weknow

Moeilijk op een statisch beeld. Kun je zelf zien of de hoofdstam nog groeit? (Zo nee, dan is ie getopt Inderdaad heeft een determinate tomaat de zijtakken (die je anders dieft) nodig om meer vruchten op te maken. De bloemen op de hoofdstam en op zijtakken zouden niet lang na elkaar open moeten gaan. Voor nu: laat groeien en bloeien wat er komt...dan heb je waarschijnlijk nog iets. Voor een ander jaar: overweeg eens een kleinblijvende struik (dwerg) die je niet hoeft te dieven, maar ook vrij bescheiden groeit en die misschien in een hanging basket kan of een pot. (heeft bijkomend voordeel dat je ze bij tomatenziekte-weer = vochtig en regen) eventueel zelfs binnen of onder afdak kunt zetten. Voor pot bijvoorbeeld Tiny tim of Balkonstar (laatste wel een stok bijzetten en beetje aanbinden). Voor een hanging basket vond ik zelf Outdoor girl (een F1) een lekkere en productieve keuze die lang gezond bleef. Al deze drie rassen zijn niet echt determinate, maar kunnen zonder dieven als struik groeien. De eerste 2 hebben een oogstspreiding van ca. 6 weken, de laatste gaat vrij lang door met bloeien en vruchten geven.

akelei Beter nu zaaien. Anders heb je volgend jaar nog geen bloei.

Het begrip "zuurminnend" kijkt heel sterk naar de zuurgraad van de grond en is daarom wat misleidend. Het is niet (alleen) een zurigheid die die planten meestal nodig hebben, maar vooral ook een bodemleven dat het hen mogelijk maak om voor hun goede groeiomstandigheden te zorgen. Het gaat dan vooral om zeer bepaalde (mycoriza-)schimmels die samen met de planten voor dat klimaat kunnen zorgen (en ook effect hebben op de zuurgraad...maar die is niet de kern!). Die worden voor plantsoenendiensten en dergelijke gekocht om de bodem mee te enten. Maar op kleine schaal kun je ze zelf mee-nemen als je de planten met iets van die bodem verplant. Sommige bomen en struiken hebben liefst mycoriza-soorten die specifiek bij hen horen (bijv. eiken en nog sterker: beuken) De meeste zuurminnende planten doen het goed met een minder specifiek soort mycoriza's die wel bij een wat meer zurige bodem horen. De kunst van een geschikte grond is dus 1. de omstandigheden te creëren waarin ook deze schimmels zich goed thuis voelen en hun weefsels door de grond makkelijk aanmaken en 2. je bodem op een of andere manier te enten met die schimmels als ze er nog niet zijn. Als je aan deze 2 voorwaarden kunt voldoen hoef je je in principe niet meer zo druk te maken over de zuurgraad van de grond, omdat de natuurlijke processen voor geschikte omstandigheden zorgen. (Zuurgraad is trouwens heel relatief, een voortdurend veranderende waarde en een momentopname...waarbij veel te veel naar een "getal" wordt gekeken) 1. Optimale groeiomstandigheden voor die meer zuurliefhebbende schimmels die het werk vooral doen om je bodem lekker te maken voor zuurminnende planten krijg je door aanhoudend te mulchen met bruin materiaal of compost waarin dit heel veel zit: Verterend hout en blad vooral dus. Als dat volop in je bodem wordt opgenomen ontstaat de voedingsbodem en de gewenste luchtigheid vanzelf in een dikke humuslaag. 2. De gewenste schimmels krijg je in je bodem (als ze er niet al zijn) door je planten te bekomen van goede, natuurlijk werkende, kwekers of tuiniers (die niet met kunstmest werken -want dat is funest voor het bodemleven! - maar hun eigen bodem maken die voor deze planten geschikt is...het zit dus mee in de pot of kluit dan) of uit een natuurlijke tuin of bostuin waar planten die van deze omstandigheden houden al een aantal jaren goed groeien in een humusrijke bodem. Als je iets van deze grond meemengt in de bodem van je planten, zou het vanzelf moeten gaan. Omdat ik zo weinig mogelijk gebruik wil maken van veenbodem of turf, pas ik deze ideeën toe in de bostuin waar ik op kalkrijke zware klei werk. Een lange rij rododendrons die al 10-talle jaren staan te kwijnen beginnen na een jaar en een gerichte snoei op te knappen en ik durf, op plekken waar ik de grond een jaartje voorbereid heb, ook meer zuurminnende struiken en bomen te zetten als lijsterbes, berk of blauwe bessen en de eerst resultaten vallen niet tegen.

