rorror

Transport Transport: Deze pagina moet nog worden geschreven. Wil je deze pagina schrijven, laat het ons weten. {nog-geen-informatie-1-content} {footer-1-content}

Celstrekking bij plantenCelstrekking bij planten is het proces waarbij plantencellen groter worden doordat ze water opnemen en zich uitrekken. Dit is een belangrijk mechanisme voor de groei van planten, vooral in jonge delen zoals stengels, bladeren en wortels. Wat gebeurt er in een plantencel?Een plantencel heeft een stevige celwand. Binnen die celwand zit het celmembraan en een grote vacuole (een soort opslagruimte voor water). Wanneer de cel water opneemt, gebeurt het volgende: Wateropname (osmose) Water stroomt de cel binnen vanuit de omgeving of vanuit andere cellen. Dit gebeurt via osmose: water verplaatst zich naar plekken met een hogere concentratie opgeloste stoffen. Vergroting van de vacuole De vacuole vult zich met water en wordt groter. Druk op de celwand (turgordruk) Door het toenemende water ontstaat er druk van binnenuit tegen de celwand. Deze druk heet turgordruk. Uitrekking van de celwand De celwand is stevig, maar toch enigszins flexibel. Door de druk wordt hij langzaam uitgerekt, waardoor de hele cel groter wordt. Waarom is celstrekking belangrijk?Celstrekking zorgt ervoor dat planten kunnen groeien zonder dat er steeds nieuwe cellen hoeven te ontstaan. Het is vooral belangrijk voor: Stengelgroei (de plant wordt hoger) Bladontwikkeling (bladeren worden groter) Wortelgroei (wortels dringen dieper de grond in) Zonder celstrekking zouden planten klein en stug blijven. Wat regelt celstrekking?Plantenhormonen spelen een grote rol, vooral auxine. Dit hormoon zorgt ervoor dat cellen: de celwand tijdelijk soepeler maken meer water opnemen sneller uitrekken in bepaalde delen van de plant Daardoor kan een plant bijvoorbeeld naar het licht toe groeien (fototropie).

In een moestuin spelen plantluizen (bladluizen) vooral een rol als kleine, maar soms hardnekkige plaaginsecten. Ze zitten vaak aan de onderkant van jonge bladeren, op zachte scheuten of bij bloemknoppen. Daar zuigen ze plantensap uit, waardoor planten verzwakken, bladeren kunnen krullen en groei soms achterblijft. Luizen kunnen de volgende ziektes overbrengenWat in de moestuin extra vervelend is, is niet alleen de directe schade door het zuigen, maar vooral dat bladluizen ook plantenziekten kunnen verspreiden. Ze doen dat niet omdat ze zelf ziek zijn, maar omdat ze tijdens het prikken in een plant virussen kunnen oppikken en die vervolgens doorgeven aan de volgende plant waar ze op gaan zitten. In moestuinen gaat het dan vooral om plantvirussen die groenten aantasten. Zo kan het Aardappelvirus Y (PVY) bijvoorbeeld voorkomen in aardappels en tomaten in de moestuin. Geïnfecteerde planten kunnen minder goed groeien, en bladeren kunnen vlekken of vervormingen krijgen. Ook het Komkommermozaïekvirus komt vaak voor in moestuinen met komkommer, courgette of pompoen. Dat zie je meestal terug als een soort mozaïekpatroon van lichte en donkere plekken op het blad, en de plant blijft vaak kleiner of levert minder vruchten op. Bij kolen en andere koolgewassen kan het Raapmozaïekvirus een rol spelen, wat zorgt voor minder vitale planten en beschadigde bladeren. In bieten kan het Bietengelenvirus voorkomen, wat vergeling van het blad veroorzaakt en de groei afremt. En in peulgewassen of granen in de moestuinomgeving kan ook het Gerstdwergvergelingsvirus optreden, wat zorgt voor zwakke, kleine planten met een slechte opbrengst. Belangrijk om te weten is dat je deze virussen niet “ziet” op de bladluis zelf. De luizen lijken misschien onschuldig, maar ze kunnen in korte tijd een virus van de ene naar de andere plant brengen, vooral omdat ze zich snel verplaatsen en zich