weknow

Die vruchtbaarheid bouwt zich door compost in een reeks jaren op. Compost geeft heel geleidelijk de voeding die er in zit opgeslagen weer af. De stikstof bijvoorbeeld ieder jaar een beetje gedurende 20 jaar en meer. In vergelijking met mest, die direct en snel werkt (maar weinig tot niets wezenlijks aan de bodem toevoegt!) lijkt compost niks te doen. Maar door er steeds een beetje, in de mate dat je bodemleven er ook iets mee kan, op te brengen bouw je aan een echte ecologische bodemvruchtbaarheid en gezondheid. Door er zo veel op te gooien als jij nu zegt te doen, telkens weer, krijg je na een paar jaar een echte overbemesting. Los van dat dat een harde aanslag is op het milieu (voor boeren is er een strenge mestwetsgeving hierom met strikte regels voor stikstof en fosfaatuitstoot!!) is het ook niet goed voor je planten. Het gaat er om dat je kennis hebt van wat je gebruikt en wat dat precies doet met een bodem. De 2 links die ik hierboven gaf kunnen je daarbij al heel veel helpen en zijn heel toegankelijk en niet wetenschappelijk of moeilijk geschreven.

Voor eenjarigen of planten die je als eenjarige kweekt "groencompost" als je ze koopt (GFT-compost heeft te hoge grenswaarden voor diverse giften die er als rest in mogen zitten, mag in bio-landbouw niet gebruit daarom). Het allerbeste is zelfgemaakte compost, die rustig is opgebouwd uit ongeveer gelijke delen "groen"en "bruin"als ingredienten, met voldoende zuurstof en vochtigheid en na ongeveer 3/4 jaar nog goed is afgerijpt. Dus eigenlijk de gewone en enige goede manier om compost te maken...... Verantwoorde en correcte handleidingen vind je bijvoorbeeld https://www.vlaco.be/thuiskringlopen/thuiscomposteren#:~:text=In de bodem gaat de,aangezien je ze zelf máákt. of https://www.velt.nu/ecologisch-leven-je-tuin/groenten-de-tuin/composteren-hoe-doe-je-dat

Compost voor bodemgezondheid niet In de grond werken maar bovenop gebruiken als meteen mulch. Als nieuwe bodem waarop niet al eerder ecologisch is geteeld. Jaar 1 5 cm. laagje, jaar 2 3 cm. en jaren daarna 0,5 a 1 cm. Kun je wat aanpassen aan de behoefte van verschillende gewassen....veelvragende 1, 5 cm en weinigvragende even niets. In kas heeft deze compost nog een belangrijke functie naast opbouw van een vruchtbare bodem en belangrijke hulp bij vochtigheidsbeheer, namelijk de kans op allerlei bodemgebonden ziektes en problemen sterk te verminderen. Dat is zeer nodig als je steeds vooral vruchtgewassen zet. Doe je dat jaar na jaar in dezelfde grond zonder compost dan kun je na 2 a 3 jaar de eerste problemen verwachten en zal het steeds moeilijker worden. Met compost kun je dat wat uitstellen. Mijn advies is echter om dan je gewassen in een kas in grote potten te kweken en die jaarlijks een mengeling van tuingrond en nieuwe compost te geven als basis. Dat is dus een plaatselijke bodemwisseling, waarmee je elk jaar een nieuwe schone bodem maakt. Jane Doe....in een zo dikke laag goede compost alleen zal weinig echt goed groeien. Bovendien zijn zulke grote hoeveelheden toch een weg naar extreme overbemesting na enkele jaren. Dat zal ten koste gaan van de gezondheid van je groenten en de gezondheid van die groenten voor jou.

Kan wel ongeveer...geen vaste waarde. Ook de vraag hoe de boom zelf zal groeien.....bijsturen en begeleiden is beter dan in een dwangbuis dwingen. Ik zou ongeveer 1 a 1,5 meter, liever 1,5 dan 1, laten tussen een eerste en tweede laag zijtakken in je gestel.

Ja, ongeveer. Maar laat de twijgen dan naar links en ook naar rechts groeien van elke plant en ook schin naar voren. Ik heb een dergelijke constructie rondom mijn moestuin van dikkere bamboestokken gebouwd. Voor de kiwibessen op inderdaad 2 meter ruim per plant, maar dan vlak. Jij hebt nog een 65 cm. diepte die je best kunt gebruiken. Als je de gestel-zijtakken op steeds een centimeter of 10 van elkaar houdt, bijvoorbeeld een van plant 1 en een van plant 2 om en om, profiteer je van veel ruimte waar fruit aan kan komen. Commerciele kweek gebeurt vaak aan een soort pergola van pakweg 2 x 2 meter waar een 15 a 20 twijgen overheen geleid worden alle kanten op (een parasolvorm) Als de struik gaat groeien, kan 1 of 2 jaar duren om zich te zetten, dan gaat dat steeds harder. In principe laat je 3 x 70 cm bijkomen. Rest inkorten. Maar de groei zal kronkelend zijn.....plant wil zich winden. Geleidelijk snoei je inderdaad, zoals bij het vormen van een boom met kroon, ook alle lagere zijtakken weg. Maar geleidelijk...plant moet blad houden om te kunnen groeien. In jouw geval kun je kiezen voor een dubbele stam....links en rechts van de achterste stok die wat van de muur af moet staan. (Dus ertegen is niet zo erg slim voor leifruit!) wat als voordeel heeft dat je - mocht een het lootje leggen - je nog een stam over hebt. Zo werk je ook wat overzichtelijker. Want ik beloof je dat je nog verstelt zult staan van de vele meters die al die scheuten elk jaar kunnen groeien als de planten ziijn aangeslagen en aan de groei slaan.