Een aantal tomatenrassen stopt op een gegeven moment zelf met groeien en dan rijpen de tomaten die allemaal in vrij korte tijd gevormd zijn (3 a 6 weken) ook in een vrij korte periode. In het Engels heet dit "determinate". Deze kun je om een redelijke oogst te krijgen het beste niet of weinig dieven. Sommige tomaten die ook als struik geteeld worden doen dit niet...ze zijn smal of vrij klein en rijpen snel waardoor dieven niet zo nodig is om toch een goede oogst te krijgen, maar ze gaan wel door met produceren. En dan zijn er ook nog tussenvormen. Het Nederlandse woord "struiktomaat" is wat verwarrend dus..... Bij rassen/soorten die meer van dat "determinate"-type zijn, zal de groei van de plant dus meestal stoppen...dat wordt ook wel "zelf-toppend" genoemd. Dat kun je dan wel zien...de plant maakt geen nieuwe stengels, bloemen en meestal ook geen of weinig okselscheuten meer aan. Kan best dat dit voor jouw tomaten geldt. Misschien toch beter een gekend ras gebruiken, zodat je weet wat je kunt verwachten.... Wat je nog misschien net kunt proberen is een scheut van die slechtdragende tomaten te stekken in de hoop dat het nog een plant wordt die gaat bloeien en nog tijdig vruchten laat rijpen. Is kantje boord of dat nog lukt, maar wie weet....dan heb je er in ieder geval nog meer van dan nu.

Dikker is wateriger en mogelijk ook: er ontwikkelen zich pitten. Zijn ze groen en stevig: opeten. Kleiner oogsten is niet erg (plant wordt gestimuleerd om verder te groeien en bloeien). Je hebt dus speelruimte, maar beter te vroeg dan te lang wachten. Komkommers houden van voldoende vocht. Maar staan niet graag kletsnat. Stem het wat af op het weer/verbruik wanneer je giet. Is de bodem nog vochtig...dan uitstellen. Te veel gieten betekent ook dat de bodem uitspoelt...op een gegeven moment krijgt de plant misschien te korten om goed verder te doen. Neen. Doet de plant zelf wel. Niet voor de plant en vruchtzetting. Misschien wel om alles genoeg ruimte te geven en e voorkomen dat alles dichtgroeit of de plant gaat afbreken. (Maak zonodig ruimte of een constructie om ze langs te leiden). Wat in de weg zit, kun je wat snoeien. Ja. Aanvankelijk bijna alleen, later komen er meer vrouwelijke en minder mannelijke (meestal).

Waarschijnlijk betekent geen pluis in ieder geval: Geen agressief schimmel dat zich snel vermeerdert. Wat het wel is? Moeilijk te zeggen, de lijst met mogelijke aantastingen , belagers, gebrek of te veel van iets in de bodem op tomaten omvat vele tientalle mogelijkheden, waarvan bijna alles in het blad gediagnoseerd wordt en bovendien heel veel op elkaar lijkt. Veel daarvan is niet desastreus voor ons liefhebbers (in tegenstelling tot beroepsteelt, waar een kleine productievermindering al een grote schadepost kan betekenen). Daarom kun je beter niet te angstig zijn. Groeit je plant, blijven de tomaten goed ontwikkelen er rijpen en stort niet alles in elkaar....maak je dan niet te veel zorgen. Net als bij mensen tonen tomaten duidelijk allerlei verouderingsverschijnselen waarmee ze - gelukkig - niet meteen dood gaan. Ik heb zelden tegen half juli en zeker niet meer in augustus een kasje of veldje met tomaten gezien zonder gele/bruine/rode bladeren of vlekken op de bladeren of gekneusde en gedeukte planten, die weinig meer hebben van de frisse groene die je half mei of zo uitzet. Ook niet bij zeer ervaren liefhebbers die toch heel veel daarvan oogsten.