makkelijk vermeerderen. In de moestuin is de aanpak daarom meestal gericht op voorkomen: planten gezond houden, regelmatig controleren op jonge kolonies en natuurlijke vijanden zoals lieveheersbeestjes hun werk laten doen. Zodra de luizenpopulatie groot wordt, neemt ook de kans op virusverspreiding snel toe. Luizen veroorzaken verschillende ziekte-achtige verschijnselen op plantenLuizen veroorzaken verschillende ziekte-achtige verschijnselen op planten, ook al zijn ze zelf geen virusdragers of schimmels. Doordat ze plantensap uit jonge bladeren en scheuten zuigen, kunnen bladeren gaan krullen, omrollen of vervormen en soms zelfs klein en misvormd blijven. Zie het onderstaande voorbeeld: Foto 2026 @Hdenthijs voorkant blad. Topic Foto 2026 @Hdenthijs Achterkant blad. Tijdens het zuigen van plantensap scheiden ze honingdauw uit: een plakkerige, suikerachtige substantie die bladeren glanzend en kleverig maakt. Deze honingdauw vormt een ideale voedingsbodem voor roetdauwschimmel, een zwarte schimmel die zich op het bladoppervlak ontwikkelt. Roetdauw tast de plant zelf niet direct aan, maar vermindert wel de hoeveelheid licht die het blad kan opvangen, waardoor de fotosynthese afneemt en de plant op langere termijn verzwakt kan raken en groeiproblemen kan krijgen. Daarnaast trekken zowel honingdauw als bladluizen vaak andere insecten aan, zoals mieren, die de bladluizen soms zelfs “beschermen” in ruil voor de zoete uitscheiding, maar ook bijen en wespen kunnen erop afkomen om de suikerachtige stof te gebruiken als voedselbron. Honingdauw uitscheidig door luizen op blad. Roetdauwschimmel op blad onstaat nadat Honingdauw een tijdje op een blad aanwezig is. Daarnaast kunnen aangetaste planten last krijgen van vertraagde groei, gele verkleuring en zwakke scheuten. In sommige gevallen ontstaan er ook galachtige verdikkingen of blaarachtige misvormingen op bladeren en stengels, omdat de plant abnormaal reageert op het speeksel van de bladluis. Al deze symptomen lijken op een ziekte, maar komen dus puur door de fysieke beschadiging en stress die de bladluis veroorzaakt. Bladeren verkleuren geel (chlorose), jonge scheuten blijven klein of groeien krom. Galvorming door bladluizen. Luizen plagen worden verspreid doorLuizenplagen worden verspreid door verschillende mechanismen: Als een luizenkolonie te druk wordt of de plant minder geschikt wordt (bijvoorbeeld door voedingstekort of uitdroging), ontstaan er gevleugelde bladluizen. Deze kunnen wegvliegen en zich met de wind laten meevoeren naar andere planten in de moestuin. Zo kunnen ze in korte tijd nieuwe plekken koloniseren, soms zelfs op een andere groente of plantensoort. Mieren spelen ook een belangrijke rol in de verspreiding. Ze “verzorgen” bladluizen omdat ze de zoete honingdauw die luizen uitscheiden als voedsel gebruiken. In ruil daarvoor beschermen mieren de luizen tegen natuurlijke vijanden zoals lieveheersbeestjes en gaasvliegen. Daarnaast kunnen mieren bladluizen actief verplaatsen naar nieuwe, vaak betere planten dichter bij het mierennest. In sommige gevallen nemen ze bladluizen zelfs mee onder de grond naar wortels, waar bepaalde soorten luizen aan de wortels kunnen zuigen, bijvoorbeeld wanneer het mierennest zich onder of naast een wortelkluit bevindt. Daarnaast kunnen bladluizen zich ook verspreiden door direct contact tussen planten. Wanneer bladeren van aangetaste en gezonde planten elkaar raken, kunnen jonge bladluizen overstappen. Dit gebeurt vooral bij dicht op elkaar staande planten of in een volle moestuinbak. Ook menselijke activiteit speelt een rol. Bij het wieden, verplanten of snoeien kunnen bladluizen ongemerkt worden meegenomen op handen, kleding of tuingereedschap. Zo kunnen ze zich snel over verschillende delen van de moestuin verspreiden zonder dat je het direct doorhebt. Tot slot kan ook de snelle voortplanting zelf bijdragen aan uitbreiding. Bladluizen planten zich vaak levendbarend en zonder paring voort, waardoor een kleine beginnende kolonie binnen enkele dagen kan uitgroeien tot een grote plaag. Enkele veel voorkomende soorten luizen in de moestuin.