Dat is ideaal. In de pergola van 65 cm erboven kun je een soort parasolvorm maken van een 6 a 8 takken vanuit de stam en daaraan komen je vruchten die je zonder hulpmiddelen kunt plukken. Reken op 3 jaar voordat je op 2 meter bent en de zijtakken kunt laten gaan. Op 5 a 6 jaar voordat je kiwibessen echt gaan dragen. (alleen het ras Issai is een geval apart en een uitzondering op dit hele verhaal maar die kun je ook beter op een andere plek zetten) Zorg wel dat het fruit eronder voldoende zon krijgt!! Ik zou hier voor 3 planten kiezen. Allemaal verschillende vrouwtjes! Een mannetje zou ik in een pot van pakweg een 50 liter zetten met een geraamte van bamboestokken. Die mag veel kleiner blijven. Als ze bloeien zet je die pot enkele weken in de buurt van de vrouwtjes. Voor de rest zet je hem eventueel ergens anders....heeft zijn werk gedaan. Zelf heb ik het opgelost met een 10-tal vrouwtjes dat er een klein gehouden mannetje bijstaat en een andere plant is alleen tot ca. 1,20 meter hoogte nog man en erboven is er een vrouwelijke plant geoculeerd voor vruchten.

1. Mijn aanpak zou zijn om een ring van 4 of 5 gelijkwaardige takken wat uit te buigen. Een hoek van rond de 60 graden is mooi en de boomvorm wordt het mooiste als je takken neemt die rondom verdeeld zitten (moet lukken bij deze mooie boom!) en op ongeveer dezelfde hoogte. Wil je de stam nog laten groeien dan houd je ook een hoofdtak aan en kan daaraan tzt nog een tweede molen van zijtakken komen desgewenst. 2. Gedurende de latere voorjaars en vooral de zomermaanden knip of zaag je geleidelijk (ik leg zo uit waarom geleidelijk) de overige takken geheel weg op een stompje na van pakweg 1 a 2 cm dat zal indrogen en een soort barriere wordt tegen rot en infecties. 3, Wat je absoluut moet vermijden bij deze pruim is om takken ergens door te knippen of in te korten. Dat geeft een ongewenste hergroeireactie en dwingt je om steeds meer in te grijpen waardoor er nog meer en sterkere groei komt. Een uitzichtloos en problematische situatie ontstaat. Sowieso geldt dat je pruimen beter niet dan wel kunt snoeien, los van wat bijhouden van verkeerd groeiende twijgen en evt. zieke plekken en dan altijd als ze heel actief groeien en droge omstandigheden en als de boom zelf heel snel de wonden kan sluiten. 4. Mocht er na een jaar of 4 nog geen vruchthout komen (herken je in de wintertijd aan korte knoptrosjes) dan kun je overwegen in de zomer eens een topje van de gesteltakken weg te knijpen zodat er wat meer twijgen aan het gestel komen, waarop na een of 2 jaar na de vorming bloemknoppen moeten verschijnen. Maar ik verwacht dat de boom zelf wel knoppen maakt na 4 a 5 jaar. Heb geduld want bij dit ras hoort een wat later intredende vruchtbaarheid dan van de meeste pruimen...een jaar of 4 a 5 is niet abnormaal. Met de bovenstaande opbouwbeschrijving zou je daarna een zeer vruchtbare boom moeten hebben die zeer veel, te veel sommige jaren, vruchten kan geven (gevaar van brekende takken en nodig op te dunnen). Maar de boom zal wel mooi open zijn en de vruchten zullen goed belicht worden en daardoor lekker smaken. Bij te weinig licht in de boom komt RC d Óullins niet op smaak. Vergeef me voor de volgende wat sombere bijgedachte, van iemand die zelf hoogtevrees heeft. Ik ben benieuwd naar de onderstam van je hoogstam boom. RC dÓuillins is een harde groeier en als je een boom wilt waar je onderdoor kunt lopen (dat betekent een hoogstam namelijk) kan die geent zijn op onderstammen met verschillende groeikracht. Ik hoop dat je vroeg om een onderstam met matige groei, en niet bijvoorbeeld een zaailing onderstam of een Brompton met hoge groeikracht kocht.....temeer omdat zo te zien aan de andere bomen in de buurt je op vruchtbare grond zit...de derse factor die de groei van je boom bepaalt. Anders vrees ik dat de boom gemakkelijk tot 6 a 8 meter of zelfs meer hoogte en omtrek gaat groeien en het fruit daarmee nagenoeg onplukbaar wordt...zelfs met een lange stok kun je het dan niet meer bereiken. Met een ladder, liefst een speciale voor dit doel met 3 poten, kan het dan wel misschien dan, maar is een zeer gevaarlijke klus, aangezien pruimen en zeker ook dit ras vrij breekbaar hout hebben en ook op dikkere takken weinig extra gewicht van mens die er steun zoekt verdragen.

