weknow

Prima Chana. Maar wat je hier schreef geeft bij mij dan een misverstand...... Om een volgorde te kunnen zeggen van bloei bij mij,zal niet lukken vanwege een combinatie van redenen. 1. Mijn 10 oudere planten komen uit Polen. Van meer dan de helft van deze ben ik de naam kwijt (kaartjes verloren door weer en wind). Dan heb ik enkele gekregen planten uit een tuin waar ze al een aantal jaren stonden waarvan ik ras niet weet. Nu 2 jaar geleden kocht ik 11 rassen bij Eetbaargoed maar die bloeien nog maar deels, omdat sommige ook nog te weinig gegroeid zijn en dit jaar nog helemaal niet gaan bloeien. 2. Mijn planten staan in een gebied van 2 ha op 15 km. van mijn woning, waar ik ongeveer 2x per week een dag werk. Te weinig tijd en veel te veel ander fruit en planten om het allemaal precies te volgen. Soms kijk ik wel even specifiek naar de honingbessen, meestal als ik er voorbij loop, maar daar is zo veel om bij te houden en te werken dat ik er niet voortdurend op gefocused ben. De namen die ik weet heb ik wel genoteerd, maar er ook niet meteen bij de hand. 3. Ik heb in het najaar nog wat planten bij Eetbaargoed gekocht, nieuwere rassen en die in de koude kas overgehouden....deel ervan is daar al gaan bloeien. Toevallig heb ik daarvan Giant Heart, die ik overigens blijkt al had, deze week uitgeplant in bloei ter vervanging van een Poolse soort die dood was. Mijn waarnemingen zijn op dit soort gegevens gebaseerd. Wanneer ik wrsch. volgende week er weer kom en ik vergeet het niet, dan zal ik eens opzoeken welke precies verschillende Boreals zijn en hoe die er dan bij staan. Overigens is het mijn ervaring met vele soorten fruit dat de standplaats de bloeitijd veel kan beinvloeden. Zo kan hetzelfde fruit hier 1 tot 3 weken later bloeien en rijpen dan precies dezelfde rassen en soorten in Zuid-Limburg. Bovendien verspreide bloeitijden en bestuivingstabellen komen uit een bepaald gebied en meestal van grootschalige plantages, waar ze in verband met productie en verkoop zeer belangrijk zijn om een optimale oogst te halen (voor een liefhebber is dat zelden vereist en die kan veel intensiever met zijn struiken omgaan...waardoor teelt daar vaak geheel anders gaat!) Zelfs de volgorde van bloei kan in een ander gebied veranderen. Soms klopt er in onze omstandigheden weinig van en wordt het allemaal veel te letterlijk overgenomen waardoor mensen op een verkeerd been worden gezet. Maar gelukkig is de praktijk meestal een stuk vergeeflijker. Meestal blijven bloemen die niet bestoven werden gedurende meerdere weken vruchtbaar (bestoven bloemen verliezen snel hun blad) en zal er als je wat meer struiken niet te ver van elkaar hebt staan toch wel bestuiving zijn.

Je bent mis Chana. Ik heb een 20-tal rassen staan (weet niet altijd meer precies welke plant welk ras is) en het merendeel bloeit nu....begon hier ongeveer 14 dagen terug. Die nog gaan bloeien zal niet heel lang meer duren. Ik schat dat over 14 dagen alles wel is uitgebloeid. Kan het zijn dat je bloei en rijpe vruchten verwisselt? Want dat zou beter kloppen met de maanden mei en juni........

Leuk om van alles te proberen. Vermeerderen van rode bes gaat zo gemakkelijk. Maar hoezo een wilde??? Ik zie gewoon een cultuur-rode bes. Zal ofwel een stukje wortel of tak zijn dat is uitgelopen (van een ras) of een zaailing van een ras. (Niet rasecht). Over dat kruisen kan ik 2 dingen zeggen: 1. Het zal een kunststuk worden om te zorgen dat stuifmeel van een bepaalde soort (Je noemt Roodneus) op de stampertjes van deze te krijgen. Moet je een soort laboratorium voor bouwen. 🤸‍♂️🤣 Rode bes kan zichzelf heel goed bestuiven en dat zal waarschijnlijk ook gebeuren. 2 En als je zo een kruising al zou lukken, dan is de kans minder dan klein dat het iets heel goeds oplevert. Als je de kunst van aalbes kruisen al op een of andere manier zou onder de knie kunnen krijgen, dan nog heeft gericht kruisen voor een goed resultaat alleen nut met 2 toprassen en kunnen selecteren uit 100en zaailingen daarvan. Aleen daarmee heb je echt meer kans dan een hele kleine toevalstreffer op een nieuw ras dat de moeite waard is. Ik vertel dit niet om je enthousiasme de kop in te drukken, maar wil je iets leren over hoe rode bessen "het doen", zodat je weet wat je kunt verwachten en er mee kunt. 😉

