yvan_be

Weet ik, maar ik wou het een beetje opentrekken, omdat ik denk dat de discussie die hier terzake gewoed heeft, er ook bij jullie vroeg of laat wel zal komen. Eerlijk gezegd (en ik maak er me ongetwijfeld niet populairder op): ik vind wat door jullie minister van volksgezondheid op stapel wordt gezet helemaal niet slecht. Voor zover ik het goed begrepen heb, komt het hierop neer: er mag geen melding meer gemaakt worden van een therapeutische werking, op de etikettering van die preparaten, waarvan een therapeutische werking niet ondubbelzinnig is aangetoond. Dat vind ik een maatregel ter bescherming van de consument. Tegelijk wordt de keuzevrijheid van die consument gevrijwaard. Hij moet enkel wat meer moeite doen om zelf het vermeende werkingsspectrum op te zoeken. Mag ik het scherp formuleren: wie wil water wil drinken, staat het vrij, zijn eigen smoes m.b.t. de vermeende therapeutische werking te verzinnen en daar rechtvaardiging voor te zoeken. Het onvermeld laten van onbewezen werking drukt daarenboven de productiekosten een klein beetje. U mag dus, in de economische logica, minieme prijsdalingen voor uw "medicatie" verwachten. Tenzij de productiekostenstructuur exotisch zou wezen. Wat ik eigenlijk wel verwacht. Slechts één maatregel ware beter geweest: het opleggen van maximale prijsniveau's aan de fabrikanten, uitgaande van de werkelijke kost van de preparaten in kwestie (hetzelfde geldt overigens even goed voor de reguliere farmaceutische industrie). Aangezien het niet in de tijdsgeest past, privé-initiatief aan te vallen, lijkt dit bijna een "typisch Belgisch compromis". Wie kan daar nu tegen zijn? Mag ik nog even waarschuwen voor een vaak voorkomende denkfout? Het is niet omdat er in het ene (de reguliere farmaceutische industrie en haar waterdragers) misstanden zijn (en die zijn er: talrijk en erg manifest), dat die er in het andere niet zouden zijn. Zeker als het "andere" zich manifesteert als "het alternatief", "kleinschalig" en meer van dattum, is het van nut erg oplettend te zijn en zich niet zomaar voor de eerste de beste kar te laten spannen...