Als je zorgvuldig goed compost maakt en de omzetting volledig laat gebeuren, dan is er geen enkel probleem om aardappelschillen te composteren. Ik doe dat al meer dan 45 jaar zonder problemen. Het werd en wordt beweerd dat aardappelziekte ofwel phytophtera infectans via de compost weer zou kunnen besmetten. Maar als je - eventueel besmette - aardappelresten volledig worden omgezet, kan dit niet. Probleem was en is soms wel dat boeren of tuiniers hun slechte aardappels ergens op een hoop in de tuin laten liggen rotten....dat spul wordt dan niet afgebroken en kan inderdaad een infectiebron zijn. Overigens zitten sporen van dat schimmel sowoeso in de lucht overal wel min of meer. En waarschijnlijk weet je ook dat er rassen bestaan die niet of nauwelijks besmet kunnen worden met die schimmel en dat in een biologische teelt die rassen bijna altijd gekozen zullen worden. Overigens zal ik aardappels uit mijn eigen tuin, waar 0 gif wordt toegepast, bijna altijd mee eten. En dat doe ik met zoete aardappels ook. Omdat het jammer is om zo veel weg te gooien en in vele gerechten is het schil, waar voedingstoffen vaak geconcentreerd zijn, Maar zoete aardappel is een totaal andere plant dan aardappel. Dat is helemaal geen familie en kan die ziekte nooit krijgen. Tomaat is wel familie van aardappel en kan wel weer ziek worden van die aardappelziekte. En om de informatie helemaal rond te maken. Ook zoete aardappel smaakt uitstekend met schil...dus wordt NIET geschild hier. Ik eet ze intussen meestal uit eigen tuin (Van Jorieke 123 kreeg ik een heel goed ras!) dus vrij van troep of ik koop biologisch geteelde,

Ik heb zo een flauw vermoeden dat die verkoper Alpine-plant was. Had zogenaamd alles wat je maar kon bedenken, maar leverde of niets als je had betaald of -na heel lang klagen en zeuren - een paar heel gewone soorten die je overal wel kunt kopen. Er is op dit forum een topic over zijn praktijken: Limoncello, die dit topic startte is al heel lang op dit forum. Maar de laatste jaren nog maar heel af en toe. Op zijn plantenlijst staat wel de Silvanberry genoemd......misschien dat je er via hem aan kunt geraken (braamachtigen zijn meestal makkelijk te stekken bijvoorbeeld). Nu hoop ik alleen dat zijn Silvanberry niet ook een andere is en van die oplichter vandaan komt? Mijn advies is: stuur een prive-berichtje naar Limoncello in de hoop dat hij het leest en misschien kan hij je verder helpen. Zeer grote kans dat hij deze oproep van jou hier nooit zal lezen anders. Zelf weet ik vrij aardig wat allerlei kwekerijen in en buiten NL zoal in hun assortiment hebben en ben ik jouw soortjes eigenlijk nog nooit tegengekomen..... Ik zal zeker eens verder voor je uitkijken naar de 4 soorten die je nog zoekt, maar dan zou je heel erg helpen door zeker ook de Latijnse namen nauwkeurig te geven van elke soort (Zo is de Silvanberry een Rubus...maar welke precies??). Vooral als ik in verre buitenlanden zoek, kan dat veel helpen. Want niets is zo verwarrend als de Nederlandse fantasienamen voor allerlei planten. 😉 Op die manier help je -zoals het forum ook bedoeld is - ook bij de uitwisseling van kennis en informatie met andere mensen die dit misschien ooit weer lezen. 👍

De oplossing is deels om zaden niet meer te verkopen, maar deel te nemen aan initiatieven die zadenvermeerdering en verdeling zelf (gratis) in handen nemen. Dit soort gecontroleer is om de grote bedrijven te beschermen en de vrijheid en kansen van voedsel-verbouwen- is eigendom-van -iedereen te verkleinen. Daar zit enorme macht, geld en lobby.

