Hallo,

 

Het onderwerp zegt het al natuurlijk..

Wat gevoel krijg jij erbij en hoe is het moestuin tuinieren begonnen bij jullie?

 

Ik ben erg nieuwsgierig naar de antwoorden

 

Agnetha

Ik ben er nog maar pas mee begonnen, omdat ik groenten uit eigen tuin wil. Ik wil iets anders (lees: gezonder) dan de groenten uit de winkel, en wil op een zo ecologisch mogelijke manier kweken.

 

In de hof bezig zijn geeft me dan ook enorm veel voldoening. Als ik kan wroeten in de aarde en mijn compostbak omzet, als mijn handen 's avonds zwart zien en de aarde tot onder mijn nagels is gekropen, als ik 's avonds met een bier in de hand naar het werk van de voorbije dag kijk, ja dan ben ik gelukkig.

Ben er mee groot geworden en het niet meer verleerd.

Het gevoel heerlijk, rust mijn eigen verse groenten, gewoon lekker de achterdeur uit lopen de tuin in en dat plukken wat we gaan eten.

De kippen voeren als dank een eitje rapen, de konijnen voeren in de tussen tijd even met ze knuffelen.

Of gewoon lekker met een kopje thee ergens in een hoekje gaan zitten en genieten wat er allemaal groei en bloei en dan spontanen idee die dan op bloeien in een woord heerlijk.

Al 45 jaar aan tuinieren.Alles zelf stekken en zaaien vind ik het leukste.Ben dan ook een verzamelaar.

Hoe gekker en moeilijk ik wil dat proberen.Liefst alles.

Breng voor mij een geluks gevoel en te vreden.

Winkelen doe ik niet geen tijd voor.Maar in de tuin alle tijd alleen als je ouder wordt gaat de tijd te snel,

Als ik in de moestuin bezig ben kom ik helemaal tot rust

even weg uit de drukte van mijn gezin en mannetje

heerlijk even iets doen in de buitenlucht en als je dan aan tafel hoort mam jou bonen zijn veel lekkerder dan uit de winkel is je dag toch weer goed

Al 45 jaar aan tuinieren.Alles zelf stekken en zaaien vind ik het leukste.Ben dan ook een verzamelaar.

Hoe gekker en moeilijk ik wil dat proberen.Liefst alles.

Breng voor mij een geluks gevoel en te vreden.

Winkelen doe ik niet geen tijd voor.Maar in de tuin alle tijd alleen als je ouder wordt gaat de tijd te snel,

 

Wat is het moeilijkste en het leukste wat je heb gezaaid?

De verbazing en verwondering als je uit een piepklein zaadje een grote sterke plant ziet groeien.

oer: kweken van eigen voedsel

rustig: tempo ligt op 10% van het dagelijks leven

overgave: je tuint met de natuur mee, niet er tegenin

...en een beetje spierpijn

Moestuinieren is masochisme:

 

Te zwaar, te vies, te vermoeiend, te bewerkelijk, te oneconomisch werk.

 

Voorbeeld:

 

Een krop sla kost 25 ct bij de Lidl en daar eet je een week van, elke dag een paar blaadjes. Maar nee, jij moet zelf zaaien, gedeelte mislukt. Uitplanten, gedeelte valt uit. Opkweken, gedeelte wordt opgevreten door de slakken, vogels, konijnen. De rest schiet door. Met geluk ook nog een kropje voor jezelf.

 

En dat schijnt dus een lekker ontspannen gevoel te geven...

HuubvG, daar ben ik het niet helemaal mee eens hoor. In zekere zin wel maar hier drijft ge toch over, om maar niet te zeggen dat ge overdrijft, ik zou dat niet durven.

Voor mij is het een goed tijdverdrijf, binst dat ik in de tuin werk doe ik elders geen kwaad hé.

En we eten het ganse jaar door groente uit de tuin, dat is het vele werk wel waard dan.

Rust???? Niks rust, hard werk ja en voortdoen of het geraakt nooit op tijd klaar en dan reclameert moeder de vrouw ook weer.

Maar..... De topicstartster zegt ook niet veel over haarzelf vinden jullie ook niet? Welk gevoel heeft zij als ze kromgebogen over een schop of spade in de tuin wroet

Ik ben niet curieus hoor maar ik weet graag alles?