Ik weet dat ik me met mijn mening in deze absoluut niet populair zal maken, maar ik formuleer ze toch: ik ben er geen voorstander van, dat preparaten met onbewezen therapeutische werking, door de gemeenschap worden terugbetaald. Tenzij de homeopaten eindelijk eens met solide en overtuigend bewijs voor de dag komen (bijvoorbeeld door falsificatie van de theorie van het getal van Avogrado), vind ik niet, dat de belastingbetaler/sociale zekerheidsbijdragenbetaler moet opdraaien voor de grote winsten die ook in dat veld gemaakt worden. En dan mag men nog tegenwerpen, dat de "wetenschappelijke methode" niet volmaakt is (nee, dat is ze absoluut niet), dat er "meer tussen hemel en aarde is" (ongetwijfeld), dat "de farmaceutische industrie haar resultaten wel vaker masseert om terugbetaling te bekomen" (kan op geen enkele wijze ontkend worden). Dan nog. Enkele jaren geleden besliste een Belgisch ziekenfonds, in het kader van de "vrije verzekering" (= dat deel van de ziekenfondsbijdrage dat individueel betaald wordt en dus nooit ten laste van de gemeenschap komt), een tegemoetkoming te geven voor homeopatische medicatie, wat meteen een storm van protest uitlokte bij de Belgische Skepp. Laat het meteen duidelijk zijn, dat ik Skepp beschouw als "een kerk als een andere": het dogmatisch vasthouden aan de wetenschappelijke methode is even onwetenschappelijk als het dogmatisch vasthouden aan het concept van het geheugen van water... Inhoudelijk lijkt me de starheid waarmee vastgehouden wordt aan het ene, niet wezenlijk verschillend met de starheid waarmee vastgehouden wordt aan het andere. Beide staan haaks tegenover het grondprincipe van de relativiteit van alle natuurwetenschappelijke kennis. Serieus: om dat in te zien moet je toch geen Karl Popper heten hè? Maar het eenvoudige feit blijft: de middelen zijn schaars, ze moeten dus zo efficiënt mogelijk ingezet worden. Terugbetaling van medicatie met onbewezen werking hoort daarin de allerlaagste prioriteit te hebben. Als er de luxe van overschot is, kan erover gedacht worden. Maar die luxe is er nooit geweest en die zal er ook nooit komen. Nog een persoonlijke noot: zoals wellicht sommige anderen hier, heb ik jaren geleden een herboristencursus gevolgd. Ik vond dat bijzonder interessant. Maar ik paste toch bij die lerares, die erg overtuigend blauwe klei aanwees als genezend voor zowat alles: van oorontstekingen over spijsverteringsstoornissen tot en met pancreaskanker. Ze was een groot voorstander van homeopathie. Behalve wat blauwe klei betrof. Daar kon je nooit genoeg van gebruiken. Het regende verhalen over wonderbaarlijke genezingen in de omgeving van de lesgeefster. Het volstond even door te vragen, om te botsen op een verwijzing naar de privacy van "die mensen". Volkomen terecht, maar het is niet op basis van die anekdotiek dat je wat dan ook bewijst. Dus nee: homeopathie: akkoord, maar betaal het zelf. Overigens: bereken zelf maar eens wat zo'n dosering kan kosten. Wat is de prijs van een molecule goud? Van een molecule arsenicum? Van een molecule molybdeen? Die er, krachtens Avogrado, nog niet eens in zitten. En hoeveel kost het flesje? En de verpakking? De bijsluiter? Als ik wat meer "ondernemer" zou zijn... Tot besluit: Vlaanderen is dezer dagen in rep en roer: een jongetje van 7, met een zeldzame stofwisselingsstoornis heeft medicatie (met bewezen werking) nodig, die het gezin een modale woning per jaar kost (> € 200 000/jaar). De ziekteverzekering betaalt dat, voor die indicatie, niet terug. Het ziekenhuis waar de jongen behandeld wordt heeft beslist, voorlopig de kosten op zich te nemen, maar heeft ook gezegd, dat ze dat niet lang kunnen volhouden. Vandaag was in het nieuws, dat de producent doelbewust gezocht heeft naar een aantal mediagenieke patiënten, om zo, via de publieke opinie, betere terugbetalingsvoorwaarden voor het medicijn af te dwingen. Hoe moeilijk kan het zijn, om zo'n fabriek binnen te vallen en alle productiegeheimen in beslag te nemen, de verantwoordelijken zonder veel omhaal voor een vuurpeleton te brengen en de patenten licentievrij beschikbaar te stellen? Het gebruik van het WMD-discourtje volstaat ruimschoots, me dunkt... Hard? Ja. Maar tegenover de ongebreidelde machts- en bezitstoename van een bovenlaag, tegenover een verdwijnende middenklasse en een verhongerende onderklasse, volkomen verantwoord. Binnen die context is al dan niet terugbetaling van homeopathie een marginaal verschijnsel.

Vreemd en jammer dat de Vlaamse volkstuinverenigingen hier zo afwezig zijn... Aan de andere kant ook niet zo verwonderlijk: toen ik een paar weken terug informeerde naar een beschikbaar perceeltje, kreeg ik meer dan één antwoord in de zin van: Ik weet niet hoe dat in Nederland is, maar de Vlaamse volkstuinen hebben een boeiende geschiedenis, die in elk geval al meer dan 100 jaar oud is. De grootste Vlaamse volkstuinvereniging, " De Vlaamse Volkstuin - Werk van de Akker vzw", telt dezer dagen ruim 35 000 leden, verenigd in een 230 plaatselijke verenigingen. De geschiedenis van de volkstuinen is in Vlaanderen nauw verweven met de sociale strijd van de 20e eeuw, maar de geschiedenis van die volkstuinen werd pas voor het eerst onderzocht in 2005 - 2006, resulterend in een tentoonstelling in Gent in 2007: "Het abc van de Volkstuin" en het magistrale boek "Volkstuinen: een geschiedenis", van Yves Segers& Leen Van Molle (red.), uitgegeven door Davidsfonds Leuven, Kadoc Leuven en het provinciebestuur Oost-Vlaanderen. ISBN: 978 90 5826 479 4.

