Brabantse Tuinprins

Soorten van Elaeagnus umbellata zijn tamelijk laat rijp (oktober, soms begin november). Over de smaak kan men twisten, er schijnt ook tamelijk veel verschil te zijn tussen de verschillende soorten qua smaak/zuurheid. De bessen zijn redelijk klein maar er hangen er meestal wel veel aan een struik. De meeste soorten van Elaeagnus umbellata hebben een bestuiver nodig, ze zijn in de regel niet zelfbestuivend. !!! Elaeagnus umbellata is in de VS, vooral in de oostelijke helft van dat land, op grote schaal invasief gebleken. In de jaren 60 en 70 is de struik daar veel gebruikt voor hernaturalisering. Elaeagnus umbellata had zo op het oog een aantal goede eigenschappen: nectarrijke bloei voor de insecten, vruchten voor de vogels, zeer winterhard en de struik kan op arme grond groeien doordat de plant stikstof opslaat in wortelknolletjes. Met de grootschalige verspreiding van de zaden door de vogels had men echter geen rekening gehouden ... !!! Een alternatief voor Elaeagnus umbellata is Elaeagnus multiflora. Deze staat ook bekend als 'langstelige olijfwilg' en 'goumi'. Deze struik lijkt als 2 druppels water op Elaeagnus umbellata maar bij E. multiflora zijn de bessen rijp ergens in juni. Het vruchtsteeltje is langer dan bij E. umbellata en de bes is ook een stuk groter. Helaas is aan Elaeagnus multiflora moeilijk aan te komen in NL. Ik heb een aantal jaren terug 2 struiken besteld bij Arborealis maar die ontpopten zich als E. umbellata. Daarna in Duitsland op verschillende plekken besteld maar ook weer niet de echte totdat ik bestelde bij Lubera en dat waren de echte 'multiflora's. Lubera is dol op fantasienamen en noemt ze ook wel 'Frühe Pointilla', cherry elaeagnus en cherry silverberry. Ik zou ze in NL alleen kopen als de verkoper EIGEN foto's heeft van de (moeder)plant MET vruchten. De afgelopen 10 jaar zijn veel planten verkocht als Elaeagnus multiflora doordat er zaad in de handel is gekomen waarvan werd gezegd dat het afkomstig was van E. multiflora maar in werkelijkheid ging het om E. umbellata. En zoals eerder gezegd: tussen jonge planten van E. multiflora en E. umbellata zit nauwelijks verschil en ze kunnen eigenlijk alleen goed worden geïdentificeerd op basis van vruchtdracht.

Brexit speelt wel een rol maar dat is vooral bij sierplanten. Zoals Martijn hierboven al schreef is het vooral de populariteit van 'eetbare planten' in combinatie met het feit dat de binnenlandse vraag het afgelopen voorjaar en zomer zeer groot is geweest dat de meeste kwekers nu nee moeten verkopen. Veel consumenten zijn dat niet meer gewend. In augustus merkte plantgoedkwekers al dat de vraag van de 'doorkwekers' enorm was en sommige soorten snel uitverkocht waren. Het gaat dan niet alleen om bijzondere planten maar ook om heel gewone dingen als pluimhortensia en vlinderstruiken. Ook de aanleg heeft momenteel moeite om aan wat grotere planten van specifieke soorten te komen en moeten soms hun toevlucht nemen tot wat anders. Een van de weinige dingen waar je nog goed aan kunt komen is Ilex crenata soorten voor haagjes en snoeivormen. Vanwege de totale overproductie wordt plantgoed op de veiling gedumpt en brengt daar een habbekrats op. Aan mijn Nijisseiki hingen dit jaar 3 peren. Die heb ik voortijdig moeten oogsten omdat de wespen ze hadden ontdekt. Ik weet niet of de late nachtvorst invloed heeft gehad op de vruchtzetting. Bij het kopen van Nashi-peren is overigens een waarschuwing op zijn plaats. De soorten zijn een 'dooreenander' en je moet er rekening mee houden dat je niet de juiste soort krijgt. Verder is het zo dat de onderstam van invloed is op de grootte en smaak van de peren . De beste onderstam voor de Nashi peer is Pyrus betulifolia maar daar is zo goed als niet aan te komen. Andere gebruikte onderstammen zijn Pyrus calleryana en Pyrus communis. Soms zie je dat de Nashi peer niet goed wil groeien ('kwarren' wordt dat genoemd) en het kan zijn dat de onderstam daar een rol in speelt.