Die Globus is een erg leuke soort, Roland. Die zou ondanks vroege bloei bloemen hebben die zoals meer prunussen (bijvoorbeeld ook amandel Robijn) toch wat vorst verdragen....- 15 is echter altijd overvraagd. Ik voorzie een ruilprojectje over 1 a 2 jaar als de enting lukt 😁 Die andere kende ik niet en kon ik niet vinden. Maar zou het kunnen dat die iets anders heet?? Namelijk Cot-N-candy en het is een aprium??? https://www.davewilson.com/product-information/product/cot-n-candy-white-aprium-interspecific-apricot

Ik kocht winter 19/20 in Tjechie een Dapple Dandy. Samen met nog enkele interspecifieke plumcot-aprium-achtige. Nog te klein voor bloei en dracht dus nu. Ze staat bij mij samen met een behoorlijke variatie aan andere zelfgezaaide, gekochte en geente pruimachtigen: Japanse pruimen, Europese en Russische pruimen, abrikozen en kruisingen van pruim/abrikoos. Daar zullen er nog wel een paar bijkomen...(Zo kocht ik gisteren nog 3 "pruimen" (het waren dus pluots die ik nog niet eerder zag en proefde) en de pitten zal ik zeker ook weer zaaien. ook heb ik wat enthout van weer een andere kunnen ruilen. Ik vertrouw er op dat er wel overlappende bloei zal zijn en kruisbestuiving. Het is al heel wat dat er met goed zoeken een paar soorten te koop zijn. Ik heb even nagezocht op de Tjechische kwekerij waar ik Dapple Dandy kocht. (Veel van nieuwe soorten en rassen komen uit Oost-Europa!!) Ze is nu niet meer in assortiment. (Vervangen door betere nieuwe rassen? Of uitverkocht einde boomplantseizoen?) Dit is wat ze schrijven bij een verwante soort, Flavor Queen, vertaald met Google translate. https://www.zahradnictvi-spomysl.cz/svestkomerunka-flavor-queen/ Plum Apricot 'Flavour Queen' - Een vroege hybride van pruimen en abrikozen, afkomstig uit Amerika. De vrucht heeft een middelgrote tot grote, bolvormige, kenmerkende groengele kleur. Het vruchtvlees is geel tot lichtoranje, sappig, honingzoet en delicaat van smaak. Het fruit rijpt eind juni. Voor een grotere opbrengst is teelt samen met de variëteiten Flavor Supreme of Dapple Dandy geschikt.

Als herfstframboos wordt gesnoeid, wordt sowieso alle staken meestal tot tegen de grond weggesnoeid. Dat geldt niet alleen voro scheute die gedragen hebben....zoals die van jou op de foto....uitgedragen scheuten sterven af. Tenzij je 2 kleinere oogsten wilt (dan snoei je wat jonge scheuten in het late najaar terug tot een 30 a 50 cm) moet bij herfstframbozen de oogst komen van nieuwe scheuten die pas in het voorjaar verschijnen. Nu zit dan alles nog onder de grond.

Deze knoppen op de foto's van Frans en Mellie houden zich nog even in tot de vorst van het weekeinde voorbij is, zo lijkt het. Hetzelfde beeld bij mijn abrikozen en perziken.....nog maar weinig bloemen echt open. Hoewel hier minder vorst wordt voorspeld aan de Zeeuwse kust, zou ik ook bij jullie niet zo bang zijn....denk dat een groot deel er wel door gaat komen en bestuivers zijn overdag ook actief.