Moestuinieren is masochisme:

 

Te zwaar, te vies, te vermoeiend, te bewerkelijk, te oneconomisch werk.

 

Voorbeeld:

 

Een krop sla kost 25 ct bij de Lidl en daar eet je een week van, elke dag een paar blaadjes. Maar nee, jij moet zelf zaaien, gedeelte mislukt. Uitplanten, gedeelte valt uit. Opkweken, gedeelte wordt opgevreten door de slakken, vogels, konijnen. De rest schiet door. Met geluk ook nog een kropje voor jezelf.

 

En dat schijnt dus een lekker ontspannen gevoel te geven...

 

Blue Monday-tje?

Al 45 jaar aan tuinieren.Alles zelf stekken en zaaien vind ik het leukste.Ben dan ook een verzamelaar.

Hoe gekker en moeilijk ik wil dat proberen.Liefst alles.

Breng voor mij een geluks gevoel en te vreden.

Winkelen doe ik niet geen tijd voor.Maar in de tuin alle tijd alleen als je ouder wordt gaat de tijd te snel,

 

Wat is het moeilijkste en het leukste wat je heb gezaaid?

 

Alles voor de eerste keer is moeilijk rozen stekken-rozen uit zaad vermeerderen-enten op fruitbomen.

Bessen struiken stekken enz.

Eerst was ik meer voor de sier met groente tuin.Nu na 10 jaar alles wat te eten is verzamelen.Of wat een moestuinforum lid zegt TUTTELEN.

Muntjes voor thee,dus wat in mondje kan stekken en zaaien.

Wat voor gevoel ik krijg bij het tuinieren ? Moet dat dan ? "Gevoel krijgen" ?

Je bedoelt vast niet het gevoel wat ik krijg bij die rotschop die ik de poes zou willen verkopen ( of eigenlijk de eigenaar natuurlijk ) die mijn knoflookbed openkrabt.

 

Maar gevoelens blijven mij eigenlijk gespaard tijdens het tuinieren. Hoogstens zou er iets vaags van 'genieten' genoemd mogen worden. Maar of dat nou een 'gevoel' is ? Vagelijk te benoemen eigenlijk.

Nee. Ik voel niet zo veel, hoop ik toch. Tuinieren is vooral doen voor mij. Zonder veel te voelen. En voorál zonder dat iemand me naar de koffie roept om mij dan daar vervolgens te vragen hoe of ik me nou weer voel.

 

Oow.... ja. Tuttelen. Tuttelen is geen gevoel toch ? Tuttelen is een uitschakelen van én ratio ... én gevoel. Héérlijk.

@ o.a. Willy, zie mijn nieuwste bericht in de klaagbank.

 

Maar je hebt gelijk, ik overdrijf en doe dat expres. Ik vind het een heerlijke hobby, bezig zijn in de natuur, het levert nog wat lekkers op ook. Als ik echt zo zou redeneren als in mijn verhaal dan hoefde ik niet aan moestuinieren gaan beginnen, maar het is het gevoel juist dat trekt. Ik ga altijd uit mijzelf bezig, zonder dat ik gedwongen hoef te worden. Nu kan ik echter niet wegens een blessure en mijn stemming is dan ook tot ver beneden het minimale peil!

Ik heb even niet veel toe te voegen. Ik herken me in iedereen, zowel de intense tevredenheid van zwarte nagels kweken, niet te vergeten de zwarte voeten straks weer (bij voorkeur op blote voeten in de tuin), het heerlijk uitschakelen van de herrie in mijn hoofd (lukt niet altijd), de verwondering en het respect voor de kleine zaadjes die zich ontwikkelen tot enorme planten, de spanning van het plannen, zaad bestellen, ruilen,zelf drogen en bewaren, mijn poezen die steeds langs komen met de neus in de wind, tevreden mijn buren mijn rabarber laten bewonderen, en op mijn beurt hun pompoenen aanstaren... het is ook een sociaal gebeuren, iedereen heeft iets wat uitzonderlijk staat te stralen, de een heeft mega-aardbeien, de ander prachtige bloemen, de ander fel gekleurde snijbiet of een oerwoud aan prachtige trostomaatjes. Ik geniet net zo hard van wat de buren voor elkaar krijgen: expres of per ongeluk. Ik doe geen wedstijdje, al doe ik wel mijn best mijn eigen hoekje te verzorgen. Een van mijn bloemenbuurvrouwen (we hebben bloementuinen en groentetuinen), vertelde van de week van haar genieten als ze om half acht 's ochtends begint en langzaam de dag ziet wakker worden. Zelf geniet ik meer van het vallen van de duisternis. Ik zit dat aan mijn tuin gekleefd, ik kan gewoon geen afscheid nemen, zelfs al zie ik steeds minder. Eigenlijk wacht ik dan op de magische tuinelfen, die dan gaan dansen boven de gewassen. Nooit ontmoet, maar het idee dat het op een dag zomaar zou kunnen....