De meeste tuinboeken zijn verouderd. Als je leest dat de sneeuwklokjes bloeien in maart dan weet je het al .... Het grootste probleem bij het kweken van diverse fruit soorten is de afgelopen jaren de late nachtvorst in maart/april. Weinig tot geen winter en de planten komen al zeer vroeg uit hun winterrust. En als dan eind maart/april de vorst komt dan worden ze geraakt. Kiwibessen waren de afgelopen jaren echt hopeloos. Jonge zaailingen van Morus alba hebben tamelijk zacht hout dus vriezen gemakkelijk in. Is ook een beetje afhankelijk van hoe ze gekweekt zijn. Als ze redelijk wat stikstof hebben gehad dan is de nieuwe groei vaak onvoldoende afgehard. Als je er echter een haag van wil maken dan speelt dit minder een rol omdat een struikvorm dan beter is. Houdt er bij zaailingen van Morus alba rekening mee dat je zowel mannelijke als vrouwelijke planten hebt. Vrouwelijke planten geven vruchten, mannelijke planten niet. Overigens heeft Morus alba een flinke groeikracht dus ik vraag mij af hoe goed je die in haagvorm kunt houden.

Diospyros virginiana / Amerikaanse persimoen heeft als onderstam 1 nadeel en dat is dat deze soort soms uitlopers vormt. Daarom wordt vaak Diospyros lotus als onderstam gekozen. Deze heeft ook een goede winterhardheid. Dat planten op Diospyros lotus minder snel/langzaam regenereren is nieuw voor mij maar is wel iets om rekening mee te houden.

Morus rubra: is zelden soortecht te krijgen. Geen enkele Amerikaanse zaadboer garandeert de zuiverheid van Morus rubra zaad aangezien Morus rubra zich in de VS massaal heeft gekruist met Morus alba. Sheffield's Seed Company heeft vers zaad van Morus rubra maar als je naar de soortechtheid vraagt dan zijn zij ook niet 100% zeker. Jonge exemplaren van Morus alba zijn vorstgevoelig. Dat komt mede doordat jonge planten lang blijven doorgroeien en het hout in de herfst onvoldoende afrijpt. Wat oudere exemplaren zijn prima winterhard en verdragen in rust zeker 20 tot 25 graden vorst. Late nachtvorst is een probleem maar op basis van eigen ervaringen concludeer ik dat ze zich daar in de regel tamelijk snel van herstellen.

Ja, daar komt altijd een tamme kastanje uit met eetbare vruchten. Over de smaak valt echter niets te zeggen. Persoonlijk vind ik de meeste 'wilde' tamme kastanjes aan de bittere kant. Bij mij in de buurt staat er echter eentje in een 'tuinstruweel' die goed smakende tamelijk zoete vruchten geeft (zo goed als zeker een zaailing, een geënte soort zou je op zo'n plek niet neerzetten, bovendien is de boom al redelijk oud). Wat je verder moet bedenken bij tamme kastanjes: wij zitten zo'n beetje aan de noordgrens van deze boom. Castanea sativa is warmte minnend en doet het daarom goed in Italië, Frankrijk en de warme streken van Midden Europa. Daar vind je ook de best smakende tamme kastanjes.

Ik heb er een aantal in pot staan die ik ooit nog eens moet gaan uitplanten! De beste vind ik: Morus 'Gerardi Dwarf' (vermoedelijk Morus alba x Morus rubra). Langzaam groeiende boom waar toch grote vruchten aankomen. Wordt uiteindelijk 3-4 meter hoog en voor een moerbei is dat klein. Smaak vind ik goed (over smaak valt zeker te twisten!). Is goed winterhard en dat kan men van Morus rotundiloba 'MojoBerry' niet zeggen aangezien die maar winterhard is tot -10. Aan 'Gerardi Dwarf' is helaas moeilijk aan te komen. Nog een die ik in pot heb staan is 'Dwarf Everbearing'. De vruchten zijn wat groter dan 'Nana Issai' maar overtuigt mij nog niet. Geeft wel vruchten over een lange periode. Verder nog een 'Wellington' die vaak als een Morus nigra soort wordt aangeboden maar dat niet is (= M. alba x M. rubra). Is te jong om al vrucht te geven. Tot slot nog een echte Morus nigra die te jong is om vrucht te geven. Er zijn weinig fruitsoorten waarover zoveel verwarring en onduidelijkheid bestaat als de moerbei. Veel mensen denken dat een moerbei die zwarte vruchten geeft ook een echte zwarte moerbei (Morus nigra) is. Fout! De meeste moerbeien met zwarte vruchten zijn zwartvruchtige vormen van de witte moerbei (Morus alba) of kruisingen tussen Morus alba en Morus rubra. Zaailingen van Morus alba kunnen zowel mannelijk als vrouwelijk zijn. Dit wordt meestal na 8 tot 10 jaar duidelijk. Een mannelijke plant geeft geen vruchten, een vrouwelijke plant wel. Wil je zeker zijn van vruchten dan is het kopen van een benaamde soort bij een betrouwbare kweker aan te raden. Morus macroura 'Pakistan' lijkt mij op basis van gegevens uit de Verenigde Staten onvoldoende winterhard voor Nederland tenzij je de plant in een kas hebt staan. Laatste winters waren zacht dus geen echte test. Vroeg of laat zal het toch weer eens 10 of 15 graden vorst geven en dan weten we meer.