- Bloedblaarluizen, welke bloedblaar veroorzaken. - Wolluizen. - Dop/schildluizen. - Zwarte bonenluis. Database met 300 verschillende soorten luizen: - https://influentialpoints.com/Gallery/Aphid_genera.htm Foto 2022 Blogpost @Bearded johnie Foto 2022 Wolluis Zwarte bonenluis Manieren om te behandelenZelf maken: biologisch afwasmiddel met spiritus in water Een veelgebruikte methode in de moestuin is een zelfgemaakt spuitmiddel op basis van water, een beetje biologisch afwasmiddel en spiritus. Het afwasmiddel zorgt ervoor dat de bladluizen sneller uitdrogen doordat hun beschermende laag wordt aangetast, terwijl de spiritus helpt om ze te verzwakken en los te krijgen van het blad. Je maakt het meestal door ongeveer 1 liter water te mengen met een kleine hoeveelheid (bijvoorbeeld een paar milliliter) biologisch afwasmiddel en een scheutje spiritus. Dit mengsel wordt vervolgens in een plantenspuit gedaan en rechtstreeks op de bladluizen gespoten, vooral aan de onderkant van de bladeren waar ze vaak zitten. Het is belangrijk om dit zorgvuldig te doen: niet te sterk mengen (anders kan het de plant beschadigen) en bij voorkeur eerst op een klein stukje plant testen. Spuit ook niet in de volle zon, omdat bladeren dan gevoeliger zijn voor verbranding. Deze methode werkt vooral goed bij kleine tot middelgrote aantastingen, omdat je de luizen direct moet raken om effect te hebben. Bij grotere plagen kan het nodig zijn om het meerdere keren te herhalen of te combineren met andere natuurlijke bestrijdingsmethoden. Koop een kant en klaar product- b.v. spruzit, de werkzame stof in dit product is pyrethrum. Meer producten die pyrethrum bevatten. - Koop lieveheersbeestjes of larva of gaasvlieg larva. Natuurlijke vijandenNatuurlijke vijanden van bladluizen, dopluizen, schildluizen en andere plantenaantastingen zijn diverse natuurlijke roofdieren en parasieten die helpen de populaties in balans te houden. Enkele belangrijke natuurlijke vijanden zijn: Lieveheersbeestjes (Coccinellidae): Vooral de volwassen lieveheersbeestjes eten grote hoeveelheden bladluizen en dopluizen. Lieveheersbeestje-larven: Vooral de volwassen larven eten grote hoeveelheden bladluizen en dopluizen en zijn zeer effectief in het bestrijden van bladluizen. Roofmijten (Phytoseiidae): Kleine roofmijten eten schildluizen en andere mijtachtige plagen. Heidelibellen en libellen: De larven van libellen jagen op bladluizen en kleine insecten. Gaasvliegen (Syrphidae): De larven van zweefvliegen voeden zich met bladluizen. Microparasieten en parasitaire wespen (bijvoorbeeld Aphidius spp.): Deze wespen parasiteren op de bladluizen, waardoor ze uitgroeien tot mieren en andere roofdieren. Spinnen: Ook deze vormen een waardevolle aanvulling op natuurlijke bestrijding in de moestuin. Gerelateerde forumtopics:Preventief voorkomen van luizen De luizen willen maar niet weg Sla meegekregen, toch eetbaar? Nu al de zwarte bonen luis