Dat laatste helemaal herkenbaar Jasmin!!! En daarom heb ik dus nu ook een huisje op het terrein zodát ik niet weg hoef... Hier ook nog geen magische tuinelfen maar bij het vallen van de duisternis komen de vleermuizen wel langs.

 

Verder is de moestuin net als het echte leven dus lachen huilen vloeken zingen balen genieten verwonderen verveling etc etc etc.

Na een zittende job kan het deugd doen van is buiten bezig te zijn....zolang het niet van "moeten" is, is het voor mij ontspannend, dan kan ik tijdens het volle seizoen uren bezig zijn totdat het te donker wordt om nog iets te doen

HuubvG, daar ben ik het niet helemaal mee eens hoor. In zekere zin wel maar hier drijft ge toch over, om maar niet te zeggen dat ge overdrijft, ik zou dat niet durven.

Voor mij is het een goed tijdverdrijf, binst dat ik in de tuin werk doe ik elders geen kwaad hé.

En we eten het ganse jaar door groente uit de tuin, dat is het vele werk wel waard dan.

Rust???? Niks rust, hard werk ja en voortdoen of het geraakt nooit op tijd klaar en dan reclameert moeder de vrouw ook weer.

Maar..... De topicstartster zegt ook niet veel over haarzelf vinden jullie ook niet? Welk gevoel heeft zij als ze kromgebogen over een schop of spade in de tuin wroet

Ik ben niet curieus hoor maar ik weet graag alles?

 

Dat is helemaal waar ii starte de topic voor ik ging werken dus kon niet reageren en nu wel

Ik ben erg nieuw erin heb een moestuin bak die gabik morgen winterklaar maken onkruid eruit halen ed.

Ik ben van het weekend begonnen met binnen zaaien voor het eerst, maar krijg wel een prettig gevoel als ik er mee bezig ben en eraan denk.

Wat voor gevoel ik krijg bij het tuinieren ? Moet dat dan ? "Gevoel krijgen" ?

Je bedoelt vast niet het gevoel wat ik krijg bij die rotschop die ik de poes zou willen verkopen ( of eigenlijk de eigenaar natuurlijk ) die mijn knoflookbed openkrabt.

 

Maar gevoelens blijven mij eigenlijk gespaard tijdens het tuinieren. Hoogstens zou er iets vaags van 'genieten' genoemd mogen worden. Maar of dat nou een 'gevoel' is ? Vagelijk te benoemen eigenlijk.

Nee. Ik voel niet zo veel, hoop ik toch. Tuinieren is vooral doen voor mij. Zonder veel te voelen. En voorál zonder dat iemand me naar de koffie roept om mij dan daar vervolgens te vragen hoe of ik me nou weer voel.

 

Oow.... ja. Tuttelen. Tuttelen is geen gevoel toch ? Tuttelen is een uitschakelen van én ratio ... én gevoel. Héérlijk.

 

Heb je geen gevoel van prettig gestoord als je naar je riddersporen kijkt(tuttelt)

Wat voor gevoel ik krijg bij het tuinieren ? Moet dat dan ? "Gevoel krijgen" ?

Je bedoelt vast niet het gevoel wat ik krijg bij die rotschop die ik de poes zou willen verkopen ( of eigenlijk de eigenaar natuurlijk ) die mijn knoflookbed openkrabt.

 

Maar gevoelens blijven mij eigenlijk gespaard tijdens het tuinieren. Hoogstens zou er iets vaags van 'genieten' genoemd mogen worden. Maar of dat nou een 'gevoel' is ? Vagelijk te benoemen eigenlijk.