Is heel moeilijk bij deze. Gebeurt normaal bij speciale warme bodems met waternevel. Zou ook wel eens erg lang kunnen duren om succes te kunnen hebben. Enten zou wel mogelijk moeten zijn. Ook zaaien van die lekkere soort, zou wel eens heel aardige resultaten kunnen geven omdat het niet gaat om zeer ver doorgekruiste planten zoals appel of peer (die geven zelden echt goede zaailingen). Vaak geeft Plaants for a Future (PFAF) een heel aardige voorzet voor het voortplanten van allerlei (eetbare) planten. Hier de link. Het loont ook zeker de moeite om wat verder te zoeken op bijvoorbeeld internet met de Latijnse plantnaam en het woord "propagation". Je komt dan ook op meer wetenschappelijke sites met informatie. Mijn ervring met zaaien van bomen en struiken is dat per portie zaad de vereisten wat kunnen verschillen...dus je zaden in kleinere porties verdelen en wat varieren met een voorbehandeling kan nogal schelen. Sommige soorten vragen ook jaren geduld. De link naar PFAF Amelanchier Alnifolia is: https://pfaf.org/user/plant.aspx?LatinName=Amelanchier+alnifolia De andere Amelanchiersoorten kun je er ook vinden, maar vermeerderen is niet echt anders. Propagation Seed - it is best harvested 'green', when the seed is fully formed but before the seed coat has hardened, and then sown immediately in pots outdoors or in a cold frame. If stored seed is obtained early enough in the autumn, it can be given 4 weeks warm stratification before being left out in the winter and it should then germinate in the spring. Otherwise seed can be very slow to germinate, perhaps taking 18 months or more. When large enough to handle, prick the seedlings out into individual pots and grow them on in a sheltered outdoor position, planting them out once they are 20cm or more tall. If there is sufficient seed it is best to sow it thinly in an outdoor seedbed[78, 80]. Grow the seedlings on for two years in the seedbed before planting them out into their permanent positions during the winter. Layering in spring - takes 18 months[78]. Division of suckers in late winter. The suckers need to have been growing for 2 years before you dig them up, otherwise they will not have formed roots. They can be planted out straight into their permanent positions if required.

Als er weer ruimt eiis, kun je een berichtje verwachten. 🙃👍

Ik denk dat het dit jaar steeds wel meevalt, Rorror. Het valt precies in de periode van lockdown...winkel moet dicht en dus tijd over voor het toch betaalde personeel om online bestellingen af te werken en voor Vreeken toch ook nog een behoorlijke omzet omdat de online-verkoop door kan gaan. In tegenstelling tot vele andere middenstanders heeft Vreeken een infrastructuur voor een soort webshop om op terug te vallen met als gelukkige bijkomstigheid dat klanten nu niet heeeeel lang moeten wachten. Ik kreeg mijn bestelling van wat planten ook binnen een week of 4. 😉

Hier wat inspiratie nog. https://www.haalmeeruitjetuin.be/haal-meer-uit-je-tuin/4-op-een-rij/4-speciale-broeihopen Op dezelfde site laten Alexander en Elena ook ergens zien hoe ze met broeihopen gebouwd van balen stro veel extra groei en oogstmogelijkheden in de kas tijdens de winter maken. Ook Charles Dowding past soortgelijke toe voor veel meer wintergroenten en vroege opkweek.

Och...tegen de tijd dat je meer dan 20 entingen per dag doet, kan dat wat uitmaken. Dat geldt ook meer bij het snijden van knoppen voor oculeren en chipbudden....hetgeen bijna altijd in de zomer gebeurt. Je kunt het zo duur maken als je wilt.

Ik ben het in grote lijnen eens met MSDG. Voor iemand die vaak en veel ent is het beste en duurste gereedschap zinvol. Voor iemand die begint en een paar stammetjes doet per jaar, kun je dat supermes beter onderaan je lijstje zetten. Het gaat dan ook best met een verwisselbaar stanleymesje of gewoon scherp tuinmesje. (Ik zelf maak jaarlijks pakweg 50 a 100 entingen, wel wel een speciaal mesje ooit voor een tientje op zo een cursus gekocht....merk weet ik niet, waarmee ik best tevreden ben...maar vind soms zelfs zo een wegwerk-stanleymesje of scherp keukenmesje ook handig....gebruik het dus wat naast elkaar en door elkaar enhoe het best uitkomt met de combinatie enthout en onderstam waarmee ik bezig ben). Ik doe het ook op mijn gemak...rustig en relaxed...dat helpt heel veel om het ook dan toch goed te kunnen doen...professionele werkers zitten op 150 en meer per uur (een snijdt, de tweede bindt dicht) en dan wil je inderdaad feilloos gereedschap.) Succes ligt niet aan dat mes in de eerste plaats, maar in oefenen...het doen...ervaring opdoen met allerlei verschillen...het een wat harder, dikker, schever, betere of slechtere knop en hoe je daarmee omgaat en de vaardigheid om een goede snede te maken. En ja ent-tape en (vaak vergeten!!!) een versteviging van de entplek in wat moeilijke situaties, goed binden en afdekken, het goede enthout leren zien en snijden en dat goed bewaren en goed omgaan met de enting na het snijden is minstens zo belangrijk allemaal als dat mesje. Ehhh...dat schuifje gebruik je soms bij oculaties MSDG en werkt alleen lekker als je onderstam goed aan de groei is om achter de bast te komen. Bij chipbudding heb je dat niet nodig, dan komt de knop niet onder de bast. 😉

hallo Angela, Ik probeerde je een prive-berichtje te sturen. Maar krijg dan de mededeling dat dat niet kan. Zou het kunnen dat je berichtenbox vol zit misschien?