Hierbij nog de beloofde foto's van Poncirus trifoliata zaailingen. Bedoeld om als onderstammen te gebruiken voor diverse citrus-soorten. Daarnaast heb ik ook nog een andere behoorlijk winterharde soort gezaaid als onderstam, namelijk de C-35 ofwel Citrange. Vooraan in het rode kistje zijn planten die ik in het late najaar van 2019 heb gezaaid. De uitkomende zaailingen zullen een week of 6 a 7 gezaaid zijn en stonden op een vensterbank waar 's avonds de verwarming onder brandt. Nog een tip over het zaaien van Citrus-pitten. Meestal bevat een pit naast 1 kiem toch meerdere vruchtbeginsels. EEn heel apart verschijnsel, maar uit 1 pitje kunnen dus meerdere plantjes komen. De echte kiem is meestal het sterkst en verschijnt eerst. Soms komt daarna nog een of enkele stengeltjes boven, maar die planten zijn vaak zwakker en ook niet altijd levensvatbaar. Het kiemen gaat 1 a 2 weken sneller als je de zaden een dag laat weken en er daarna voorzichtig het puntje afnijpt en het buitenste vliesje verwijdert. Blijkbaar kost het veel moeite voor de kiem om daar door te kunnen breken. Op deze manier is je opbrengst aan kiemplantjes vaak ook beter, minder uitval van zwakkere en dat is als je maar weinig zaden hebt van een soort gunstig. Citrusplanten zijn bijna altijd zelfbestuivend en gezaaide nakomelingen nagenoeg identiek aan de moederplant (uitzonderingen daargelaten). Nadeel is dat vanaf zaad het vaak erg lang duurt voor er bloei komt...dat geldt ook voor stekken. Via enting kun je naast het kiezen van een passende onderstam (zoals Poncirus voor betere winterhardheid) ook de bloei een aantal jaren vervroegen.

Heb jij de vruchten van die Poncirus al gebruikt, Jorieke? Ik denk vooral ook aan de schil. Hoe zijn dan je ervaringen daarmee? 🖐️

Ik denk een Poncirus trifoliata, Mariella. (Tegenwoordig ook wel Citrus trifoliata genoemd) Een hele langzame groeier en de meest winterharde citrus die er bestaat. Meestal is die bladverliezend in de winter (als enige Citrus) maar aangezien je dicht bij zee woont (zachtere winters...scheelt echt wel wat gemiddeld) en je zegt dat ze ook beschut staat is het goed mogelijk dat ze geen blad verliest/verloor. Ik heb er zelf een 4-tal staan. Een jaar of 5 a 6 geleden gezaaid. De grootste staat in de tuin aan huis, beschut ook, en die heeft nog blad. 3 staan er in het Parkbos op 2 km. van zee en die zijn veel kleiner en nu zonder blad. Bloei heb ik er nog niet in gehad...kan nog best een paar jaar duren. 2 jaar terug heb ik er nog een aantal gezaaid, welke nu in de koude kas staan....een 25 cm. groot ca en geschikt om volgend jaar op te gaan enten.Heb een maand geleden wat (overrijpe) vruchten meegenomen voor de pitten bij een kennis omdat ik andere Citrussenhierop wil gaan enten. De vruchten zijn niet lekker. Niet alleen zuur en wat astringent, maar ook met een onaangenaam bittere bijsmaak. Zitten ook veel pitten in. Zelfs maar de vraag of de schil te gebruiken is in gebak en gerechten....dat moet ik zelf nog ondervinden. Misschien dat ze zo wel te gebruiken zijn. Deze wordt vooral gebruikt als onderstam en omdat ze zo winterhard is, helpt dat om andere Citrussen beter buiten over te houden. Zaadjes komen nu net bovenpiepen. (Zal een foto maken) Die bladvorm die je beschrijft hebben vele soorten Citrus. Bij veel meer winterharde Citrussen is de Poncirus een van de ouders.....men wil de winterhardheid daarmee in de genen houden, maar helaas zal steeds de wat mindere smaak in meer of mindere mate ook in kruisingen weer terugkomen.