Aalbessen (ook wel rode bessen genoemd) behoren tot de meest dankbare fruitstruiken voor de moestuin. Ze zijn relatief eenvoudig te kweken, geven jaar na jaar een betrouwbare oogst en hebben weinig ruimte nodig. Toch komt er, als je echt goede opbrengst en smaak wilt, meer bij kijken dan simpelweg “een struik in de grond zetten”. Hieronder vind je een uitgebreide gids over alles wat komt kijken bij het kweken van aalbessen: van rassenkeuze tot snoei, van groeivormen tot oogst en verjonging. Wie aalbessen succesvol wil kweken, moet vooral denken in drie dingen: licht, verjonging en vocht. Een goed gesnoeide struik op een luchtige plek met regelmatige watervoorziening levert jarenlang betrouwbare oogst op, zonder veel ingewikkelde verzorging. Wat zijn aalbessen precies?Aalbessen zijn de vruchten van de struik Ribes rubrum (en verwante soorten zoals witte en roze varianten). Ze groeien in trossen en hebben een frisse, lichtzure smaak. De plant is winterhard, bladverliezend en kan in gematigde klimaten zoals Nederland uitstekend groeien zonder extreme verzorging. Standplaats en bodemAalbessen houden van een plek waar ze genoeg licht krijgen, maar niet constant in de brandende middagzon staan. Halfzon tot lichte zon is ideaal. In te veel schaduw krijg je minder en zuurdere bessen, terwijl volle hitte in droge zomers de plant kan stressen. De bodem is belangrijker dan vaak wordt gedacht. Ze groeien het best in een voedzame, licht vochtige maar goed doorlatende grond. Kleigrond is prima zolang die niet te nat blijft, terwijl zandgrond beter wordt met extra compost of organisch materiaal. Een pH rond neutraal tot licht zuur is ideaal. Een belangrijk detail: aalbessen hebben een vrij oppervlakkig wortelgestel. Dat betekent dat uitdroging in de zomer direct invloed heeft op de vruchtkwaliteit. Aanplanten en timingDe beste planttijd is in de herfst of het vroege voorjaar. Herfst heeft vaak de voorkeur, omdat de plant dan nog wortels kan vormen vóór het groeiseizoen begint. Bij het planten maak je een ruim plantgat en werk je compost of goed verteerde mest door de grond. De struik wordt iets dieper geplant dan hij in de pot stond, zodat hij steviger wortelt en nieuwe scheuten vanuit de basis kan vormen. Na het planten is goed water geven belangrijk, vooral in het eerste jaar. Groeivormen: meer dan alleen een struikAalbessen kun je op meerdere manieren kweken, en die keuze bepaalt veel van je onderhoud en opbrengst. Vrijstaande struikDit is de klassieke vorm. De struik groeit natuurlijk uit tot een bossige plant van ongeveer 1 tot 1,5 meter hoog en breed. Dit is de makkelijkste en meest robuuste methode. Spil of geleide struikHierbij leid je de plant langs een centrale stam of rek. Dit maakt plukken makkelijker en verbetert luchtcirculatie, waardoor ziektes minder kans krijgen. Leivorm tegen een muur of schuttingEen populaire methode in kleinere tuinen. De takken worden horizontaal geleid, waardoor je een “fruitmuur” krijgt. Dit geeft vaak grotere en beter toegankelijke trossen. Hoogstam / stamvormSoms worden aalbessen op een onderstam geënt en als kleine boom gekweekt. Dit ziet er decoratief uit en maakt onderhoud en oogst ergonomisch, maar vereist wel meer verzorging. Rassen en soortenEr zijn meerdere typen aalbessen, elk met hun eigen smaak, kleur en gebruik. Rode aalbesDe bekendste en meest geteelde aalbesvariant, herkenbaar aan de helderrode trossen met een frisse, lichtzure smaak. Rode aalbessen zijn veelzijdig in gebruik en zeer geschikt voor sap, jam, gelei, siroop en gebak. De struiken zijn productief, winterhard en leveren doorgaans een betrouwbare oogst. Populaire rassen zijn onder andere ‘Jonkheer van Tets’, een vroeg en rijkdragend ras, en ‘Rondom’, bekend om zijn sterke groei en regelmatige opbrengst. Witte aalbesEen lichtgekleurde variant van de rode aalbes, met doorschijnende witgele vruchten. De smaak is zachter, iets zoeter en minder zuur dan die van rode aalbessen, waardoor de bessen bijzonder geschikt zijn voor verse consumptie. Daarnaast worden ze gebruikt in desserts, fruitsalades en lichte confituren. De struik is winterhard, productief en geeft een rijke oogst aan aantrekkelijke trossen. Roze aalbesEen kleurvariant van de rode aalbes met doorschijnend roze vruchten