Uit je eigen citaat blijkt al duidelijk van niet! Maar wat flauw zeg. Ergens een website van een of andere tuinvereniging via Google opzoeken en citeren tegenover een doordachte en zorgvuldige uitleg van mij. En het is duidelijk dat degene diewat jij hier aanhaalt op die website van tuinvereniging Pink zette het ook niet precies weet en `kennis` van lang geleden gebruikt die op een aantal punten achterhaald is met nieuwe kennis. Luister: Ik hoef geen gelijk te krijgen. Ik weet echt niet alles, maar dit is een onderwerp dat ik al 10 jaar intensief volg en alles wat ik vind van bestudeer en waar ik les over geef. Ik vind het belangrijk om hier op dit forum correcte en goede informatie te geven. Want op internet vind je die echt niet zo maar. En als ik me ergens in vergis, kost me dat echt geen moeite om dat toe te geven. Ik heb geen last van een reuze ego, maar hecht wel aan kwaliteit en eis die in de eerste plaats van mezelf. Wat jij voor jezelf doet...op grond van weinig kennis terzake dat wel...is jouw zaak. Maar waar ik van baal is als er op een forum als dit kletskoek wordt verkondigd. Ik kan het je nog eens proberen uit te leggen en hopelijk er aan bijdragen dat je zo iets leert en jezelf niet langer voor de gek houdt. Dat zou fijn zijn omdat je zo in ieder geval veel meer op een ecologische manier kunt tuinieren (dat mensen dat doen vind ik belangrijk, kan ik niet beslissen maar probeer ik te bevorderen door correcte uitleg over hoe het precies zit) en ik denk bovendien ook succesvoller. meer kan ik niet doen...als kennis en feiten er niet meer toe doen....en zoals jij nu doet....zwart gewoon wit wordt genoemd omdat het in jouw ogen toch op hetzelfde neerkomt, kan ik er ook niks meer aan veranderen. 1. Dit is de essentie van wat ik zeg. Bij wat jij doet zijn er 1. niet de ingredienten en 2. evenmin de omstandigheden om een stabiele verbinding van koolstof en stikstof (als belangrijkste, maar ook nog van andere stoffen die bij organische processen een rol spelen) te laten ontstaan. Zonder dat maak je dus geen compost....composteer je niet. Je laat je organische stof alleen vergaan en verteren....er worden geen stabiele verbindingen (humus heette dat,....maar dat is een nieuwe theoretische discussie en eigenlijk is er nog geen goed begrip voor die complexe biochemische verbindingen die een hoofdrol spelen bij het samenspel tussen bodem en planten, zorgen voor een optimaal bodemleven, langdurige bodemvruchtbaarheid en bodemgezondheid). 2. Hoezo vervliegen, vraag je. In het stukje dat je dan zelf citeeert staat het antwoord op die vraag...althans alvast het belangrijkste element, want er zijn nog meer stoffen die als gassen vrijkomen in het zeer complexe afbraakproces. Stikstof komt vrij als NH3...Ammoniak!!!...een minder gunstige gasvormige stikstof-verbinding, die een hoofdrol speelt in de huidige stikstof-problematiek. Daarnaast spoelen fosfaten voor het overgrote deel door naar diepere bodemlagen. Ja...er blijft wat organische stof over en dat helpt de bodem een beetje....dat schreef ik al. Maar wat dus zo goed als NIET gebeurt met jouw werkwijze is dat (vooral...er zijn ook nog andere stoffen) stikstof en koolstof NIET worden gebonden aan elkaar zoals in goed gemaakte compost en dus =- want vertering is een soort verbranding!...als CO2 en als vluchtige stikstofverbindingen in het milieu verdwijnen, terwijl als je op een goede manier compost maakt, het overgrote deel van die stikstof en koolstof en ook andere stoffen voor heel veel jaren aan de bodem worden gebonden en over heel veel jaren, langzaam, door samenwerking met een goed bodemleven ter beschikking komen aan je planten. Kortom: Op een zorgvuldige manier compost maken is een regelrechte vermindering van milieuprobelemen en een actieve bijdrage aan milieuproblematiek, waaronder opwarming. Je keukenafval op de bodem pleuren en laten vergaan is niet alleen GEEN bijdrage daaraan, het is zelfs schadelijk voor het milieu. Het enige waarom het ietsje minder schadelijk is dan het op een andere manier wegdoen, is dat de bodem wat verbeterd wordt door de er in aanwezige