weknow

Kool kruist heel gemakkelijk.. Een andere soort uit dezelfde familie op behoorlijke afstand kan al allerlei kruisingen opleveren. In moestuinen staat erg veel uit deze familie en daarnaast zijn er ook nogal wat wilde bloemen waarmee kool in principe kan kruisen. Bestuiving is overwegend via insecten, die makkelijk afstanden overbruggen dus. Daarom wordt als minimale afstand 200 meter tot elke andere bloeiende koolsoort aangegeven. Commerciële zaadtelers dienen afschermende maatregelen te nemen en minstens 1,5 km afstand aan te houden. Om kwaliteitszaad te krijgen moeten er minstens 100 planten van een zaadvast ras (dus zeker geen F1) worden geteeld, liefst een veelvoud daarvan. Beproefde traditionele rassen met een lange geschiedenis zijn over het algemeen het meest geschikt om zelf te vermeerderen, aangezien het genen-assortiment voldoende breed is en door zeer lange selectie de gewenste kenmerken sterk uitgezuiverd. Vreeken had dit zaad als geschenkje bij een online bestelling, voor de rest ben ik deze soort zelden tegengekomen...daarom denk ik dat het eerder een aardigheidje dan een veel geteeld ras is. Het heeft ook geen geregistreerde naam. In handboeken voor zaadvermeerdering worden gewassen als paksoi genoemd als moeilijk en voor gevorderde zaadwinners geschikt. Nog een overweging: Omdat een probleem met dit gewas is dat het snel doorschiet, moet juist geselecteerd worden op de planten die niet of zeer traag doorschieten. Ook daarom zal de kwaliteit van jouw zaad, dat te snel doorschoot, zeer twijfelachtig zijn. Zelf zaaien uit nieuwsgierigheid is natuurlijk best. Maar er een ander zogenaamd "blij" mee maken, zou wel eens een erg slecht "geschenk" kunnen zijn.

Ik gebruik de tang ook niet meer na 1 seizoen. Ent echter alleen fruitbomen. Zo een tang werkt alleen bij dikkere en niet te harde stengels en als onderstam en enthout gelijk zijn in dikte. Een fruit-onderstam die de benodigde dikte heeft voor deze tang, is meestal al zo verhout dat je er met deze tang niet meer (soepel) inkomt. Kortom: Heel af en toe kun je er iets mee, maar in de meeste situaties is het nauwelijks of niet bruikbaar. Voor rozen en andere minder houtige planten e.d. met veel zachter hout en als je dan vele enten moet maken met hetzelfde dikkere hout is het misschien wel nuttig? Ook ken ik iemand die vanwege ziekte geen vaste hand meer heeft en dan kun je met zo een tang misschien nog iets..... Maar het ziet er mooier uit en lijkt gemakkelijk...maar in de praktijk van fruitbomen enten heb je steeds verschillen in dikte en hardheid van enthout en van onderstammen en dan kun je met deze tang heel weinig. Met even oefenen kun je met een goed mes veel makkelijker en preciezer werken en in alle situaties maatwerk-enten maken. Hoewel een goed entmes geweldig fijn werkt, kon ik zelfs met een eenvoudig Stanley-mes al snel veel beter uit de voeten dan met deze tang. In principe kun je in juli-augustus ook spleet-enten (dat is de techniek zoals op het plaatje, maar een andere snede dan de vorm met de tang) als je het direct kunt doen. Maar waarschijnlijk is oculeren of chipbudden dan makkelijker en zekerder...zeker voor kers. Appel geeft beste kans op succes met een voorjaarsenting van enthout in rust (koel bewaard) op uitlopende onderstam rond maart/april, maar spleetenting proberen kan je ook in augustus...belangrijk is dat de onderstam dan zeer goed verzorgd is. Ik merk dat het veel oefening vraagt om je succeskansen te vergroten. Daarom misschien de eerste keer beter hulp vragen van iemand met wat ervaring?