Pas op Redzebra. De kern van deze informatie die je zo maar overneemt is natuurlijk heel juist. De Universiteit van Wageningen is een goede bron en wetenschappelijk van hoog niveau. MAAR...dit is geschreven voor de intensieve professionele telers en dat is een heel andere situatie dan een liefhebber met een of enkele Prunusboompjes in de tuin. Daar zijn andere omstandigheden en een heel andere manier van telen. Je kunt deze maatregelen dus niet een op een overnemen als een advies aan een liefhebber, zoals je in je verhaal hierboven doet. Hou daar rekening mee als je bronnen gebruikt. Mijn tekst schreef ik als liefhebber voor liefhebbers met het doel om hen van een goed advies te voorzien. Dat Wur/rapport kende ik al lang. Ik hou dat informatiebronnen zorgvuldig bij en combineer dit soort kennis met de inzichten en ervaringen van anderen en mezelf voordat ik zo een tekst schrijf. 😉

Deze bacteriekanker is typisch een ziekte die bij prunus-soorten hoort (perzik, pruim, abrikoos, kers). Kan best dat de foto kankerplekken laat zien (plekken die het gevolg zijn van kleinere infecties, op zichzelf niet fataal...maar....!) De vochtigheid (mogelijk "gommen"....een soort bloeden...op zichzelf geen ziekte (hoewel soms zo genoemd) maar een symptoom van dat de boom niet lekker gaat en kwijnt, kan erbij horen. Echt behandelen kan niet....hoe meer je gaat snoeien en wegsnijden hoe meer infectiebronnen je maakt (prunus altijd zo weinig mogelijk snoeien en als toch nodig of gewenst...dan best in de zomer rond juli/augustis) . Nu ken ik weinig bomen niet toch niet ergens van llerlei plekjes hebben en ook weinig Prunus die in de loop van de jaren toch wel wat van deze bacteriele infecties of schimmelinfecties (tak en bloesemsterfte = een vorm van monillia, soms hagelschot e.d.) krijgen. De rimpelloze boom is een illusie. Voor mij geen reden om in te grijpen....wel om rekening ermee te houden dat de boom...soms plots en ineens soms langzaam afstervend....een keer kan uitvallen. Eigenlijk heel gewoon voor Prunus dat je hoe dan ook uitval hebt. Zorgen voor een open en luchtige standplaats helpt al veel, een diepe (goed doorlaatbaar) en niet te natte bodem en terughoudendheid met snoeien (beter wat buigen) kunnen de algemene conditie veel helpen...maar dan nog. Een zieke en kwijnende Prunus kan zelfs nog een aantal jaren goed dragen....soms lijkt het alsof zo een boom extra inzet op vruchten om zichzelf via nakomelingen te overleven.

Nee. Dat ziet er anders uit. Een lange barst in de lengterichting van de stam aan ongeveer de zuidkant.

Mariella...als je een detailfoto zou kunnen maken van wat bladeren en vertellen of er doorns zijn? Misschien kan dat helpen bij identificatie. Blijkbaar kan deze tegen een stootje en dat geeft al aan dat het geen gewone citroen of zo is......maar toch een meer winterharde. Ik gok er overigens op dat dit een soort Yuzu is gezien wat je vertelt. Culinaire citroenen die in Japan en regio maar ook in Frankrijk en intussen in veel modieuze keukens een vast plekje heeft. Het gaat dan om schil en speciale zure aroma. En ja...die kan wel een paar graden vorst hebben. Meer licht kan veel helpen om bloei te krijgen....maar vanaf zaaien duurt het makkelijk een jaar of 5 of meer...dus misschien loont je geduld nog wel. Als ze gaan bloeien kun je met wat geluk best veel oogsten.

Geen F1. Een F1-hybride is bij tomaten voo rliefhebbers niet zo zinvol. Een ras als Sungold dat oorspronkelijk als F1 voor de agrarische massaproductie is ontwikkeld is al vrij snel tot een zaadvaste varieteit gemaakt door liefhebbers. Bij tomaten kan dat vrij goed en vrij snel via goede selectie. In 8 generaties kun je zo een zaadvaste soort bekomen. Yuras heeft dit bijvoorbeeld ook gedaan met de tomaat die indertijd als zgn. honingtomaat (beschermde naam) een aantal jaren furore heeft gemaakt in Nederland. Er is een F1 Goldita in omloop. Ik kocht de mijne 2 jaar terug bij Diana voor een paar dubbeltjes (zie link in mijn vorige berichtje) en de planten die ik had waren allemaal goed en identiek. Daardoor weet ik zeker dat het geen F1 kan zijn. Wat wel? (De makers van de F1, grote commerciele zaadbedrijven waarschijnlijk een , zullen hun inteeltcyclus waarmee ze dat ras ontwikkelden niet prijs geven. In dit geval is Goldita waarschijnlijk afkomstig van De Ruyter, die onderdeel was van Monsanto. Monsanto is intussen overgenomen door gif-gigant Bayer) https://www.deruiterseeds.com/nl-nl/over-ons.html