organische stof....maar nogmaals dat is marginaal! Ter informatie: Ik heb ik mijn vorige uitleg een duidelijk onderscheid gemaakt tussen de meer stikstofrijke (in composteringstermen: "groene") materialen waarvoor het bovenstaande verhaal vooral geldt en de koolstofrijke ( "bruine") materialen (die nauwelijks dat probleem opleveren) en die voor het laten ontstaan van compost (dus die stabiele verbindingen die je alleen met een gerichte aanpak kunt maken!) in een min of meer goede verhouding essentieel zijn. Keukenafval zal voor het overgrote deel stikstofrijk zijn, net als mest en veel vers tuinafval....dus daarvoor is composteren vele malen beter. (Fijngemaakt) onbehandeld hout, herfstbladeren en in mindere mate ook strosoorten (hooi dus niet!) bestaan vooral uit koolstof....door die op een bodem te laten verteren is er geen milieuprobleem. Soms is het ook makkelijker zoals in een park of bos of in een zeer grote tuin in plaats van het te verzamelen...en omdat het pas zal omgezet worden met stikstof (uit bodem en via organismen ook uit de lucht) zal het - veel langzamer dan via compostering, dat wel - toch wel langzaam aan kwaliteit van de bodem en vorming van stabiele verbindingen et stikstof bijdragen. Tot slot nog een opmerking bij je gedachtengang, welke heel aardig lijkt, maar als je even doordenkt juist het tegendeel oplevert...en wat zo natuurlijk aanvoelt juist een effect heeft dat tegennatuurlijk is. je noemt het "natuurlijker"om je keukenafval en tuinafval gewoon op de bodem te gooien en laten verteren. Ik maak eerst een wat sterkere vergelijking om het probleem van wat je hier doet duidelijker te maken: Het zou heel veel natuurlijker zijn als we geen WC's gebruikten. Vele eeuwen gebeurde dat ook. Iedereen plast en poept lekker natuurlijk ergens in de buiten, want dat is natuurlijk spul en zal best verteren. Klopt....zolang het om weinig mensen gaat. Want als iedereen dit zou doen, zaten we met een immense natuurramp....bovenop andere rampen die ook al aan de gang zijn. Het is niet voor niks dat er vanaf de 19e eeuw, eerst in de steden en geleidelijk overal, een goed rioolsysteem kwam en wc's die daarop werden aangesloten....want met zoveel mensen als nu zouden er heel veel ziekten, overal stank en viezigheid zijn. De natuur die we hebben kan zo veel "natuurlijk"afval niet verwerken en gooit het als het ware in ons gezicht terug. Misschien minder duidelijk en iets minder hevig: Voor jouw voorbeeld geldt precies hetzelfde. Als groenafval en organisch afval niet (grootschalig) werden verzameld en verwerkt, zo mogelijk in grote installaties, gecomposteerd was dit een groot milieuprobleem. Jij hebt misschien een tuin waar je jouw beetje afval zonder al te veel problemen kunt laten vergaan, maar waar moet dat van 17 miljoen mensen naar toe: het zou een rottende en stinkende berg organisch afval worden met een immense uitstoot van ammoniak en andere gassen en massa's fosfaten in bodem en oppervlaktewaters en nog veel meer ellende. Naast die door de overheid georganiseerde grootschalige verwerking, deels compostering, heb je met een goed opgezette compostbak of composthoop met wat eenvoudige basiskennis van hoe dit proces werkt (!!! zoek dat eens echt op...want blijkbaar weet je dat dus niet!) echter wel zelf een manier om een groot deel van je eigen organische afval op een manier die niet alleen niet schadelijk is voor het milieu, maar zelfs milieu en natuur een stapje vooruit helpt, te verwerken. En toevaliig is dat precies ook nog een perfecte bijdrage aan de bodem (en daarmee de gezondheid en groeizaamheid van veel van je planten) in een tuin. Ik laat het hierbij. Ook in deze draad. Heb het duidelijk en zorgvuldig uitgelegd in een eerder stukje en hier nog eens ingaand op jouw onjuiste verhaal. Ik heb mijn best gedaan. Ik wil graag luisteren en verder praten naar wie met kennis van zaken wat te vertellen heeft of probeert het te begrijpen. Ik kan zeker wat bijleren, maar dan graag met informatie van kwaliteit en zal proberen iets waar ik enig verstand van heb zo duidelijk mogelijk uit te leggen om anderen verder te helpen.