01/05/2013:

Dat is gewoon gebaseerd op het feit dat leidingwater een laag kiemgetal heeft (weinig microben bevat, dus) en (vooral!) geen sporenvormers bevat. Een goed gewassen en gestreken theedoek is vrijwel kiemvrij.

Afgelopen zondag, na het plaatsen van de foto's hier, niets meer uitgericht... Naar bed gegaan om 20h30. Ik heb deze week de ochtendploeg, dat wil zeggen: opstaan om 04h30, aan de slag om 05h45. Gisteren, na thuiskomst er toch nog "een lap op gegeven" en een stuk gespit. Morgen (01/05 dus) pak ik de kanten en paden aan. Later dan voorzien, maar een mens mag ook eens lui zijn. Toch? Gisteren ook nog wat "keukenkruiden" uitgeplant: peterselie, nog wat basilicum en tijm. Ook nog iets leuks van vorig jaar teruggevonden: tijdens het werk toen, heb ik een poos om de minuut (denk ik) een foto gemaakt en die gemonteerd tot een time-lapse filmpje. Speedy Gonzales at work. Het is wat te groot om hier te plaatsen, ik bekijk even wat ik ermee kan aanvangen. Vandaag zal er niet veel gebeuren: ik heb de kleine beloofd dat ik haar ophaal na school en dat we samen spaghetti gaan maken. Bij nader inzien heb ik meer zin in Moussakka. Wellicht kan ik haar overtuigen: beide staan ex aequo op 1 in haar lijstje favoriete gerechten... Mijn suggestie van twee rijen frambozen met een grasperkje ertussen werd op groot enthousiasme onthaald. Dat gaan we dus doen. Wie flink meewerkt, zoals zij de afgelopen dagen gedaan heeft, mag ook beloond worden:

Deze ochtend begonnen aan de opkuis van de westelijke helft van de moestuin. Het werd al vlug duidelijk dat schoffelen en wieden, zoals ik in het andere deel gedaan heb, onbegonnen werk is. Op het deel dat vandaag aan de beurt is staan ondertussen weer veel grote graspollen en diepwortelende onkruiden zoals veldzuring en braam. Ik ben dan maar beginnen spitten, onderwijl zoveel mogelijk onkruidwortels verwijderend. Begonnen om een uur of negen. Het is middag en ik ben ongeveer halverwege. Straks maak ik het spitwerk af. Daarna volgt het opkuisen van de kanten en paden. Ik weet inmiddels uit ervaring dat daar steeds veel meer tijd in kruipt dan men denkt... Overal Stinkende Gouwe, ook in de moestuin: Zowat alle fruitboompjes staan in bloei, dit is de kers "Kordia": Ik wil ook graag vanavond nog enkele rijen frambozen planten. Die zijn vorig jaar geplant geweest op een andere plek, waar ze overduidelijk te weinig zon kregen en dus niet veel gedaan hebben. Een eenzame rank, per ongeluk verzeild in de moestuin, heeft het dan weer goed gedaan. Die heb ik enkele weken terug verknipt zodat ik 10 stukken met een knop had en in een bloempot gezet. Dat heeft me 7 - 8 nieuwe planten opgeleverd, die dus vanavond de grond in moeten, samen met wat ik verder nog uitgraaf aan frambozenplanten. Ik denk aan twee rijen, een meter uit elkaar ongeveer, met om de 20 cm een plant. Suggesties en commentaren welkom: ik ben geen kleinfruitspecialist . Misschien dat ik tussen de rijen wat gazon zaai, zodat de kleine ongehinderd en liggend in de zon frambozen kan eten. Of zoiets. Ik moet er nog even over nadenken. Sinds ik hier en daar gesproeid heb met een selectief herbicide klaagt de madamme over haar lavendel die het niet goed doet. Er is dus weer een rondje verdachtmakingen en geroddel met de buren in de maak, het kunstje is al vaker vertoond. De kortste afstand tussen die lavendel en waar ik gesproeid heb bedraagt een meter of dertig... Dat de lavendel het niet goed doet, lijkt me volkomen logisch: de vorig jaar op dezelfde plaats geplante lavendel is dood gegaan. Dat heb je als je lavendel plant op zo ongeveer de enige plaats in de tuin, waar vrijwel nooit zon komt. De madamme heeft geen groene vingers, al denkt ze zelf van wel. Maar dat terzijde. De lavendel en zijn leefomgeving, foto gemaakt om 13h45. De "muur" uit staalplaten in de achtergrond: het oosten. De opkomst van een forse hoeveelheid Sint-Jacobskruiskruid baart me zorgen. De bladrozetten zijn al overal te zien, het zijn er honderden, zoniet duizenden. De manier waarop en de mate waarin die plant op korte termijn hele terreinen kan koloniseren dwingt respect af. Toch moet ze weg! Handmatig rooien is onbegonnen werk, gebruik van herbiciden is weinig doelmatig. Ik overweeg biologische bestrijding en ik ben dus op zoek naar een bron van de enige natuurlijke vijand: de zeldzaam geworden Sint-jacobsvlinder.