Sungold heb ik vele jaren gehad. Zeker een lekkere...maar bij mij wat kwijnend in de koude folietunnel....vooral de tomaten zelf aan de struik waren binnen een paar dagen van rijp naar beschimmeld. Daarom intussen uit het assortiment (Ik zet meestal 15 a 20 soorten, de meeste wisselend....moet kiezen uit 50 rassen en meer. Momenteel is mijn favoriet Goldita. Nog iets dieper oranje van kleur en vrucht is wat groter. Opbrengst is zeer groot en gaat lang door met dragen. Wordt een hoge en smalle plant. Erg zoet en aromatisch. Millefleur is ook een leuke....persoonlijk ook beter dan Sungold vanwege grotere opbrengst en vergelijkbare smaak. Vanwege dunne velletje wat meer gebruiksmogelijkheden ook. Kan bijvoorbeeld gewoon vers in de pasta...mij stoort een velletje geheel niet, maar er zijn soms mee/eters die van een gerecht vanwege de duidelijke vliesjes die er dan nog inzitten minder vinden. https://www.mooiemoestuin.nl/tomaat/goldita/

Misschien? Dat zou betekenen dat er al insecten in de boom zitten en dat de specht een toegang heeft gepikt om erbij te kunnen. Klinkt dan toch niet als een zeer gezonde boom al met al. (Een zieke boom kan nog heel goed dragen, soms zelfs heel goed. Het lijden is meer te zien in het blad en het hout. Bloeien is dan een poging om te overleven via nakomelingen)

Dit zeker NIET (meer) gaan afdekken! Is zeker geen vrieskou...drie mogelijke oorzaken en die liggen in het verleden. (Ik twijfel over de grootte van het ovaal omdat de foto's geen referentie geven....kan een paar centimeter zijn maar ook meer dan 2 decimeter.....?) Ofwel een slecht gesnoeide tak die verder is gaan uitrotten. Ofwel een mechanische beschadiging van al even terug. De plek zelf lijkt droog....die zou zelfs kunnen gaan overgroeien met nieuwe bast. Maar wat ik niet kan beoordelen zijn de randen...zit daar kanker die nog actief schade geeft of zijn dat oude wonden of zelfs al nieuwe bast die aan het overgroeien is. Hoe dan ook: Dit zeker niet gaan dichtsmeren, want dan sluit je de eventuele schade in en kan die eerder doorwoekeren ofwel je houdt dit aan de lucht waardoor het al begonnen herstel beter zal gaan. Insmeren roept veel discussie op..... Ik doe het zelf zelden. Je moet weten wanneer een boom zelf afweer kan maken, dat is veel effectiever dan met iets smeren en smeersel werkt dit tegen. Veel belangrijker is het om wonden zo nodig schoon af te werken met een scherp snoeimes o.i.d. Maar een breuk in het seizoen dat een boom dat vermogen minder heeft kan het eens nuttig zijn. Dat is...ook wat afhankelijk van het weer.... tussen november/december en februari/maart voor fruitbomen meestal. Nu buiten heb ik grof gesnoeid bij appels, flinke takken...maar daar ga ik zeker niks opsmeren....doet eerder kwaad dan goed! Lucht, licht (!) en eigen afweer van de boom doet wonderen. In oktober is van een abrikoos een zeer groot deel gescheurd bij storm....die wonden heb ik schoon en recht gesneden (weinig rafels e.d.) en verder niets. Boom was nogactief en kon zich nog goed weren is mijn inschatting. Insmeren zou eerder schade doen dan iets verbeteren. Deze week ga ik nog een oude, door tonderzwammen aangetaste, pruimenboom voor 2/3 deel opruimen. Zo een 7 jaar geleden zijn daar grote takken uitgebroken in de zomer en gaandeweg heb ik ze weer min of meer in vorm en goed dragend gekregen. Maar ik zag een maand of 2 terug op oudere delen veel zwammen, maar een nieuw stuk lijkt vrij daarvan.....dus een grote operatie waarbij ik hoop om vanuit het nieuwere stuk nog een dragende boom over te houden: na die operatie ga ik wel wondpasta gebruiken op de zaagsnede. Ik schat dat de boom nog te weinig actief is om zich te weren, kijkend naar blad en bloemknoppen die nog weinig schuiving laten zien. .