Mooie grote vruchten, Angela. Meestal zijn die veel kleiner. Heb je een bepaalde varieteit misschien? Kon je er ook iets mee?

Schors verteert langzamer dan de meeste houtsoorten. Maar....waar haal je schors vandaan? Industriele producten kopen om ecologisch te tuinieren klinkt me wat tegenstrijdig? Heb je geen kringloopbronnen ter beschikking die je beter ecologisch kunt inzetten hier? Vaste (groenten) en ook fruitbomen en -struiken hebben op goede grond in principe voldoende aan mulch. Als je geregeld oogst van fruit en zeker als je een minder goede bodem hebt van nature, is mulchen met compost af en toe wel heel zinvol. De voedende waarde voor je bodem en zo indirect ook voor je planten die je daarmee opbouwt is toch aanzienlijk groter dan allen met mulchen. Nogmaals: door mulchen met stikstofrijk materiaal zal overgrote deel van potentiele voedingswaarde vervliegen en niet gebonden worden zoals in compost. Ik denk dus dat dit geen compostering is! Liever het woord composteren gebruiken voor wat het wel is. Lees even mijn reactie hiervoor voor genuanceerde uitleg! Ik zie het natuurlijke niet van je keukenafval in je tuin te droppen eerlijk gezegd. Echte compostering bevalt mij na 45 jaar dat te doe uitstekend. maar 10 jaar niet meer spitten e.d. en systematisch mulchen met goed gemaakte compost zie ik hoe echt ecologisch tuinieren op een veel hoger plan is gekomen.

Mijn reactie zal niet verwonderen. NEEN. Het is niet even goed als een zorgvuldig opgebouwde composthoop-bak-ton. Het is zelfs inferieur....heel veel minder. Het verdient het woord compostering ook helemaal niet, want dat is het niet. Noem het wat het is: oppervlakte-vertering of oppervlakte-rotting. Om het heelkort te waarderen. Bijdrage van compost = 9 op schaal van 10. Bijdrage van oppervlakte-vertering = iets in de orde van 3 op 10.....dat kun je zien als goed. Ik zie het vooral als jammer en een gemiste kans. Ik zal uitleggen waarom: Ik wil daarmee niet zeggen dat het niet kan en dat het niet mag. Beter organisch materiaal hergebruiken en recyclen dan afvoeren of vernietigen of - van de gekke in mijn ogen - verbranden, zoals nog veel te veel gebeurt. Door het ter plekke te laten vergaan, komt er ook wat organische stof in de bodem terecht en wat uitgespoelde afbraakproducten die ook voedingselementen bevatten en waarvan een klein of bij momenten heel matig gedeelte (afhankelijk van bijv. weer en bodemstructuur) ook door planten wordt opgenomen. Waarom het helemaal niet klopt dat het een soort compostering zou zijn of gelijkwaardig daar aan: 1. Het proces zelf gebeurt niet alleen ongecontroleerd, maar her resultaat is iets volkomen onvoorspelbaars en 99% zeker verre van compost. Als compostering niet gebeurt in een min of meer goede verhouding van koolstof en stikstof-bevattende ingredinten en een voldoende vochtige, maar niet te natte omgeving dan gaat erg veel verloren en verdwijnt als ammoniak, vluchtige stikstof en fosfaten in bodem en lucht. Precies wat je als je ecologischer denkt niet wilt. Dus het proces is veel schadelijker voor milieu en er verdwijnt een groot deel van wat je zo graag in je tuin wilt in deze aanpak. 2. Als het niet zorgvuldig gebeurt is het een proces van vergaan en afbraak niet een proces van omzetting en opbouw...precies wat je met composteren wilt en de uitzonderlijke kwaliteit aan goed gemaakte compost geeft. Hetgeen dat zich - onder gecontroleerde, maar helemaal niet moeilijk te maken omstandigheden - in compost opbouwt....de stabiele bindingen tussen koolstof (minder CO2!!) en stikstof (minder stikstof-probleem) en andere biochemische bindingen zullen er bijna niet of zelfs helemaal niet zijn bij deze oppervlakte-vertering. De grote bijdrage van goede compost aan een gezonde bodem en een goed bodemleven waarmee de planten samenwerken en zo ook gevoed worden, zal je via oppervlakte-vertering nooit bereiken. Wel zal de organische stof die aan de bodem wordt toegevoegd vast een beetje aan bodemstructuur e.d. en een zekere bescherming geven, zoals allerlei mulch, tegen erosie en wegspoeling. Dat is een voordeeltje.... waar je met een andere aanpak van hetzelfde materiaal ook veel effect kunt bereiken. Ik heb in andere bijdragen op dit forum al uitgelegd dat juist in een ecologische moestuin e.d. waar productie van voedsel voorop staat, compost zo ideaal is en mulchen dat nooit kan vervangen. Je onttrekt veel meer aan de bodem , dan je teruggeeft. Dat kun je dan wel aanvullen met kunst- of organische mest, directe voeding van planten maar geen structurele en bodemopbouwendebijdrage, maar met compost kun je een gezonde en voedzame bodem opbouwen die zeer vele jaren in samenwerking met je planten zorgt voor voeding, bodemgezondheid, bodemstructuur en een zo natuurlijk mogelijk tuinmilieu en dus ook ecologisch top. Om diverse redenen ligt dit in een voedselbosachtige setting of in permacultuur die met vooral vaste en meerjarige bomen, struiken en planten werkt iets anders. De vraag zal nu komen: waarom in een bostuin en in permacultuur-achtige aanpak wel mulchen met blad, stro (hoewel ik die al bedenkelijk vind.......die heeft betere toepassingen denk ik) of gehakseld hout...dit is toch hetzelfde? De reden waarom deze zogenaamde "bruine" ( = koolstofrijke) organische stof wel kan en niet de bovengenoemde ecologische nadelen heeft is dat die geen problematische uitspoeling of afgifte aan de lucht geven van stikstof-verbindingen en fosfaten. Ze vergaan, weliswaar minder gericht en veel langzamer dan bij een goede gecontroleerde compostering, worden wel omgezet naar iets humusachtigs en bodemvoedends naar de mate dat ze stikstof in de bodem vinden. Langzamer en minder efficient werken ze dus dan in dezelfde richting als compost en dat is in een minder intensieve setting als voedselbos of permacultuurtuin voldoende.