Blauwe bes die in niet zure grond staat heeft liever water dan geen water....dus bij droogte is alles goed. Tegenwoordig is de kwaliteit van kraanwater nogal veranderd. De hardheid die er vroeger vaak was, komt niet of nauwelijks meer voor. Daarom geef je regenwater als je dat hebt. En anders is kraanwater ook geen echt probleem. Door kraanwater alvast enkele uren te laten staan, verdampt ook nog wat gassen. Laat het ook op temperatuur komen als je kraanwater gebruikt....ijskoud kraanwater is geen versnapering voor ene plant die het warm heeft. Sowieso is regenwater beter dan kraanwater voor in de tuin, niet omdat het gezonder zou zijn voor de planten (is ook van alles in opgelost dat in de atmosfeer aanwezig is en dus ook "troep"), maar omdat kraanwater duur gemaakt drinkwater is, een beperkt goed, dat je beter niet verspilt.

Kans dat er ook monillia inzit. Die 2e foto is geen droogte of afstoten van de bladeren. Loopt momenteel nog een topic over op dit forum.

Naast een teelt vanuit tenen of mono's, inderdaad zoals knoflook en toch met een behoorlijk goede opbrengst, laat ik de geelbruine broedknolletjes enkele jaren "gaan" op achterafhoekjes en onbenutte gedeelten van de tuin. Ik verplant ze na 1 of 2 jaar (nieuwe plek laat ze beter groeien) en dan is het resultaat niet veel minder dan vanuit tenen. Begon ooit met 1 teen....nu, na een jaar of 4 a 5 schat ik, oogst ik elk jaar een mandje vol....meer dan genoeg om naast voor eigen gebruik wat weg te geven. Dus misschien is de opbrengst niet zo groot als in een geschikter klimaat, Roeier, al met al ben ik zeer tevreden over dit makkelijke gewas.

Kan eigenlijk helemaal niet voor de gangbare tomaten. Maximaal 4 in zo een bak en dan verder niets of iets kleins dat snel klaar is erbij hooguit. Dit wordt oorlog in de bak...alles door elkaar en veel te weinig ruimte. Bovendien moet je een steunconstructie voorzien. Advies voor JessicaL. Wil je tomaten meeplanten in zo een bak, kies dan voor dwergrassen (die geen hangvorm hebben bovendien) en ongeveer 50 cm. hoog worden maximaal.

Grond wisselen in de serre (of met stoom ontsmetten....bestaat vast ook wel gif in de gangbare teelten voor) is de traditionele oplossing inderdaad. Ruime teeltwissel is vanuit de ecologische landbouw steeds gewoner geworden. Het werken met compost als toplaag en de enorm goede effecten daarvan op bodemgezondheid is een werkwijze die de laatste jaren gangbaarder geworden is en er wordt steeds meer kennis over opgedaan. Hierbij hoort een nieuwe focus op bodemgezondheid en bodemleven. Het gaat vaak gepaard met een wat andere vorm van variëren die in plaats van teeltwissel een soortgelijke bescherming geeft, namelijk niet meer in strakke vakken planten maar in de bedden veel variatie aanbrengen. Het vervelende van sommige van die bodemziekten is echter dat ze een soort "point of no return" kennen" (vergelijk het misschien met sommige allergieen). Als ze toeslaan, kun je het niet of moeilijk meer uit je bodem krijgen en helpen al die meer preventieve werkwijzen ook niet meer. Je bodem is dan vele jaren ongeschikt om bepaalde gewassen te kunnen telen. Knolvoet bij kool is een bekender voorbeeld van zo een effect, die je ook moet zorgen nooit in je tuin te krijgen...want dan is zowat alle brassica-familie niet meer te telen in je tuin.

Ik heb hem niet staan, Loes. Dit jaar een 15 tal andere rassen die gewone tomatenruimte nodig hebben. Deze vraagt zoveel ruimte, dat ik ze al een paar jaar niet meer zette. Appelvrouw zal de hofleverancier zijn, hoop ik, want mijn zaad is intussen te oud vrees ik.