en een milde, aromatische smaak. Minder zuur dan rode aalbessen en daardoor geliefd als dessertbes. De bessen zijn geschikt voor verse consumptie, maar ook voor desserts, salades en decoratieve toepassingen. De struik is productief, winterhard en draagt trossen met aantrekkelijke, lichtgekleurde vruchten. Kruisingen en moderne rassenSommige moderne rassen zijn geselecteerd op ziekteresistentie, grotere bessen of langere trossen, wat vooral handig is voor commerciële of intensieve teelt. Snoei: de sleutel tot een goede oogstAalbessen dragen vooral op twee- en driejarig hout. Dat betekent dat oude takken na verloop van tijd minder productief worden. Een goede snoei houdt de struik jong en productief. In de praktijk verwijder je elk jaar ongeveer een derde van de oudste takken tot aan de basis. Zo stimuleer je nieuwe scheuten die later vruchten gaan dragen. Daarnaast verwijder je zwakke, kruisende of naar binnen groeiende takken om lucht en licht in de struik te brengen. Een open structuur voorkomt schimmelproblemen en maakt plukken makkelijker. Water en voedingAalbessen hebben een constante vochtigheid nodig, vooral tijdens de vruchtvorming. Droogte kan leiden tot kleinere bessen en vroegtijdig afvallen. Qua voeding is minder vaak beter dan overbemesting. In het voorjaar is een organische meststof of compostlaag voldoende. Te veel stikstof zorgt vooral voor bladgroei, maar minder vruchten. Een mulchlaag van compost of houtsnippers helpt vocht vasthouden en verbetert de bodemstructuur. Ziekten en plagenHoewel aalbessen relatief sterk zijn, kunnen ze last krijgen van enkele problemen: Bladluizen veroorzaken gekrulde bladeren en groeivertraging, als deze bultjes rood worden is dit bloedblaar door de bloedblaarluis. Vogels: zijn vaak de grootste “plagen” tijdens rijping. Meeldauw: witte poederige schimmel op bladeren bij slechte ventilatie. Aalbessenbladwesplarven: kunnen bladeren snel kaalvreten. Een open snoeiwijze, goede luchtcirculatie en netten tegen vogels zijn meestal voldoende om schade te beperken. VermeerderingAalbessen zijn heel makkelijk te vermeerderen via stekken. In de winter neem je eenjarige houtige scheuten van ongeveer 20–30 cm en steek je die direct in de grond. Het slagingspercentage is hoog. Ook afleggen (een tak buigen en laten wortelen in de grond) werkt uitstekend. Oogst en gebruikDe oogstperiode ligt meestal in de zomer, afhankelijk van het ras. De bessen worden in trossen geplukt wanneer ze volledig gekleurd en zacht zuur zijn. Aalbessen zijn veelzijdig: ze worden gebruikt voor jam, gelei, sap, gebak en likeuren. Vers zijn ze fris en zuur, wat ze populair maakt als contrast in zoete gerechten. Kweken in pottenHoewel aalbessen van nature struiken zijn, kunnen ze ook in grote potten groeien. Kies dan een ruime pot (minimaal 30–40 liter) met goede drainage. Regelmatig water geven is cruciaal, omdat potten sneller uitdrogen. In potcultuur is snoei nog belangrijker om de plant compact en productief te houden. Verjongen van aalbessen – en waarom dat noodzakelijk isAalbessen (Ribes rubrum) hebben een eigenschap die cruciaal is om te begrijpen: ze dragen hun beste vruchten op jong hout. Na een paar jaar neemt de productiviteit van een tak sterk af, terwijl de plant zelf gewoon blijft groeien. Zonder ingrijpen krijg je dus een struik die steeds groter en houtiger wordt, maar minder en kleinere bessen geeft. Daarom is verjongen niet optioneel, maar eigenlijk de kern van een gezonde aalbessenteelt. Waarom verjonging nodig isElke tak van een aalbes heeft een soort “levenscyclus”. In de eerste jaren is de groei krachtig en worden er veel bloemknoppen gevormd. Rond het tweede en derde jaar zit de tak op zijn piek: je krijgt dan de grootste en best gevormde trossen. Daarna gebeurt