Ik weet niet of dit hiervoor geldt en of sommige rassen er zich beter voor lenen, maar kwekers leveren ook soorten aardbeien uit de koeling die later dit jaar nog kunnen dragen. (Geen doordragers) Dit wordt gedaan om een groot deel van het jaar, evt. jaar rond, onder zeer gecontroleerde omstandigheden kleine hoeveelheden verse aardbeien voor aanzienlijk hogere prijzen aan restaurants e.d. te kunnen leveren. Verleden jaar in juli gekochte planten van het ras Karona droegen zo in september van dat jaar nog op een bed buiten bij een aantal kennissen die samen planten inkochten. Of ze dit jaar ook weer in juni (redelijk) gedragen hebben weet ik niet. Betwijfel het ook sterk en verwacht dat ze pas een jaar later weer aanpikken dan bij de natuurlijke bloeicyclus. Maar blijkbaar is het mogelijk dus om (gekoeld en uitgesteld) ook later in het jaar aardbeien te forceren.

@ Erny. Je postte al een reactie terwijl ik schreef. Dat inkuil-topic gaat over oktober/november...dan gaat dat prima met een aantal gewassen. Maar nu zal dat niet echt goed lukken, helaas. Zie mijn berichtje hiervoor waarom.

Ik denk dat de 2 beste opties zijn: Ze in de tuin laten totdat je ze consumeert of ze bereiden en bewaren (vriezer, evt. zoetzuur). Uit de grond zullen ze vrij snel minder worden. Theoretisch zou je ze ook op de manier van een wintervoorraad kunnen bewaren (koel, in zand o.i.d. ontdaan van loof) maar dit is en geen late, echte bewaarsoort en in een soort kuil buiten krijg je op dit moment van het groeiseizoen niet een natuurlijke slaapfase van de plant en niet echt de gewenste winteromstandigheden om ze zo enkele maanden redelijk fris en goed te houden. Schimmel, rotting, hergroei en/of verschrompeling zal de bewaarmogelijkheden nu, zelfs in een koelkast, beperken tot hooguit enkele weken of zelfs minder.

Heb het enkele jaren geleden ook zo geprobeerd. Werd niet zo veel , inderdaad. Ik denk een combinatie van te warm (wortel is echt een plant voor de koudere grond), onregelmatig droog en vochtig in zo een betrekkelijk kleine pot en misschien inderdaad ook voeding. Een wortel vraagt weinig, maar een lichtvoedende bodem (bijvoorbeeld van rijpe compost die al even ligt en langzaam wat voedingsstoffen beschikbaar maakt) vindt ze toch wel lekker. Met een goed ontwikkeld bodemleven daarin kan een wortel op grote diepte en grotere afstand de gewenste voedingsstoffen verzamelen.... In de tuin, in de luwte en schaduw van andere gewassen, heb je veel meer succes met een teelt waarschijnlijk.

Er zijn meerdere vormen phyto en daarbinnen verschillende stammen actief. De meest schadelijke, wat latere optredende vorm, maakt vrij typische ringvormige patronen. Niet als op deze bladeren. Ik denk - ook gezien het weer- dat die nu nog niet zo actief is. Maar is allemaal vrij moeilijk te onderscheiden voor ons leken. De pluistest waarnaar Robo verwijst helpt...nadeel is dat je wel niet direct een antwoord hebt.

Leuk om te horen dat deze natuurmethode zo goed hielp! Zou natuurlijk helemaal geweldig zijn om in je tuin deze "pimpampoentjes"(zo worden ze in Zeeland genoemd, vind dat een leuke naam) als vaste bewoners te hebben.

Zoveel soorten (maten, groeivormen, trosvormen, wijze van ontwikkelen van de trossen) dat een algemene regel moeilijk te geven is. Er zijn (grote) vleestomaten waarvan 2 of 3 per tros een prima resultaat is. Er zijn ook soorten die trossen van 250 stuks kunnen maken. Ik zou per ras kijken....hoe groeit dat ras en wat zijn de kenmerken? "kerstomaat" zegt op zich weinig over de groeivorm, het is geen echte groep...eigenlijk net meer dan "een tomaat met ongeveer de grootte van een kersje". Die bestaan met (vele) trosjes van 10 a 12 of (minder) trosjes van heel veel, als enorme plant of als klein struikje...met lange trossen...of met brede trossen......sommige rijpen alle min of meer tegelijk, terwijl andere in de tros steeds enkele tegelijk laat rijpen..... Dunnen is alleen nodig als ze elkaar echt in de weg hangen, de tomaten daardoor beschadigen of ziek worden of de plant (die zou meestal gauw omvallen, dus een stok of draagconstructie is meestal nodig) kan dragen. De kunst is en blijft om in een beperkte tijd van deze vaste plant (!), in ons klimaat dat er eigenlijk niet geschikt voor is, een behoorlijke oogst te krijgen. Wat vuistregels kunnen daarbij helpen, maar de eigenheid van elke soort kan toch weer anders zijn, dus zelf waarnemen en je planten leren kennen is zeker een hulpmiddel hier.