Geïnspireerd op "appelvrouw"'s "Welk boek lees je?"... Ik ben volwassen geworden met een concept van "draagbaarheid" dat hierop neer kwam: een gemiddelde, goed gevulde valies met een draagriem. Echt "lichtgewicht" was in die jaren bijvoorbeeld een Uher 4000-reeks bandrecorder. Wie het breed kon laten hangen haalde daar zijn neus voor op en opteerde voor de absolute top: een bandrecorder van Nagra/Stellavox. Denk qua aanschafprijs aan een gemiddeld modaal netto-jaarloon. Fantastische machines, nog steeds, daar niet van. Maar goed: we zijn in 2013. In een tijd waarin een toestelletje, een postzegel groot, enkele uren muziek kan bevatten. Fantastisch toch? Mag deze overjarige hippie even vertellen over een paar muziekjes die hij afspeelt op zijn Ipod, terwijl hij in de tuin aan het werk is? En gelijk vragen naar uw suggesties? Een lukrake greep uit mijn nogal eclectische muziekkeuze. Alan Stivell - Deliverance ( )Naïef? ja, maar eerlijk: ik krijg er nog steeds tranen in de ogen van. "... Est-ce pretentieux de nous croire egaux ? Est-ce trop demander que de vouloir vivre ? Nous ferons tomber la pluie sur le monde meurtri Et nettoyer le sang graisseux dont se nourrissent les Soi-disant puissants Et donner a boire aux assoiffes de justice Et les feuilles repousseront de Bretagne en Espagne, Du Mali au Chili, d' Indochine en Palestine. Bretagne, centre du monde habite, tu seras Un refuge pour les oiseaux chasses petroles Pour les femmes, en prison, torturees Pour les vieillards bombardes. ...". Lieven Tavernier/Jan De Wilde: De fanfare van honger en dorst ( )Ik heb de eer gehad de in het nummer genoemde "Helga" van "Frituur Elga" (Zuidstationstraat, Gent) goed te kennen. Een Gents monument en Elga (echte naam Julia) wordt nog steeds door velen gemist. Julia was een grote madam, een standbeeld waardig. Het recept van haar ronduit fantastische stoverij heeft ze nooit willen geven... Zaz: Eblouie Par La Nuit (http://www.youtube.com/watch?v=VIyq4wQD1rU) Over de liefde die koestert en kneust, vaak tegelijkertijd. Mooi. Zoals we in Vlaanderen zeggen: "schuune". Europe: The final countdown ( )Wat heb je aan een moestuin, als je er niet eens ongeremd luchtgitaar in kan spelen? Let vooral op het publiek: dat zijn de hedendaagse oma's en opa's! Black: Wonderful life ( )Nagenieten in de avondschemering: het is goed, zo...