Ben zo goed als zeker dat je die kwekerij nergens gaat vinden. Die onderstamkeuze lijkt me commercieel en praktisch weinig interessant voor een kweker. Je kunt het natuurlijk zelf doen. Aatree heeft voor 1,50 onderstammen van meidoorn in het assortiment. Ikzelf gebruik voor mispel e.d. spontane zaailingen eenstijlige meidoorn die her en der bovenkomen in de bostuin die ik beheer. Ik zie eerlijk gezegd de voordelen ook niet z0 goed. Leg eens uit wat je extra van meidoorn verwacht dicht bij de duinen? Theoretisch kan het zeker. Maar meidoorn en duinen zie ik niet als ideale combinatie. Meidoorn is een echte kalkminnaar en ik twijfel precies of je dat in het arme duinzand vindt? Meestal juist niet, maar er zijn enkele uitzonderingen. In de link onderaan vind je aanknopingspunten om dat beter te bepalen voor je woonplaats. Verwantschap is ook minder tussen peer en meidoorn. Kwee als onderstam laat bij een heel aantal perenrassen afstoting zien (Van direct tot enkele jaren na enting gaat de ent gewoon dood) en ik vrees dat dat risico op meidoorn nog groter gaat zijn. Direct enten op peer lijkt me logischer. Ik zou dan denken aan een van de soorten wilde peren en dan met name een die goed kan op arme en droge bodem en eventueel zuurdere bodem als meestal in duingebieden. (de inlandse Pyrus pyraster misschien....hoewel ik niet weet of juist die soort in jouw biotoop de beste keuze zou zijn...?) Peer als onderstam is nauwelijks zelf te vermeerderen, dus dan is het verkrijgen van een aantal onderstammen wel een probleem....je zou die moeten zaaien. Ook met groeikracht van meidoorn moet je rekening houden. Groeikracht van een enting is een optelsom van onderstam + groeikracht varieteit + bodem. Ik schat meidoorn in als vergelijbaar met een matige peeronderstam zoals Pyrodwarf (lang niet zo dwarf als de naam suggereert!) Sleedoorn voor o.a. pruim is met de WUR S766 onderstam (een meestal doornloze speciaal geselecteerde versie van sleedoorn wel te verstaan!) inderdaad een te overwegen keuze. Belangrijkste voordeel van die WUR (kweekrechtelijk beschermd en dus duurder) is de zeer matige groei in combinatie met gezondheid....dat is bij andere onderstammen met die matige groeikracht vaak toch een probleem. https://edepot.wur.nl/151440

Oeioei....een fruitboom en dan zo intensief bemesten. Ik sta versteld....Hier wordt de bodem verzorgd...al ruim voor het planten een ruim plantgat met wat organische stof en wat mulch...aar niet jaarlijks en zeker geen stalmest. Alleen wat compost...aan rand boomcirkel.....eens per zoveel jaar en mulch met houthaksel en herfstblad als het zo uitkomt. Verder niks....geldt voor honderden fruitbomen en struiken. Een perzik is geen tomaat. Wat ik wil zeggen: Dit lijkt op doodknuffelen...veel te veel...overdone. 🤔