Ik heb geen ervaring met deze soort. Waarschijnlijk wat kleinere plant dan een "gewone" aardbei? Hoe breed wordt jouw plant? Plantafstand is dan zo dat als de nieuwe planten uitgroeien ze ongeveer net tegen elkaar aankomen of ietsje tussenruimte houden. Even zelf rekenen....vermoed dat je met ca. 30 a 35 cm aardig in de buurt zit.

Nog een aanvulling: In de kas kun je tot ca. 2e a 3e week van augustus nog bloemen laten bevruchten, met een goede kans dat ze nog rijp worden voor het najaar. Als je de ruimte hebt en je kunt ze tot die tijd stevig en gezond houden...laat maar gaan. De bloemen die daarna nog komen of moeten bevruchten zullen zeer waarschijnlijk toch niets meer opleveren (kleine tomaatjes rijpen door de bank genomen wel wat sneller dan grote) en kun je daarna beter verwijderen (toppen). Voor buitentomaten (best onder een afdak of zo) kun je eind juli als sluitingsdatum voor nieuwe bloemen aanhouden.

"Scheuren" doe je het beste in het najaar, als het blad begint af te sterven. Kan ook nog wel in het voorjaar, maar voordeel van het najaar (oktober/november) is dat de gescheurde planten nog voor de winter nieuwe wortels maken en dan makkelijker aanslaan. Bij een aardbeienplant zie je als ze groter wordt meerdere groeipunten ("neuzen" worden die genoemd) = meerdere plekken van waaruit bladeren groeien. Je graaft de plant uit en met je handen of een schopje of mes (kan bij een aardbei, voor grotere andere soorten struiken gebruik je eventueel een spa) breek of snij je die in 2 of 3 stukken, waarbij elk stuk minstens een, maar liefst enkele, groeipunten heeft en ook flink wat wortels. Die stukken plant je weer uit, goed water geven, en die groeien nu verder als een aparte plant. Na ca. 2 jaar kun je die dan ook weer scheuren en zo verder. Scheuren is een makkelijke manier om planten te vermeerderen en heeft als groot voordeel dat het precies dezelfde plant is...precies dezelfde Baron S. als je nu al hebt. Als je zaden zou nemen en zo vermeerderen, kreeg je wel veel meer jonkies, maar ben je nooit zeker dat die precies dezelfde aardbeiplant (groeiwijze, smaak enz.) zijn dan je nu hebt.

Beste Leendert, Dat je heel veel ervaring hebt en veel van af weet van groenten telen is heel duidelijk en in mijn ogen waardevol voor anderen op dit forum. Ik denk dat mijn beweegredenen niet zo anders zijn, dat we anderen een stapje verder proberen te helpen vanuit wat we zelf in de loop der jaren geleerd hebben. Het is nooit dat een bepaalde manier, ook niet die van mij, alleen de goede is... door die verschillende inzichten te bespreken en toe te lichten steken mensen (en ook ikzelf) weer wat op. Ik ben zelf bijna 40 jaar actief met (moes)tuinieren...vaak verhuisd en ook door veel werk lang niet altijd zo intensief als de laatste jaren... heb vanaf het begin wel altijd ook naar de biologische methoden gekeken. Sinds een aantal jaren, met weer een vaste eigen moestuin en veel tijd, ben ik er dagelijks en intensief weer mee bezig en mijn inzichten (en ervaring) is daarmee toch wel sterk veranderd. Vooral de fundamentele rol van een gezonde humusrijke bodem en de rol die (micro-)organismen daarin spelen bepalen het succes (gezondheid, productie, kwaliteit van gewassen er uit en de ecologische waarde ervan op zich) van een tuin. Dit uitgangspunt en een manier van tuinieren die hier op inspeelt, geven me en veel meer voldoening over wat ik doe en geven ook betere resultaten; zo is nu mijn ervaring. Ik kan moeilijk anders, als ik probeer mee te denken met vragen die mensen stellen of als zaken die aan de orde komen op dit forum, ook met die inzichten en overtuigingen te reageren. Daarmee ben ik niet negatief over hoe anderen te werk gaan of wat ze zeggen....ik kan daar zeker ook nog van leren en, zoals gezegd, vaak kan het op meerdere manieren.....maar ik kan ook moeilijk anders dan naar voren brengen wat mijn ervaring me geleerd heeft. Dus wat mij betreft: Alle waardering voor je bijdragen en antwoorden en ook al zijn we het misschien niet altijd eens, dat bespreken en aan elkaar uitleggen maakt het forum alleen maar informatiever en leerzamer (ook voor mijzelf).