er iets belangrijks: de tak wordt steeds dikker, houtiger en minder actief. Hij maakt minder jonge scheuten en de vruchtdracht verschuift naar de buitenkant. Het gevolg is: kleinere trossen minder bessen per tak meer schaduw binnenin de struik grotere kans op schimmel door slechte luchtcirculatie Zonder verjonging verandert een aalbes dus langzaam in een “oude houtmassa” die nog wel leeft, maar nauwelijks produceert. Hoe verjongen werkt in de praktijkVerjongen betekent simpel gezegd: oud hout weghalen zodat jong hout de ruimte krijgt. Bij aalbessen gebeurt dit meestal geleidelijk. Je haalt elk jaar een deel van de oudste takken volledig weg tot aan de basis. Daardoor ontstaat ruimte voor nieuwe scheuten die direct vanuit de voet van de plant opschieten. Dat is belangrijk, want juist die jonge scheuten worden de productieve takken van de komende jaren. Wat bereik je er mee?Door consequent te verjongen blijft de struik in een soort “cirkel van jeugd”. Je hebt altijd een mix van: jonge scheuten (toekomstige productie). middeloude takken (huidige piekproductie). en weinig oud hout. Dat zorgt voor een stabiele oogst elk jaar, in plaats van een piek en daarna terugval. Daarnaast blijft de struik open en luchtig, wat belangrijk is voor de gezondheid. Licht kan overal bij, regen droogt sneller op en ziektes krijgen minder kans. Wat er gebeurt als je niet verjongtEen niet-verjongde aalbes wordt vaak binnen enkele jaren: dicht en warrig. moeilijk te oogsten. vatbaarder voor meeldauw en bladproblemen. en vooral: steeds minder productief. In veel gevallen zie je dan dat mensen denken dat de plant “op” is, terwijl hij in werkelijkheid gewoon te oud hout bevat. Gerelateerde forumtopicshttps://www.moestuinforum.nl/topic/33844-aalbes-kleine-trosjes-die-ongelijk-rijpen/ https://www.moestuinforum.nl/topic/36359-aalbes-leiden-als-waaier/ https://www.moestuinforum.nl/topic/48378-aalbes-weinig-bessen-per-tros/ https://www.moestuinforum.nl/topic/36836-stekken-in-water-aalbes/ https://www.moestuinforum.nl/topic/19457-rode-bessen-zonder-bessen/ https://www.moestuinforum.nl/topic/3730-wat-is-een-goede-tijd-om-aalbes-te-verplanten/ https://www.moestuinforum.nl/topic/1951-giga-slechte-oogst-van-de-rode-bessen/ https://www.moestuinforum.nl/topic/53322-kun-je-aalbesstruiken-scheuren-of-door-midden-hakken/ https://www.moestuinforum.nl/topic/21530-aalbes-zoeter-maken/ https://www.moestuinforum.nl/topic/2052-aalbes-word-geel/ https://www.moestuinforum.nl/topic/36507-witte-aalbes-komt-niet-in-blad/ https://www.moestuinforum.nl/topic/23806-verkleuring-blad-aalbes/ https://www.moestuinforum.nl/topic/12121-dode-takken-aalbes-afknippen-of-laten-zitten/ https://www.moestuinforum.nl/topic/33331-verwelkende-bessenstruiken-bessenbloedblaarluis/ https://www.moestuinforum.nl/topic/20647-aalbes-snoeien-help/ https://www.moestuinforum.nl/topic/4687-grondscheut-bij-rode-aalbes-op-stam/ https://www.moestuinforum.nl/topic/14304-aalbes-hoe-en-wanneer-snoeien/

Bloedblaar op bessenstruikenEen bloedblaar op bessenstruiken (zoals rode bes of zwarte bes) is in de meeste gevallen geen echte wond of infectie, maar een reactie van de plant op insectenschade door de bloedblaarluis. Het komt vooral voor bij Ribes-soorten en ziet eruit als rode, opgezwollen blaasjes op het blad. Bloedblaarluis is een plaag dat bladeren aantast deze hebben rode vlekken, deze verschijning lijkt net alsof er bloedblaren op het blad zitten. Vandaar deze naam. Een grote plaag veroorzaakt sterke verkleuring en verschrompeling van het blad. De bloedblaarluis scheidt honingdauw af, waardoor er op de bessen en bladeren een plakkerige laag ontstaat. Die plakkerige laag kan uiteindelijk roetdauwschimmel worden. Hoe het ontstaatDe oorzaak is meestal de rode blaasluis. Deze