De term 'patioboom' is inzake tamme kastanjes een marketing truc. Het is een 'gewone' tamme kastanje' die bij uitplanten in de volle grond tussen de 6 en 10 meter hoog wordt. Als je die in pot wilt houden: tamme kastanjes zijn gevoelig voor phytophthora en verwelkingsziekte. Bij te veel water geven of een slemperig potgrondmengsel krijgen ze hier tamelijk snel last van. Verder: voor bestuiving heb je in de regel 2 exemplaren nodig. Dit kan een boom zijn die op 100 meter van jouw exemplaar staat, hoeft dus niet in dezelfde tuin te staan. Er bestaan ook een aantal zelfbestuivende rassen. Die moeten worden geënt en zijn daarom aan de prijs.

Meeldauw bij Magnolia's zie je vaak als de plant te droog staat. Sommige soorten zijn gevoeliger voor meeldauw dan andere. Mijn ervaring is dat Magnolia liliiflora Nigra tamelijk gevoelig is voor meeldauw bij droogte.

Die Mojo Berry is GEEN rode moerbei. Een rode moerbei (Morus rubra) is te herkennen aan het blad en niet aan de kleur van de vruchten. Wat is de Mojo Berry dan wel? Het is een selectie uit Morus rotundiloba die gemaakt is door de Japanner Hajime Matsunaga. De 'niet-commerciële' naam van de Mojo Berry luidde: Morus rotundiloba 'Matsunaga'. Op de plant zit kwekersrecht en mag alleen met toestemming van de licentiehouder commercieel worden vermeerderd. Kwekersrecht betekent in de regel dat de plant een super commerciële naam krijgt dus men kwam op de proppen met 'Mojo Berry' . Gek genoeg is de plant ook bekend als 'BonBonBerry'. De Mojo Berry heeft een groot nadeel t.o.v. zwartvruchtige witte moerbeien en dat is de beperkte winterhardheid. De licentiehouder (Plantipp) geeft als winterhardheid -10 maar voorzichtigheidshalve zou ik daar 2 graden vanaf halen. Als de plant in een pot wordt gehouden dan kan die het beste vanaf matige vorst in een onverwarmde garage worden gezet. Ik ken eigenlijk geen plantensoort waarover zoveel onduidelijkheid bestaat bij de gemiddelde tuinier als de vruchtmoerbeien. Een moerbei met zwarte vruchten is in de regel niet de echte zwarte moerbei (Morus nigra) maar een zwartvruchtende witte moerbei (Morus alba soort) of een kruising tussen de witte moerbei en de rode moerbei ('Illinois Everbearing' valt in deze categorie). Het onderscheid tussen de echte zwarte moerbei (Morus nigra) en de witte moerbei (Morus alba) zit NIET in de kleur van de vruchten aangezien de meeste witte moerbeien die voor de vruchten worden gekweekt ZWARTE vruchten hebben. Ook bladvorm is geen determinatiepunt. Het verschil zit primair in: de ruwheid van het blad (het blad van Morus nigra is ruwer dan dat van Morus alba), de grootte van de winterknoppen (de winterknoppen van Morus nigra zijn groter dan die van Morus alba) en de uiteindelijke leeftijd (Morus nigra wordt gemiddeld een stuk ouder dan Morus alba, ik geloof dat er in Albanië een paar exemplaren van de echte Morus nigra staan die vele honderden jaren oud zijn).