Sorry Leendert, zoals jij het adviseert zal het ongetwijfeld kunnen. Maar vanuit een meer ecologische manier van werken deel ik je advies op een aantal punten niet. Zet dus een ander advies naast dat van jou. Ik wil graag ieder zijn vrijheid laten om het te doen als hij/zij zelf verkiest; maar vind het ook belangrijk dat wij als liefhebbers zo schoon en natuurlijk mogelijk kunnen werken in onze tuinen. Dat kan met jarenlange uitstekende resultaten (hoge en smakelijke opbrengst, gezondheid van de tuin) is mijn ervaring. Kan, hoeft niet, het mindere blad en evt. ongewenste uitlopers wel verwijderen. (Als je nieuwe planten wilt, de beste laten staan en verzorgen) Het blad er aan laten zorgt voor een bescherming en bedekking van het bed. Onkruid verwijderen sowieso altijd. Grond oppervlakkig schoffelen altijd zinvol. Maar niet dieper omwerken. Als je bodem voldoende compost bevat is luchtigheid geen enkel probleem en bodemleven bij deze bosplant zo weinig mogelijk verstoren. Eventueel - kan ook in najaar, nieuwe laag compost aanbrengen en wat aanaarden. Juist aardbeien doen het erg goed en groeien veel gezonder op een zeer humusrijke bodem en met organische bemesting. Gebruik volop rijpe compost ((waarin eventueel ook mest mee is gecomposteerd). Kunstmest doodt het bodemleven. Aardbeienblad is prima om mee te composteren. Risico van ziekten doorgeven is nihil. Verbranden is zeer milieuvervuilend! Zieke, kwijnende of afwijkende planten meteen verwijderen en niet vermeerderen. Neem nieuwe planten alleen van de uitlopers van je beste, gezondste, goed-dragende planten (eventueel markeren welke dat zijn). Advies wisselteelt: 6 jaar. 3 jaar is te kort.

Diep uitsteken. Hoofdwortel kan al best meer dan 25 cm. diep zitten! Zolang je die heel houdt, gaat het goed.

Als het een tomaat is die gediefd moet worden ("stamtomaat"), zoals deze blijkbaar, dan kun je die uitloper van de stam het beste ook weghalen. Vooral omdat we al een stuk in het seizoen zijn en daar toch geen of heel weinig rijpe tomaten meer van te halen zijn. Gebruik een scherp mesje om geen te grote wonde te maken. Zo een scheut kan een dief net op of onder de grond zijn. Tomaten maken het begin van wortels ook op de stam en die worden wortels op plekken waar de ze de grond raken en soms ontstaan daar ook weer zijtakken. Het zijn dus een soort afleggers of "opschot" om even een vergelijking te maken met struik-jargon. Een vrij normaal verschijnsel dus.

Maar wat zeggen die buren over je uien....?

Inderdaad vind ik het moeilijk om mee te denken over wat het beste is in Corsica. Wat zeggen die tuinburen ervan, die blijkbaar veel ervaring hebben met hun omstandigheden, rassen en methodes...? Zag laatst een documentaire over een streek in Italie, beroemd om haar uien, waar jaar-in, jaar-uit steeds op dezelfde percelen uien geteeld worden. Blijkbaar ideale omstandigheden, maar ook in strijd met alle basisinzichten over goed en gezond telen.....en toch doen ze het zo blijkbaar al vele decennia lang.

Een linkje met nog wat info. http://www.mooiemoestuin.nl/groenteteelt/kruiden/basilicum/ Even doorscrollen naar "oogsten en bewaren". De tip daar, van in folie in de diepvries als pesto, gebruiken we ook met veel tevredenheid. Daarnaast gewoonlijk een flinke pot basilicumplantjes van niet te oud op de vensterbank. Die kun je kopen, maar zelf zaaien is ook erg makkelijk.

Als bos in een bloempot met potgrond en gewoon water geven.

http://denieuwetuin.be/home/518-collard-greens-.html https://www.vreeken.nl/167880-snijkool-bladkool-vates-collard http://www.easywebshop.com/groenvantoen/detail/4649287-bladkool-georgia-collard-georgia-bladkool-georgia-5-zaden Er zijn er vast nog meer