Niet makkelijk om te stekken. Verschilt wat per ras. Issai is gemiddeld. Sommige lukken nooit, andere soms een paar. Vermoedelijk heb je met zomerstek de beste kans. Maar winterstek is makkelijker te verzorgen en vraagt minder aandacht. Ik schat dat 5 a 10 % slaagt gemiddeld van gemaakte stekken. Maar de plant groeit zo hard en maakt zo veel scheuten dat je na een paar jaar heel veel stekhout hebt. Professionele kwekers werken met een nevelinstallatie voor zeer hoog succespercentage. Wat bijna altijd lukt is afleggers maken....duurt wel wat langer en geeft kleine aantallen klonen.

TomP De bodemziekten ontstaan heel geleidelijk in de loop der jaren. Compost gebruik en daarmee bedoeld de opbouw van een levende bodem zal het lang tegengaan en voorkomen, maar na 4, 5, 6 jaar zul je toch gaan merken dat ook dan oogsten kleiner gaan worden en er allerlei kwaaltjes aan je planten komen. Denk aan bodemmoeheid, kurkwortel en nog van alles. Het verschil zal zijn dat iemand zonder compost-revitalisering na een paar jaar al serieuze problemen krijgt. Maar de kruik gaat zo lang te water totdat ze breekt. Je hebt er geen last van...nog niet, denk ik! Gelukkig. Maar ik heb ecologisch gerunde serres en tuinen gezien, waar ook compost een centrale rol speelde, waar na een aantal jaren het moeilijk of zelfs onmogelijk was om nog gezonde tomaten te telen. Ik denk dat met mijn manier ik het geen 5 jaar of zo uitstel, zoals met compost zeker mogelijk zal zijn (Je weet dat sommigen mij een compost-goeroe noemen 🙃) maar hopelijk nog veel langer. Omdat op deze manier in feite ook voor de bovenste laag van 30 cm. in de kas de grond in de pot telkens vernieuwd wordt en er zo een tevens wisselteelt wordt toegepast. Hoe dan ook, in veel kassen (ook de mijne!) worden jaar na jaar dezelfde soort gewassen gezet (tomaten en/of andere vruchtgroenten) en een periode van ca. 6 jaar niet hetzelfde gewas op dezelfde plek telen is een beproefde manier om allerlei bodemziekten te voorkomen. Het omdraaien: Kijk ik heb geen problemen is niet zo wijs....zeker niet als algemeen advies. (Ik ken mensen van 100 die hun leven lang roken...dat betekent niet dat roken dus een gezonde levenswijze is. 😉) P.s. Ik ben ook lesgever voor Velt en in tegenstelling tot de lesgever naar wie jij verwijst, zou ik het bovenstaande advies geven. Het is nooit dat er een manier goed is,,,ik leer voortdurend bij van alles wat ik zie en hoor bij anderen en ook zelf doe en probeer. De dingen die ik gezien heb brengen me tot de overtuiging dat compost veel kan helpen, maar in dit geval onvoldoende is in vele gevallen om ziekten in de kas te voorkomen. Van een paar bodemziektes weet ik hoe ze ontstaan en worden doorgegeven en in stand kunnen blijven...de algemene kennis dat compost bodemgezondheid sterk bevordert is juist...maar ik weet nu ook waarom het op den duur onvoldoende kan zijn om bepaalde problemen te voorkomen.

Alle planten, altijd, afharden = geleidelijk laten wennen aan andere groeiomstandigheden...zeker als het vrij extreem is (kou, hitte, veel wind, droog, nat enz) 😉

1. Zeer diep bewortelbaar. Een druif moet wortels tot minstens 70 cm. diep kunnen ontwikkelen, liefst nog meer. 2. Een stevige bodem, leem of klei, vinden ze fijn en inderdaad in het licht alkalische milieu best. 3. Pas evt. mesten als planten goed aangeslagen zijn. Eerst een jaar laten wortels ontwikkelen.