Verwelkingsziekte is zo een typische bodemziekte die je als je zorgt voor een bodem met volop bodemleven, bijvoorbeeld door het opbrengen en jaarlijks bedekken van je bodem met een laagje compost, eigenlijk niet meer hoeft te vrezen. Dat is voor mij de normale situatie. In de hedendaagse wisselteelt-aanpak of gevarieerde beplantingsmethoden in een ecologische (= biologisch met extra aandacht voor duurzaamheid in alle opzichten) is er daarom geen enkel probleem met deze afwisseling of zelfs het combineren van beide 😉

Ja hoor, kan.

Oculaties in de zomer op kiwibessen lukken hier beter dan (spleet-)entingen, omdat je wat langs de holte in de takken kunt werken en zo meer stevige basis hebt. Als je ent is een spleetent inderdaad voor de hand liggend omdat je een voeg maakt en daardoor aan 2 zijden steun vindt rondom het holle binnenste. Maar het blijft gepriegel. 😜

Een jaar of 4 terug heb ik in het Verenigd Koninkrijk wat zaden van de Pseudocydonia sinensis gekocht. (De naam betekent Chinese schijnkwee). De zaden kiemden voorspoedig en de boompjes die ik over hield voor mezelf kwamen verschillend terecht. Vandaag heb ik er 3 bij elkaar in mijn fruittuin nummer 3 uitgeplant en me verwonderd over hoe verschillend van elkaar ze er nu uitzien. Deels kan ik dat verklaren vanuit hun standplaats....maar toch zijn de verschillen veel groter dan je op grond van relatief kleine verschillen zou verwachten. Op foto 1 zie je een exemplaar dat ik in oktober terug heb uitgegraven in mijn voormalige tuin. Hij stond daar op een groot open veld in volle zon en volle wind. Nu ziet de plant er smal en kaal uit. Nog geen beweging te zien in de bladknoppen en een prachtig glanzende bruine stam. Op foto 2 zie je een exemplaar dat in een grote pot (30 liter of zo) op ons terras stond sinds drie jaar. Al 2 jaar met een enkel donkerrose bloempje in het voorjaar. Maar door de mooie olijfgroen met wat rode en tegelijk ook lichtergroen glanzende bladeren en vooral ook door de vorm IIk heb ze ieder voorjaar licht bigesnoeid voor deze vorm, wat ook de sterkere groei zal verklaren) vonden wij hem erg mooi. Nu wordt ze langzaam te groot en komt er wat anders voor in de plaats. Maar zie dat over over de takken en twijgen al het groen van zich openende knoppen te zien is. Of er weer bloemen gaan komen (tegelijk met ander fruit...ergens in april) durf ik niet te zeggen. Ik zie nergens duidelijke bloemknoppen, maar dat was voorgaande jaren evenmin zo. Ook de bast is geheel anders dan bij nummer 1 en 3. Ruwer en meer grijs dan bruin, met een fraaie tekening. Op foto 3 zie je een exemplaar dat nog in pot ergens in de halfschaduw in de moestuin stond. Deze is veel kleiner gebleven en zit nog vol bladeren die er zelfs nog behoorlijk fris en fruitig uitzien. Het begin van het schuiven van nieuwe bladknoppen is op dit plantje net zichtbaar hier en daar. De bast van deze lijkt goed op die van nummer 1, bruin glanzend en glad. Maar door het blad een geheel andere verschijning dan nummer 1. Ze staan nu naast elkaar. En nummer 2 is de winnaar van alle fruitbomen dit jaar als het gaat om vroeg uitlopen van de nieuwe bladeren. Wat meer over deze plant: Pseudocydonia kan ook een fraaie zijn voor in een esthetische leeftuin. Ze is goed winterhard en kan volgens beschrijvingen tot 10 meter groot worden. Maar als dat al gebeurt, zal ze daar heeel lang over doen. eerlijk gezegd is een meter of 3 hoog en 4 breedwaarschijnlijker in mijn verwachting. Ze laat zich ook goed vormen. Voor er aan deze zaailingen echt vruchten gaan komen zal - zoals vaak bij gezaaid of gestekt fruit - nog wel enkele jaartjes duren. Die vruchten zouden het aroma en de bruikbaarheid hebben van kwee, maar dan kleiner zijn. Ik ben benieuwd. In tegenstelling tot een Japanse sierkwee hebben deze geen doorns.