@oscardevos : de schimmels waar in dat wetenschappelijke artikel over wordt gesproken zijn: 2 stammen van Beauveria bassiana en 1 stam van Metarhizium brunneum. Het product dat voor kort op de markt was, bevatte de schimmel Metarhizium anisopliae. Voorts moet je er rekening mee houden dat laboratoriumproeven niet 1 op 1 zijn te vertalen naar de praktijk. Ook in het genoemde artikel wordt er gesproken over een discrepantie tussen de resultaten behaald in het laboratorium met die in de praktijk (foliekweektunnel). De auteurs zeggen dat er waarschijnlijk meer schimmels uitgezet moeten worden in de kweektunnel om hetzelfde resultaat als in het laboratorium te behalen maar aangezien dit niet onderzocht is, is dit echter niet duidelijk. @rorror : het product wordt niet meer gemaakt dus voor de korte termijn is er weinig hoop. Tenzij je de hele voorraad hebt opgekocht. Dat het College voor Toelating van Gewasbeschermingsmiddelen dit middel heeft goedgekeurd tot 2022 zegt niets. Toelating van middelen en de verlenging van de toelatingen zijn langdurige (en kostbare) procedures. Toen het College daarover delibereerde was het nog niet bekend dat de Deense producent daar mee zou stoppen, dat is een relatief recente beslissing (april 2020).

Om je optimisme wat te temperen: Het Deense bedrijf Novozymes heeft het patent op het productieproces van de schimmel Metarhizium anisopliae via rijstkorrels. Deze gekookte en teruggedroogde rijstkorrels worden toegevoegd aan potgrond /compost. Bij vochtig worden van de rijstkorrels komt de Metarhiziumschimmel vrij en kan zijn werk doen. De verkoop van de Metarhizium schimmel liep in Nederland en België via Bayer (Bio1020 noemen zij het). Echter, Novozymes is in april 2020 gestopt met het produceren van Metarhizium via rijstkorrels omdat dit schijnbaar niet genoeg opleverde. Het product is nu niet meer beschikbaar, in NL is de voorraad voor de professionals inmiddels uitverkocht. Ook in de VS en andere Europese landen zal het middel van de markt verdwijnen. Zie: https://www.boom-in-business.nl/article/33366/boosheid-en-verbazing-over-verdwijnen-biologisch-middel-tegen-taxuskever Het is te hopen dat Bayer het patent van Novozymes over kan nemen en er in slaagt de Metarhizium schimmel winstgevend aan de man de brengen. Tot die tijd zul je het met aaltjes moeten blijven doen. Overigens zijn er vraagtekens te plaatsen bij de bewering dat de Metarhizium schimmel ook helpt tegen volwassen taxuskevers. Bayer heeft dit zelf ook nooit gezegd. Bij zeer jonge taxuskevers zou het kunnen werken maar de huid van volwassen taxuskevers is hard en het lijkt niet waarschijnlijk dat de Metarhizium schimmel daar in kan doordringen.

Turf houdt veel water vast en kan leiden tot problemen met de wortels. Gevallen van het toeslaan van Phytophthora schimmels (hiervan bestaan er vele verschillende soorten) zijn heel vaak terug te voeren op te natte grond en matige drainage. Altijd zorgen voor voldoen drainagegaten in een pot zodat overtollig water weg kan. Alleen turf gebruiken voor planten die in zure grond moeten staan (o.a. rhododendrons, azalea's etc.). Schimmelziektes gedijen overigens ook prima op kalkrijke grond (bijv. kleigrond), aardappels op kleigrond worden immers ook regelmatig getroffen door Phytophthora infestans. Bladvlekkenziektes ontstaan heel vaak als het blad lang nat blijft. Daarom bij voorkeur de planten 's morgens water geven zodat het blad snel opdroogt. Geef je 's avonds water dan bestaat de kans dat de bladeren nat de nacht ingaan waardoor er een verhoogd risico op bladvlekken is. In droge, hete zomers, zoals die van 2018 en 2019 zie je relatief weinig bladvlekkenziektes. Dit jaar is de maand juni op veel plaatsen wisselvallig met regelmatig neerslag en je ziet nu al meer gevallen van bladvlekkenziektes en andere schimmelziektes die gedijen bij vochtig en relatief warm weer.