Kunstmest (ook daarvan bestaan soorten en geheel verschillende verhoudingen) zal meestal heel snel en vrij sterk werken. Door water geven lossen de voedingstoffen op en versterk je het hyper-effect dat door kunstmest meestal wordt veroorzaakt. Wat ik zou doen is de grond met kunstmest rondom wegnemen. Je krijgt niet alles weg, maar wat wel vermindert de dosis aanwezige mest. Mocht je de wortels wat beschadigen, is dat voor tomaten geen probleem...die stekt heel makkelijk en maakt makkelijk nieuwe wortels. Overigens weet ik natuurlijk niet of verbranding door verkeerde mest de oorzaak is....jij zegt het. Voor tomaten heb je bemesting nodig met relatief wat meer kalium en aan het begin ook wat fosfor. Kalium om een gezonde en stevige plant te bevorderen en zonder fosfor zal de bloei niet zo goed gaan. Stikstof geeft vooral scheutige groei, dus dat moet er relatief weinig in zitten. Ik gebruik nooit kunstmest, deels om ecologische redenen, maar ook omdat het niet goed samengaat met een gezonde en levende bodem. Mijn oogpunt is de verzorging van de bodem en als je dat goed opbouwt is het de bedoeling dat planten en organismen in de bodem gaan samenwerken en bijdragen aan de voeding en gezondheid. 90% van mijn "bemesting" (liever: bodemverzorging) gebeurt met compost, zeker in een moestuin en daarmee kun je in een paar jaar een gezonde en voedzame bodem opbouwen waarbij de vraag hoe planten gevoed moeten worden bijzaak is....dat regelen ze zelf grotendeels. Ik beschrijf dit omdat je er waarschijnlijk onbekend mee bent en deze nieuwe benadering steeds meer gemeengoed wordt en landbouw/tuinieren daarmee veel duurzamer. De bodem wordt verzorgd en ecologischer en gezonder en de planten en opbrengsten varen er wel bij.

@Gianni1234 Ik zie dat verschijnsel van lange wortels overigens vooral bij tomaten in de serre.....daar plant ik ze in grote potten (18 liter) die ik ingraaf. Potten hebben overigens meerdere gaten in de bodem.* Water geef ik niet zo vaak en zeker wat later in het seizoen vooral rondom de pot. Maar ze gaan ook zelf op zoek doorheen de kas en dan groeien ze zelfs makkelijk onder de folie door de tuin in. Waarschijnlijk omdat daar meer en meer permanent voedsel en vocht te vinden is. Als ik in het najaar de tomaten rooi, kan ik de wortels goed volgen. Ik vraag me wel af hoe het op jouw grond, waarschijnlijk arme zandgrond, dan gaat met de wortelgroei: die houdt nauwelijks vocht vast en is uit zichzelf niet zo vruchtbaar als de zeeklei hier. * Ik plant de tomaten in potten en niet direct in de grond om allerlei bodemziekten die zich in enkele jaren kunnen ontwikkelen, te voorkomen. Er staan elke zomer vooral diverse vruchtgewassen in. De tomaten, komkommers, meloenen e.d. krijgen dan nieuwe grond in de pot (mengsel van compost en gewoon grond uit de tuin en wat gedroogde organische mest, afgedekt met wat potgrond en onkruidvrije compost.) In het najaar vul ik de gaten waar de potten stonden op met compost, om de bodem te revitaliseren (een goed bodemleven en wisselteelt is de beste voorzorg tegen allerlei ziekten die in de bodem kunnen ontwikkelen) en ik zet er boompjes en struiken die ik opkweek in pot en dan deels ook winterteelten...vooral bladgroenten. De oude grond uit de potten breng ik weer op de tuin op een stuk waar zeker geen nachtschade of vruchtgewassen komen. (Is lekker los, dus ideaal voor erwten e.d. bijvoorbeeld)

Precies. Je kunt het wel zien als tomaten water tekort krijgen. In de hete zon kunnen ze wat hangen (eigenlijk zijn temperaturen boven 40 graden voor tomaten ongewenst en is daarom een open standplaats met overkapping veel beter dan een serre, zodat ze vol in de wind staan) maar als dat zonder zon ook blijft, in de avodn of vroege ochtend, dan zie je dat ze waterbehoefte hebben. Overigens kun je wortels van een tomaat wel tot meer dan een meter van de plant af tegenkomen en ook behoorlijk diep.....ze wortelen makkelijk en maken zo nodig een groot wortelstelsel aan.