kleine bladluizen zuigen aan het blad en veroorzaken daardoor een reactie in het plantenweefsel. De plant gaat lokaal extra weefsel aanmaken, waardoor de bekende blaasvormige, rood verkleurde plekken ontstaan. Aan de onderzijde van het blad zitten vaak de luizen zelf, die zich snel kunnen vermenigvuldigen in het voorjaar. Hoe je het herkentJe ziet vooral bladeren die bobbelig en rood tot paars verkleuren. Soms krullen de bladeren een beetje om en voelen ze dikker aan dan normaal. Bij zwaardere aantasting kan het blad vervormen of eerder afvallen, maar de struik blijft meestal wel leven. Bloedblaar op rode bessenstruik, veroorzaakt door de bloedblaarluis. Foto 2022 @Arja Foto 2022 @Arja Foto 2024 @Jasophoria Onderkant Blad. Gevolgen voor de plantHoewel het er heftig uitziet, is de schade vaak beperkt. De groei van jonge struiken kan wel tijdelijk achterblijven en bij herhaalde aantasting kan de opbrengst aan bessen iets verminderen. In de meeste tuinen is het dus vooral een esthetisch probleem. Wat je eraan kunt doenDe eenvoudigste aanpak is het weghalen van zwaar aangetaste bladeren zodra je ze ziet. Zo voorkom je dat de luizen zich verder verspreiden. In het voorjaar helpt het ook om de struik goed in de gaten te houden, omdat de eerste generatie luizen dan verschijnt. Natuurlijke vijanden zoals lieveheersbeestjes helpen vaak vanzelf mee om de populatie onder controle te houden. Als de aantasting toch sterk is, kan een milde, biologische bestrijding met bijvoorbeeld insectenzeep uitkomst bieden. Maar ook kun je de bloedblaarluis op de zelfde manier bestrijden als gewone luizen. VoorkomenEen luchtige struik met regelmatige snoei is minder aantrekkelijk voor luizen. Ook helpt het om niet te veel stikstofmest te gebruiken, omdat daardoor zacht, jong blad ontstaat waar luizen juist dol op zijn. Een zonnige en goed geventileerde standplaats verkleint de kans op herhaling. Voorkom zoveel mogelijk de aanwezigheid van kruidachtige planten in en om het perceel. Spaar en stimuleer natuurlijke vijanden, zoals gaasvliegen, lieveheersbeestjes, sluipwespen en zweefvliegen. In de winter of het vroege voorjaar kunnen, wanneer veel eieren op het hout voorkomen, deze gedood worden door een bespuiting met minerale olie. LevenswijzeDe bloedblaarluis overwintert als ei op de takken van bes. De stammoeders komen in maart uit het ei en produceren enkele generaties ongevleugelden op de onderkant van het bessenblad. In de zomer worden gevleugelde luizen geproduceerd die vervolgens migreren naar kruidachtige planten. In de zomer worden enkele generaties ongevleugelden gevormd op kruidachtige planten. In september migreert een gevleugelde generatie weer naar bes om daar na paring eieren af te zetten op de scheuten. Gerelateerde forumtopicshttps://www.moestuinforum.nl/topic/46074-wat-is-er-aan-de-hand-met-mijn-rode-bessen-struik/

Fruitgewassen behoren tot de meest geliefde planten in de moestuin en fruittuin. Van sappige aardbeien en frambozen tot appels, peren en bessen: er is voor iedere tuin en elk seizoen wel een geschikte fruitsoort te vinden. Sommige fruitgewassen zijn eenvoudig te telen en geven al snel een rijke oogst, terwijl andere wat meer tijd en verzorging vragen. Op de meeste grondsoorten is fruit goed te kweken, zowel in de volle grond als in potten of bakken. Op de volgende pagina’s worden de teeltbeschrijvingen van fruit besproken. Aan bod komen vragen over standplaats, planten, snoeien, bemesten, verzorgen en oogsten. Ook wordt aandacht besteed aan de opkweek en het gezond houden van de planten. Aan de hand van veelgestelde vragen en ervaringen van moestuiniers op dit forum is geprobeerd de artikelen zo te schrijven dat de belangrijkste onderwerpen behandeld worden. Veel leesplezier. Aalbes Aardbei