Het is hier zwaar OT maar ik vermeld het toch maar even: u brengt uw ouwe PC naar het containerpark en da's goed. Maar haal er in godsnaam die harde schijf uit! Een paar jaar geleden kreeg ik via-via wat tweedehands harde schijven. Die waren afkomstig van een enthousiasteling werkzaam in een containerpark. Ja: die jongens vullen hun loon aan met o.m. wat zwarte verkoop van computeronderdelen. Op een van de schijven trof ik vanalles aan: intieme prentjes uit een huwelijksleven, bankafschriften, inclusief naam, adres en telefoonnummers, correspondentie van school over de vorderingen van de kinderen, tot en met het erotisch geladen chat-geneuzel van meneer met een madamme, overduidelijk niet zijn partner. Een heel gezinsleven, met alle intieme details die daarbij horen, lag op straat. Haal er die harde schijf uit! Gooi ze in de kachel!

Daarstraks ben ik naar de tuinzaak geweest en ik heb twee zaken gekocht: een selectief herbicide (Dicotex) en spuitzwavel. Het sproeiwerk is inmiddels achter de rug. Ik heb er eigenlijk een bloedhekel aan, maar soms kan het niet anders... Er werd enkel gesproeid waar de onkruiddensiteit erg groot was en op plaatsen waar niet deftig kan gemaaid worden met grasmachine of bosmaaier. De rest verwijder ik zoveel mogelijk handmatig, in de loop van de komende dagen. Morgen komt ook het nog op te kuisen restant van de moestuin aan de beurt. En naar het vijvertje aan de westkant van de tuin moet dringend gekeken worden: dat is op sterven na dood... De uitlopers van de aardbeien heb ik gisteren meegenomen naar het werk, aan de straatkant bij de parking gezet met een bordje erbij "aardbeienplantjes, GRATIS". Na een minuut of tien waren ze weg.

Marjolein/oregano/basilicum/bonenkruid in Bolognese saus en in zowat alle Italiaanse bereidingen waar tomaat aan te pas komt Basilicum (veel!) bij tomaat-mozarella en vrijwel elke andere salade Zowat al wat groen is bij toast champignons Salie bij varkensgebraad Dragon (bij voorkeur de echte, zgn. "Franse dragon") in allerlei sauzen zoals Bearnaise Met een "Paling in 't groen", bereid met verse kruiden, zo uit de tuin gehaald, verwerft een mens meteen culinaire cultstatus! Al eens gedacht aan kruidenazijnen, -oliën, -tincturen enz...?

Het is nog wel vroeg op het jaar, maar ala. Krielaardappelen zijn het ganse jaar door verkrijgbaar in de supermarkt, maar ze zijn peperduur en de kwaliteit is niet altijd je dat. Ik stop dus elk jaar een grote hoeveelheid krielaardappelen (een paar emmers) in de diepvriezer. Niet zo lekker als vers, maar wel goed bruikbaar. Bovendien gratis: ik ga ze elk jaar rapen op de akker eens de rooimachine gepasseerd is. Als beleefde mens vraag ik altijd eerst of het mag. Er heeft nog nooit iemand "nee" gezegd. Ik schil ze met een kleine schilmachine, blancheer ze 2 - 3 minuten in kokend gezouten water. Uit laten lekken, voorbakken in een goede maisolie tot ze net bovendrijven. Laten afkoelen, in zakken en in de diepvriezer. Door het voorbakken in olie kleven ze nauwelijks aan elkaar. Ook inmaken kan, maar dat gaat alleen goed met vastkokende rassen, tenzij men puree wil, of bijvoorbeeld aardappelen als soepbinder. Dan kan je je natuurlijk de vraag stellen of een aardappel zoveel moeite waard is.