Nee. Ik voel niet zo veel, hoop ik toch. Tuinieren is vooral doen voor mij. Zonder veel te voelen. En voorál zonder dat iemand me naar de koffie roept om mij dan daar vervolgens te vragen hoe of ik me nou weer voel.

 

Oow.... ja. Tuttelen. Tuttelen is geen gevoel toch ? Tuttelen is een uitschakelen van én ratio ... én gevoel. Héérlijk.

 

Nee hoor moet niet, was gewoon nieuwsgierige vraag of mensen bepaalde gevoel kregen erbij. Die vraag kwam in me op dus dacht waarom niet. Hihi

Wat voor gevoel ik krijg bij het tuinieren ? Moet dat dan ? "Gevoel krijgen" ?

Je bedoelt vast niet het gevoel wat ik krijg bij die rotschop die ik de poes zou willen verkopen ( of eigenlijk de eigenaar natuurlijk ) die mijn knoflookbed openkrabt.

 

Maar gevoelens blijven mij eigenlijk gespaard tijdens het tuinieren. Hoogstens zou er iets vaags van 'genieten' genoemd mogen worden. Maar of dat nou een 'gevoel' is ? Vagelijk te benoemen eigenlijk.

Nee. Ik voel niet zo veel, hoop ik toch. Tuinieren is vooral doen voor mij. Zonder veel te voelen. En voorál zonder dat iemand me naar de koffie roept om mij dan daar vervolgens te vragen hoe of ik me nou weer voel.

 

Oow.... ja. Tuttelen. Tuttelen is geen gevoel toch ? Tuttelen is een uitschakelen van én ratio ... én gevoel. Héérlijk.

 

Heh ja, niet dat ik afgelopen seizoen al zo veel getuinierd heb, maar de momenten dat ik er mee bezig was was het idd meer doen dan denken. Eigenlijk een soortvan meditatie. Lekker bezig zijn, gewoon aan niets meer denken dan aan wat je handen aan het doen zijn zegmaar. Ja, achteraf zou je dan kunnen zeggen dat dat een fijn gevoel geeft. Vanwege de ontspanning die dat geeft. Voor mij dan, want het is vrij zeldzaam dat mijn ADD-hoofd eens stopt met hollen en tollen!

je krijgt toch altijd een gevoel van iets?

Of gevoel van trots wat je heb bereikt?

Dat zou ik wel hebben namelijk

Natuurlijk zijn gevoel en verstand altijd wel ergens bij, maar vaak onbewust. Whatever. In jezelf kijken is ook een kunst.

 

Wetenschappers hebben ontdekt dat er een stof in de grond zit die vrij komt bij het tuinieren, die een rustgevende uitwerking op de tuinier heeft. Bron: gehoord op radio 1, een jaar of 2 geleden. Lekker vaag hè, maar meer heb ik er niet over gehoord of gelezen. Iedereen weet immers al lang dat tuinieren ontspannend is, de wetenschap hoeft dat voor mij niet te bewijzen.

je krijgt toch altijd een gevoel van iets?

Of gevoel van trots wat je heb bereikt?

Dat zou ik wel hebben namelijk

 

Nou precies. Zoveel mensen zoveel wensen zoveel anderen kunnen veranderen ( zoiets ging dat toch ? )

 

Hier dus niet. Ik heb helemaal niet overal een gevoel bij. Tuurlijk, achteraf kan je tevreden terugkijken ofzo. Ik zeg wel eens tegen mezelf : 'goed gedaan jochie' ofzo. Maar dat is achteraf.

Tijdens, voel ik niets. Wil ik niets voelen, mág ik niks voelen. Moet er gewerkt worden, moet ik dit of moet ik dát nog.

Dat moeten is trouwens wel een ánder moeten dan bij huishoudelijke of werk-dingen, dat dan weer wel.

 

Maar echt voelen ? Ik ben redelijk allergie's voor voelen denk ik. Tuinieren en voelen vind ik ( ik hoop dat ik niet iemand op zijn ziel trap ) een hele dikke hoop larie en schiet dan gelijk in de modus van : denk es ná ! Maar ja.... óók eigenlijk een vreemde .... want nadenken doe ik eigenlijk ook niet Ik doe maar wat eigenlijk. En neeee!! dat is geeen gevoel !!

 

( mensenlief .... hoe zit ik me hier nou weer vast te lu.... )

ja

(raar gevoel hè)