Houthaksel zou ideaal zijn. Ook omdat het langzaam verteert. dat mag je dan niet in de bodem werken. Kun je er niet aankomen en iets uitgeven is geen probleem, dan kun je ook voor boomschors kiezen....te koop in zakken...op grond waar je niet vaak loopt houdt dat een jaar of 4 het wortelonkruid tegen en (en dat is nog veel belangrijker voor deze mulch!!) zorgt voor een betere vochthuishoudiing en na een aantal jaren voeding van je bodem en het leven daarin. Stro op zichzelf is een kortblijvend alternatief met een soortgelijke werking. Verteert vrij snel en moet dan steeds aangevuld om onkruid tegen te houden. Hoewel de bessen er weinig last van hebben is het ook een geliefd leef- en vooral schuilgebied voor naaktslakken......hou daar rekening mee! Paardenmest is zeer twijfelachtig. Voor onkruidonderdrukking totaal ongeschikt en (afhankelijk van wat de paarden aten) zeer waarschijnlijk juist een bron van onkruidzaden die onder de struiken gaan kiemen. Het is organische mest....maar de vraag of juist bessen in dee vorm er blij mee gaan zijn. Op zich houden bessen van een geregelde lichte bemesting (met compost of zo), maar met (te) veel stikstof zul je snel last van midner vruchtzetting en vooral luizen gaan krijgen. Op arme zandgrond kun je wel eens een beetje aanbrengen (niet tegen de stammen, maar in een wat ruimere ring rond de struiken of geleide planten...welke groeivorm koos je???) maar reken dus zeker niet om onkruidonderdrukking daarmee. Het beste zou je paardenmest eerst composteren met flink wat stro (essentieel dan!!) waardoor het iets wordt dat je kunt vergelijken met compost. Daarmee kun je dan veilig en goed bemesten, waarbij je moet denken aan jaarlijks of tweejaarlijks een laagje van een cm. ruim rondom de struiken en alleen opbrengen. Op arme grond mag het wat meer zijn, op van nature rijke grond is dit zeker voldoende. Met deze werkwijze zorg je ook geleidelijk voor een gezondere bodem met veel leven, waarin juist ook bessenstruiken in samenwerking met dat bodemleven eigenlijk niks meer nodig hebben.

Probeer ze gewoon weg te wrijven (met een handschoen aan). Hele boom even langsgaan. Een keer of 3 herhalen met enkele dagen tussenpoos. Waarschijnlijk ben je er dan van af. Anders dan verder kijken. Is niet makkelijk te voorkomen of bestrijden, Juist vanweg het harde schild. (Zag er vanmiddag een paar op een van mijn 2-jarige abrikozenzaailingen in de koude kas. Soms `heb`je ze gewoon op een plant) Maar nu kun je ze bovenstaande manier gemakkelijk wegkrijgen. Als er blad en groei is wordt dat lastiger.

Om volume en gewicht te kunnen vergelijken is dit een maat: 1 m3 compost is bij benadering 700 kg. (Ligt natuurlijk aan vele factoren zoals vochtigheid, compactheid, samenstelling e.d.)

Neen, wat ik zeg gaat om wat anders. Het gaat er om dat de activiteit van de organismen in de bodem er voor zorgt dat de bodem sneller geactiveerd wordt en planten sneller gaan ontwikkelen. Dat gebeurt dus als je een bodem hebt waarin door het voldoende en steeds weer aanbrengen van organische stof en de ontwikkeling van een uitgebreid en gevarieerd bodemleven daardoor. (dat je dan uiteraard niet mag verstoren door kerende grondbewerking e.d.) Daarin speelt compost een belangrijke rol. Bij die Vlaco-compost moet dat bodemleven nog op gang komen en dat duurt minstens een aantal maanden en vaak nog meer. Met dat dekentje heeft het niet zo veel te maken. 😉 De compost die je jaarlijks in het najaar toevoegt (orde van grootte van 1 a 2 cm. na een paar jaar opstart) houdt geen warmet tegen, te weinig en zwart gekleurd en gedurende de winter al voor een stuk in de bodem gebracht door organismen.

Even wel. Aan de andere kant is zwarte bodem wel warmet absorberend. Op klei en leem breng je mede om deze reden compost ook best in het najaar op. Op zand, dat sowieso veel sneller opwarmt en weinig vasthoudt, maakt dat minder uit. Een bodem waarin je niet spit en die rijkelijk gevoed is met organische stof (compost die wel meteen hapklaar is, dus die goed rijpe die je zelf maakt...deze heeft eerst een paar maanden of zo nodig om in dat stadium te komen!) ) zal tot enkele weken vroeger actief gaan samenwerken met je planten. Dan is zo een dekentje eerder beschermend en een voordeel dan een nadeel. 😉