Wat ik ermee zou doen, komt aardig in de buurt van de bereiding van "spinaziehater" Danuta: Wat reepjes vers spek bakken in de pan, een paar handenvol grof gehakte spinazie even laten meebakken. Kruiden met peper, zout, een vleugje nootmuskaat. Opdienen met gefrituurde krielaardappeltjes.

Moestuinieren heeft alles te maken met het goede maximale kansen te geven en het minder goede te bestrijden of te verplaatsen naar waar het minder schade aanricht. Die psychopatische klojo's, aan de top van de Monsanto's van deze wereld, en hun gewlillige waterdragers in de politiek, mogen uitgewied worden. Zo simpel en zo moeilijk is het. Een tijd terug stelde de voormalige burgemeester van Londen, Arthur Scargill, in een omstreden toespraak voor, elke week een bankier op te hangen, "tot de rest zijn leven betert". Ook al is me dat wat te radikaal: de lijst mag uitgebreid worden naar andere beroepen, de remedie mag iets minder performant, maar wel voldoende doortastend. Dat het klotemoestuiniertje voor elk zaadje aan de kassa zou moeten passeren, terwijl een derde van de kinderen in de VS op voedselhulp aangewezen is, terwijl bijna de helft van de leraren in het VK, bevraagd door The Guardian, verklaart dat ze af en toe, uit eigen zak voedsel kopen om hongerige leerlingen in de klas iets toe te stoppen, terwijl onlangs aan het licht kwam, dat er vele honderden miljarden Euro's weggeborgen zijn in belastingsparadijzen... ... Het is de schaamte al te ver voorbij!

De strijd tegen de stinkende gouwe gaat onverminderd door! Er staat er nog heel veel, maar ik schat dat dat slechts de helft is van wat vorig jaar in de tuin stond. Dat vind ik hoopgevend. Minder goed nieuws is dan weer, dat ook het Sint-Jacobskruiskruid boven de grond begint te komen. Nog heel wat werk aan de winkel, dus... Ik werk in een drieploegenstelsel en ik heb dus elke dag wel een paar uur de tijd, maar ook niet meer dan dat. Ik heb me voorgenomen enkel de grootste en krachtigste onkruidplanten te rooien, "van mijn hart een steen te maken" (zoals ze dat hier zeggen) en dan toch maar het klein grut te besproeien met een selectief herbicide. Mijn ervaring uit het verleden leert me dat dat niet echt een oplossing is, maar zo win ik in elk geval tijd. Een mens moet elke dag iets doen dat een onmiddelijk en leuk resultaat geeft, vind ik. Hier stonden nog een paar supergrote emmers (een liter of 15 - 18), ooit een aanbieding in de Aldi. Ik heb er "kruidenpotjes" van gemaakt, maar dan in het groot. In de ene heb ik basilicum, bieslook en marjolein uitgeplant, in de andere oregano, tijm, basilicum en bieslook. In een mortelkuip heb ik drie rozemarijnplanten gezet. Het leuke is, dat die planten oorspronkelijk ook uit van die mini-keukenkruidenpotjes komen . Een soort van filosofisch statement, al is het me niet zo duidelijk, wat het statement dan precies is . Een deel van het uit te planten goed dat in huis en in de kouwe bak stond is overgebracht naar de moestuin en zal tegen het einde van de week de grond ingaan: prei, diverse slasoorten, groene selder, frambozen enzovoort.