Die tomaat , Appelvrouw, kreeg ik van Wil de Vooght, die ze ooit uit Spanje kreeg. Wil was coördinator voor Velt in Nederland en is een aantal maanden geleden overleden. Deze heel bijzondere tomaat wat betreft groei en opbrengst heeft daarmee extra emotionele waarde, zoals ook de planten die ik kreeg van Thea bijvoorbeeld. Ik heb ze al een aantal jaren niet meer gezet omdat Wil adviseerde om ze aan te binden als een druif en op een bepaalde manier te snoeien. Daar heb ik de plaats niet voor meer. Want een muur of schutting of stellage van een meter of 4 breed en een meter of 2 hoog heb je wel nodig. Daarmee kun je opbrengsten behalen van duizenden pingpongbal-formaat tomaten, wat eivormig, in een seizoen. De smaak is een goede tomatensmaak. Vind het leuk te horen dat jullie ze in ere houden. Halen jullie ook die goede opbrengsten? Wat ook nog bijzonder was, volgens Wil, is dat deze tomaat phytophtera kon krijgen, maar als het weer wat droger werd vrolijk er doorheen groeide en weer gezonde stengels met gezonde vruchten kon maken. Ookal wordt het vaak beweerd, maar een phytophtera-vrije tomaat bestaat in mijn ogen nog niet (of het zou hooguit zo een wild minitomaatje moeten zijn a la Tomatito de Jalapa) waardoor deze dus genetisch erg interessant is. Ik moet bij Lieven Davids, die deze tomaat ook volop kweekte in zijn "Lusthof" eens vragen of dit ras ook verdeeld wordt via de Zadenwerkgroep van Velt, die gericht allerlei zaden vermeerdert en gratis ter beschikking stelt i.s.m. de Reclaim The Seeds-beweging. Ze hebben een groot assortiment vaak heel bijzondere tomatenzaden (geen wonder want die zijn makkelijk soortecht te vermeerderen). Maar dit zou een zeer interessante zijn om onder liefhebbers te verdelen. Wie heeft die naam Quatre metre trouwens bedacht? Was het een soort die ook al bekend was, of heb jij ze geïntroduceerd? Misschien goed als je toch nog eens wat vers zaad oogst komende jaren, als je dat wilt en kunt. Zou top zijn!

Mulchlaagje, zo mogelijk van `bruin`organisch materiaal, bedoelde ik ook met afdekking, Robo. Dus bladeren, boomschors, hakselhout, evt. stro....eerder dan stikstofrijk materiaal als gras of hooi.

En, mocht je dat niet hebben, een afdekking en-of losmaking van je grond onder de kersenboom zodat het water dat je geeft niet te snel verdampt...daaronder blijft het koeler en evt. capulaire zuigwerking wordt doorbroken. Scheelt een hoop.

Ik ga eerlijk zijn. Dat ziet er misschien wel heel gelikt uit als in een woontijdschrift of zo. Maar voor het kweken van gezonde fruitplanten is deze dorre en kale steen vlakte met wat openingen met potgrond waar een fruitplant in staat niet zo geschikt. Wit zand, tegels en stenen en hier en daar wat potgrond waarin een plant staat..... Het spijt me, maar ik denk dat je wat onmogelijks voor ogen hebt.

Ik snap deze reactie niet en bovendien is het onwaar!!! 1. Potgrond heeft normaal een zuurgraad tussen de 5,5 en 6,0 en is dus zuur.....hoe weinig informatie er ook op een zak staat...dat staat er wel. Want in bijna alle potgrond is volop veen en turf gemengd. Kalk wordt er normaal niet aan toegevoegd. In die zuurwaarde kan een blauwe bes prima groeien. Er zijn allerlei andere redenen om vaak beter niet met potgrond te werken. 2. Bovendien gaat dit topic over kiwi's (de grote) en die zouden ook een kalkrijke en licht basische bodem prima verdragen en zelfs geen al te zure wensen.