Vorig jaar rijke oogst bij Jonkheer van Tets, dit jaar slechts een paar trosjes. Volgens mij een combinatie van factoren: matig weer voor de bestuivers tijdens de bloei en sterke temperatuursschommelingen in het voorjaar (dagen met late nachtvorst afgewisseld met dagen van 20+ graden). Dat ze slecht dragen als gevolg van de zachte winter geloof ik niet zo, we hebben in het verleden vaker zachte winters gehad en die hadden hier geen effect op de vruchtproductie van de Jonkheer van Tets. Ook bij mijn honingbessen een tegenvallende opbrengst: volgens mij is hier ook het matige weer tijdens de bloei de oorzaak. Door het warme weer van de afgelopen weken zijn er nu wel voldoende bestuivende insecten en in de siertuin gonst het van de bijen en hommels op o.m. papavers, verbena bonariensis, Nepeta etc.

En dan ook nog bevriend met de kleine dingen😁 Ben op een boerderij opgegroeid die gelegen was naast een klein riviertje. In de winter zaten er altijd ratten in de maiskuil, vaak ook op stal. Belangrijkste tip die ik geven kan: zorg dat de ratten (indien mogelijk) niet bij voer c.q. eetbaars komen. Als je kippen hebt dan zorgen dat de voertorens 's avonds leeg zijn. Dierenvoer niet bewaren in zakken maar plastic tonnen. Composthoop waar ook voedsel op wordt gegooid werkt als een magneet op ratten en co. Ook samenwerken met buurtgenoten want waar een rat zit, zitten er meestal meer.

Het probleem met Akebia is dat die kan gaan woekeren d.m.v. worteluitlopers. Ik ken mensen die de plant hebben verwijderd maar zij en de buren hebben er nog jaren 'plezier' van gehad... Als ik het invasieve gevaar van Akebia moet inschatten dan kom ik voor Nederland op 'misschien', 'eventueel' , 'niet bovengemiddeld'. In (sub)tropische streken acht ik het gevaar wel reëel. Vorig jaar is er een onderzoek gepubliceerd naar het 'invasieve gevaar' dat planten die in diverse voedselbossen zijn/worden aangeplant, kunnen vormen voor de inheemse flora. Zie: https://www.nvwa.nl/documenten/dier/dieren-in-de-natuur/exoten/risicobeoordelingen/risicobeoordeling-van-voedselbosbouw-als-introductieroute-voor-invasieve-plantensoorten

Mulchen wordt vaak als wondermiddel gezien maar als het echt droog wordt zoals in de zomers van 2018 en 2019 dan helpt mulchen ook niet meer. Als je dan ook nog wat grote bomen en struiken in je tuin hebt dan zul je moeten water geven anders gaat het er het een en ander het loodje leggen. Ik mulch diverse delen van de tuin al 15 jaar en het helpt ook wel om de grond minder snel te laten uitdrogen. Maar als het droog wordt (en blijft) dan zal er ook in de gemulchte delen beregend moeten worden. Als ik nu mijn tuin moest aanleggen dan zou ik minder waterbehoeftige planten zoals rhododendrons, azalea's en boerenhortensia's er in zetten. Ze staan er nu al 15--20 jaar en zonde om ze dood te laten gaan. Iedere dag lees ik diverse weerberichten in de hoop op een weersomslag en een verregende zomer. Het irriteert mij mateloos als ik weer iemand op de radio over 'het prachtige zomerweer' hoor wauwelen. Het moet regenen en dat wekenlang. Ter relativering: het voorjaar van 2011 was gortdroog en in juni sloeg het weer om en volgende er een regenrijke periode.

Dat witte op het blad van de honingbes ziet er voor mij uit als residu van de uitvloeier die wordt gebruikt bij het spuiten met bestrijdingsmiddelen. Een uitvloeier wordt toegevoegd zodat je minder bestrijdingsmiddel hoeft te gebruiken. Door de uitvloeier hecht het bestrijdingsmiddel zich ook beter op het blad. Een bekende uitvloeier is PROLONG en die wordt gemaakt van synthetische latex. Die quatrobes (dat ik dat woord getypt krijg is echt een wonder!) heeft wel duidelijk last van de zon omdat de plant dit niet gewend is.

Nee, ik zou er nu niets meer aan doen.

Pas in het najaar als het blad van de struiken is. Als je dat nu doet bestaat de kans dat ze de 'scheidingsoperatie' niet overleven. Nu gewoon uitplanten in de volle grond of in een grotere pot zetten.

