacht in een lob de bal naar Shay, zodat Shay een kans had om te raken.....Shay miste toch....

 

De werper deed opnieuw een paar stappen naar voren om de bal te zacht gooien naar Shay.

 

Shay raakte en de bal huppelde zachtjes richting werper; het spel zou nu voorbij zijn.

 

De werper pakte de bal en kon gemakkelijk de bal naar de eerste honkman hebben gegooid. Einde spel.

 

In plaats daarvan, gooide de werper de bal rechts over het hoofd van de eerste honkman's, buiten het bereik van alle teamgenoten.

 

Iedereen, van de tribunes en beide teams begon te schreeuwen, "Shay, ren naar eerste!

 

Ren naar eerste! '

 

Nooit van zijn leven had Shay ooit zo ver lopen, maar hij maakte het naar het eerste honk.

 

Iedereen riep: 'Ren naar het tweede, ren naar het tweede!'

 

Shay liep onhandig naar de tweede, glanzend en moeite om het te halen naar de basis.

 

Tegen de tijd dat Shay op het tweede honk was, had de rechts buiten velder de bal. De kleinste man van hun team, en zijn eerste kans om de held van zijn eigen team.

 

Hij had makkelijk de bal naar de tweede honkman kunnen gooien, maar hij begreep de intenties van de werper; ook hij gooide met opzet de bal hoog en ver over de derde-honkman het hoofd.

 

Shay rende naar het derde honk.

 

Allen schreeuwden: 'Shay, Shay, Shay, homerun Shay'

 

 

Shay bereikte het derde honk, omdat de tegenstanders shortstop hem hielp de juiste richting naar het derde honk te wijzen, en riep: "Ren naar derde!

 

Shay, ren naar derde! '

 

 

Als Shay bij het derde aangekomen, de jongens van beide teams, en de toeschouwers stonden allemaal te schreeuwen, "Shay, ren naar home! Ren naar home! '

 

Shay rende naar home, stapte op de plaat, en werd toegejuicht als de held die de Grand Slam raakte en won de wedstrijd voor zijn team.

 

 

'Die dag', zei de vader zacht met tranen nu rollen over zijn gezicht, 'hebben de jongens van beide teams bijgedragen tot een stukje van ware liefde en de mensheid in deze wereld'.

 

 

Dit was Shay's laatste zomer. Hij stierf de winter, en nooit zal ik vergeten dat het held zijn die dag hem mij zo gelukkig maakte, en thuisgekomen zijn moeder huilend haar kleine held van de dag te omhelsde!

 

 

Voetnoot bij dit verhaal:

 

We sturen duizenden grappen via de e-mail zonder een tweede gedachte, maar als het gaat om het versturen van berichten over het leven keuzes, aarzelen mensen.

 

De ruwe, vulgaire, obscene berichten reizen vrij door cyberspace, maar de publieke discussie over de goede zeden wordt maar al te vaak onderdrukt in onze scholen en werkplekken.

 

Als u denkt over het doorsturen van dit bericht, is de kans groot dat je waarschijnlijk aan het sorteren slaat van de mensen in je adresboek die niet de 'juiste' persoon zou zijn om dit soort boodschap te ontvangen Wel, de persoon die je dit stuurdfe, gelooft dat we allemaal een verschil kunnen maken.

 

We hebben allemaal duizenden mogelijkheden elke dag om de dingen anders te bekijken in het licht van natuurlijke orde der dingen.'

 

Zoveel ogenschijnlijk triviale interacties tussen twee mensen stellen ons voor een keuze:

 

Geven wij een kleine vonk van liefde en menselijkheid door of laten we die kansen voorbij gaan en laten de wereld een beetje kouder gaandeweg?

 

Een wijs man zei ooit: elke samenleving wordt beoordeeld op hoe ze haar minst fortuinlijken onder hen behandelt .

 

Je hebt nu twee keuzes:

 

1. Verwijder

 

2. Stuur door

 

Moge jullie dag, een Shay Dag zijn.