Camping grr’s en oepsies

Na een best goed seizoen op de camping, in zakken, potten en bakken, is het einde van het seizoen geïndigd in een behoorlijke anticlimax. Het begon al drie weken geleden, toen we opeens een mail kregen of we alsjeblieft onze kweekzakken weg wilden halen, want dat het niet de bedoeling was een ‘erfscheiding’ te maken. Laat dat nou net wél onze bedoeling zijn geweest. Tussen de meeste plaatsen staat duidelijke bebossing, die de veldjes van elkaar scheidt. Bij ons is dat aan één zijde dus nauwelijks het geval. Tel daarbij op dat ze vanuit de camping voor het eerst in minstens vijf jaar het tussendoor-paadje achter onze carvans hebben opgeschoond, en opeens raceten er talloze kids op fietsjes rakelings langs onze caravan. Want dan hoef je niet om te fietsen via de hoofdingang. Dus ja, die zakken stonden daar opzettelijk - en het werkte. Geen kind meer gezien. Enfin, we hebben de stokken er uit getrokken (de peulen waren toch al klaar) en de zakken naar vlak bij onze caravan versleept. En een mailtje gestuurd dat we vanwege de regen de zakken nog niet konden meenemen, te zwaar. Maar we gaan nog wel even overleggen over de bebossing - dat liever persoonlijk dan via de mail. Ik hoef daar niet per se kweekzakken. Maar ik word ook niet blij van een alternatieve fietsroute voor de kids precies langs ons heen. En veel ruimte is er echt niet. Dan is het enige alternatief dus om de hele caravan te verplaatsen, zodat er geen ruimte over is. Dat doen we liever niet. Enfin, we gaan het zien.

Alsof dat niet genoeg was, kwamen we dit weekeind weer en bleek de nieuwe (!) Action bak volledig te zijn afgebroken op alle vier de poten. Reden: mollen. Die hadden we vorig jaar ook, maar dit jaar nergens last van gehad, tot nu dan. Wat blijkt: mollen kunnen slecht door droge grond heen. En het was natuurlijk langdurig kurkdroog en heet. Het natte weer van de afgelopen weken heeft de bodem voor de mollen echter weer toegankelijk gemaakt, en een mol groef een gang precies onder onze bak door. Die vervolgens door zijn eigen gewicht instortte. Tja, domme pech. Zonde van de bak, dat wel. Volgend jaar zet ik er een van de ouwetjes neer, want die mollen zijn best honkvast hebben we gemerkt; ze zitten elk jaar op dezelfde plek. Weet iemand toevallig waarom, dat intrigeert me wel.

Het goede nieuws is dat poes Freya meenemen dit weekeind wel heeft gezorgd dat de muizen ver weg zijn gebleven. Jammer genoeg zijn mollen niet bang voor katten. En we waren ook aangenaam verrast door alle tomaatjes die hier toch nog de afgelopen weken opeens gekleurd waren. Soms zit het mee, soms zit het tegen. Het lijkt het echte leven wel. Zelfs de afgeknakte tak (vanwege de ingestorte bak) had rijpe tomaatjes. Volgend jaar maar weer kleine tomaatjes, en dan wat eerder beginnen met opkweken misschien ( hoewel, iets met ruimte en zo). En geen paprikaatjes meer, of ze moeten in een eigen pot staan. Ik heb wel flink wat bloemenzaad hier gewoon uit de potten kunnen oogsten. En de zonnebloem had trouwens prachtige zaden, maar - bijna - allemaal leeg. Hoe kan dat dan?

Nou ja, dat was een boel grr en oepsie dus. En als je je afvraagt waarom de poes hier zo sjachie kijkt (daarnet was het nog erger); die had zojuist haar eigen grr en oepsie moment. Ze mocht van ons niet eens een vogeltje vangen, wat heb je aan dergelijk personeel 😜.