Dat de ene boom het minder goed dat kan liggen aan de algehele constitutie van de boom, standplaats of aan de grond. Op de tweede foto zie ik overigens geen knoprot maar vorstschade (late nachtvorst vorige week, eventueel al eerder). Diverse boomsoorten die op zich goed winterhard zijn, kunnen gevoelig zijn voor late nachtvorst. Te denken valt o.m. aan Ginkgo, Magnolia, Juglans Davidia en ... Liriodendron. Soms kan een paar dagen verschil van uitloop er al de oorzaak van zijn of het jonge schot bevriest of niet. Iedere tuin kent microklimaten d.w.z. plekken waar de effecten van 'het weer' net wat anders zijn. Dit kan komen door bebouwing in de directe omgeving, beplanting, ligging etc. Dit kan betekenen dat de ene plant wel wordt geraakt door late nachtvorst en een zelfde plant op een andere plek in de tuin niet. Vroegtijdige bladval bij Liriodendron vorig jaar zou ik zelf eerder in verband brengen met de droogte van vorig jaar dan een schimmelziekte. Liriodendron tulipifera is in het algemeen een gezonde boom. Verwelkinsziekte / verticilium komt wel eens voor (vooral op slecht drainerende gronden) evenals bladvlekken en enkele vormen van boomkanker. Bij verwelkingsziekte en boomkanker sterven meestal delen van de takken af en is dus goed waarneembaar.

Als dit een gewone zaailing is dan heb je er ongetwijfeld te veel voor betaald. Benaamde soorten (bomen waarvan de vruchtgrootte, smaak en groeiwijze min of meer bekend zijn) zijn aan de prijs omdat het enten van notenbomen geen sinecure is en er tijdens de kweek redelijk wat uitval is. De bekende notenboom (Juglans regia) maakt van zichzelf een matige kluit en moet eigenlijk minimaal 2x verplant zijn wil je daar een fatsoenlijke kluit aankrijgen. Zelf ben ik er voorstander van om bij een draadkluit de jute / acryl gaaslap inclusief draad bij het planten te verwijderen. Veel hoveniers/planters doen dit niet omdat de kluit dan uit elkaar kan vallen en ze zeggen dat het op termijn wel verteerd. Ik heb echter gevallen meegemaakt waar na 10 jaar de jute gaaslap nog niet verteerd was. Gaaslappen met acryl verteren sowieso niet en het acryl kan voor afsnoering van de wortels zorgen. Dit geldt ook als er ijzergaas voor de draadkluit wordt gebruikt.

Quatro-bes: hoe verzint men het! Van zulk soort namen krijg ik jeuk op een plaats die ik hier maar niet zal noemen ... --"Als we nu eens 4 stekken van verschillende bessenstruiken in een potje zetten en we verkopen die als "Quatro-bes" dan zie ik zeker commerciële mogelijkheden. Fruitplanten zijn momenteel 'in' maar mensen hebben in hun Vinex tuin maar weinig plek. Zo'n Quatro-bes is dan het ei van Columbus." --"Maar die kruisbes en waarschijnlijk ook een van de andere bessensoorten gaan het toch afleggen tegen die andere soorten?" -- "Als de consument daar achter komt hebben wij de poet al binnen!" Misschien maar even patent aanvragen op de Trio-bes😄

Lijkt mij verwelkingsziekte. Komt de laatste jaren veel voor bij aardbeien. Doordat de bak geen gaten heeft blijft de potgrond zeer nat. Waar water is, is weinig tot geen zuurstof. Gebrek aan zuurstof voor de wortels is zeer waarschijnlijk de primaire oorzaak van het toeslaan van de verwelkingsziekte (verticillium)

Ik weet niet of het een zaailing is of een geënte plant. Zelf zou ik deze 'boom' niet geaccepteerd hebben vanwege de vorm. Die tak die van onderen naar rechts groeit had door de kweker allang verwijderd moeten zijn. Voorts zie ik op de 2de foto een beschadiging van de schors waarna callus vorming is opgetreden. De beschadiging kan na aanplant gebeurd zijn, dan treft de leverancier geen blaam. De boom kan nog uitlopen maar ik geef je niet al te veel kans. Notenbomen plant je het beste in december, april is eigenlijk te laat. Voor Kerst geplant, 99% zekerheid dat een notenboom aangroeit. Ik vermoed dat de boom vorig jaar nog is uitgelopen op zijn reserves maar er nu het bijltje bij neergooit. Notenbomen zijn overigens slecht in een pot te kweken. Ze krijgen al snel last van wortelrot. Dus als je er zelf een wilt opkweken dan zet je deze het beste in de volle grond. Verplanten doe je in december.