Welke Reine Claude soort is het? Er zijn er vele waarvan een handvol vrij veel voorkomende en bekende soorten Reine Claude. Die verschillen ook in hoeveelheid en manier van dragen. RC dÓullins is bijvoorbeeld veel vruchtbaarder (want ook deels zelfbestuivend) dan bijvoorbeeld de zeer moeilijke RC Verte of de roodpaarsvruchtige RC DÁlthan. Hoewel bij pruimen een echt "beurtjaar" zoals bijvoorbeeld bij appels en peren niet echt bestaat, is het zeker niet abnormaal dat een boom niet elk jaar enorm draagt. Kunnen allerlei redenen voor zijn...vorst, groeistoring, wind.... Het zou de boom ook erg afmatten. Ook hier zou uitdunnen bij te veel dracht zeker kunnen helpen om toch iets meer regelmaat en beter fruit te krijgen en zeker ook om brekende takken e.d. te vermijden waaraan pruimen nogal gevoelig zijn. Droogte zal zeker een rol spelen, maar een oudere en grotere boom (en met 1400 pruimen kan dat haast niet anders) zou op zich een wortelgestel moeten hebben dat dat wel aankan. Tenzij er ingrijpende dingen gebeurt zijn in de omgeving (bijvoorbeeld in grondwaterbeheer of bouwwerken e.d.) is mijn verklaring eerder dat in de voorbereiding van de vruchtzetting verleden jaar de oorzaak ligt. De overdaad aan dracht en ook zeker de droogte van toen, en vermoedelijk een combinatie van beide, hebben invloed op de groei en bloei van dit jaar. Op zich is een pruim een boom die relatief veel warmte en droogte goed verdraagt en dat geldt zeker ook voor de meeste van de groep RC's. Een acuut watergebrek zou zich eerst laten zien in verdorrend en hangend blad en is niet zo heel waarschijnlijk. Appels of kersen zouden daar veel eerder last van hebben.

Ja, via wortelstek kun je kersen vaak goed vermeerderen. Hier gebeurt het door vergeten stuk wortel dat in de grond blijft. Maar je kunt het ook heel doelgericht doen...wortel opgraven en in stukken snijden en die planten. Maar.....maar!...je vermeerdert zo niet de kersenboom, maar de onderstam waarop die is geënt. Dat is vaak ook een kers of een nauwe verwant. Als boom niet echt interessant voor de vruchten...maar wel geschikt om weer een andere kers op te enten. Onderstammen zijn geselecteerd op kenmerken als groeikracht, gezondheid, tolerantie voor diverse grondtypen en dus zeker niet om veel smakelijke kersen te geven. Daarvoor kies je beter een ras dat daarvoor speciaal wordt gekweekt (en dat kun je enten op zo een onderstam).

Dat is waar. Maar mooi wordt ie ook echt niet meer van zo een badje. Lupine is een kortlevende plant, die ook maar even bloeit. Blijkbaar staat ie dan toch niet naar zijn gedacht. Zag begin deze week veel groene luizen op de toppen van een rozenstruik. 3 dagen later waren ze zo goed als weg...,hele dag bezoek van een 6 a 10 gaaswespen....hingen nog witte en bruine vliesjes van de leeggezogen luisjes en hier en daar nog een stuiptrekkende luis. In een tuin met veel variatie en wat natuurlijke aanleg zal het vaak snel voorbij zijn. De luizenliefhebbers komen snel genoeg. Alleen zwarte bonenluis niet zo.....daar kun je beter de toppen erwijderen.

Wat voor een grond heb je in je tuin? Dat is in de eerste plaats je grond!! Gebruik dat best...tenzij er een heel goede reden is waarom niet. Bodem zou je kunnen bedekken (mulchen) met bladeren, hakselhout, evt. wat gemaaid gras...... Maar als er een afdakje is is dat niet meer persee nodig.

Al die gifstofjes (die huismiddeltjes lijken, maar meestal meer doden dan alleen de luizen) beter niet, lijkt me. Werken averechts....je doodt de helpers die je nodig hebt. Dus niet eens met wat die Erik 10 jaar geleden hier postte.