Ik weck, deels in een gewone weckketel, deels onder druk in een snelkookpan, ook vlees. Het is wel een poos geleden, maar ala. Eerlijk gezegd: de resultaten van het inmaken onder druk zijn euh... nogal wisselvallig. Wat groente betreft: ik heb o.m. geëxperimenteerd met wecken onder druk van spruitjes en bloemkool. Het resultaat: niet te vr*ten! Denk aan spruitjes-/bloemkoolsmaak, intensiteit * 100. Bijna-traangas dus! Kookvocht ziet er ook vies bruin uit. Als iemand het geheim weet om spruitjes in te maken? Alstublieft, zeg het mij! Sperziebonen gaan goed, maar zijn te zacht. Krielaardappelen om te frituren: sterk afhankelijk van het ras. Die maak ik liever in met aangezuurd zout water bij 100°0C. Vlees: wisselvallig. Kippenblokjes, ingemaakt in bouillon, voor de bereiding van vol-au-vent: OK. Varkenstongen in tomatensaus, gehaktballetjes in tomatensaus: OK. "Vlaamse stoverij" ("noemen jullie dat niet "stoofcarbonaden?), soit, de vleesbereiding met bruin bier. Nee: vlees wordt taai en draderig. Overigens: wat de bewaarbaarheid van inmaak betreft: als die koel en in het donker bewaard wordt: makkelijk 10 jaar. Ik heb nog heel wat potten fruit (appelmoes, peren, rabarbermoes, pruimen, ...) staan, geweckt in 2001 - 2002. Nog allemaal prima. Idem dito voor bonen, snijbonen, prei enz.

In de moestuin is sinds augustus - september 2012 vrijwel niks meer uitgevoerd. Door omstandigheden, zal ik maar zeggen. Dat wringt eigenlijk: het is zonde om zo'n stuk grond braak te laten liggen. Nogal wat mensen in het dichtbevolkte B en NL, waar open ruimte dus betrekkelijk schaars is, zouden een arm en een been geven voor zo'n moestuin... Ik heb dan maar besloten opnieuw te beginnen. Voor hoe lang? Dat weet ik niet en het kan me voorlopig even niet schelen. De buren zullen er alvast blij mee zijn: die zitten niet te wachten op een woestenij zoals het eertijds was. Afgelopen zondag (21/04/2013) ben ik begonnen met een eerste opkuis. Op een paar uur was ongeveer de helft van de beteelbare oppervlakte opgekuist. Ik heb niet gespit, enkel de grond wat dieper geschoffeld en graspollen en onkruid zoveel mogelijk verwijderd. In de loop van deze week doe ik de rest: Na de verhuis, destijds in 2011, is het verhuisde plantgoed, waaronder een rabarberkluit, gans de winter buiten blijven staan. Het heeft toen behoorlijk gevroren, maar tot mijn verbazing heeft de rabarber het destijds overleefd. Ik kon er zelfs vier nieuwe planten van maken, die het heel goed gedaan hebben in 2012! Een paar weken terug heb ik een van die vier kluiten opgegraven en gesplitst, wat dan weer aanleiding gaf tot zes nieuwe planten. Drie ervan heb ik weggegeven, de andere drie zijn geplant in het opgekuiste rabarberbedje. Het is de bedoeling dat dit hoekje op termijn helemaal dichtgroeit met rabarber: Ook het aardbeienperk is al een beetje gekuist. Ik heb wat uitlopers opzij gelegd om aan te vullen: Dit is een stukje van zo'n 15 m² in het oostelijk deel van de tuin. Het was vroeger een mestvaalt, palend aan een (inmiddels verdwenen) varkenshok. Er zit op dit plekje een pak goed verteerde mest in de grond, maar ook een forse hoeveelheid steenpuin. Vorig jaar was het vrijwel helemaal begroeid met "lastige onkruiden": brandnetel, stinkende gouwe en zo. Ik heb het toen een beetje opgekuist en een deel gebruikt als opslag voor hakseling. Op een deel werd tuindoek aangebracht en er werden een paar pompoenen op geplant, die het heel goed gedaan hebben. Inmiddels is de stinkende gouwe in gans de tuin terug, zij het minder overvloedig dan vorig jaar. Het is nu zaak er zoveel mogelijk weg te halen, eer de planten in bloei/zaad komen! Over de rest rij ik dan weleens met de grasmachine. Stinkende gouwe is giftig en fotosensibiliserend, dat heb je dus liever niet in een tuin waar kinderen in spelen! Wat ik met het lapje grond dit jaar ga doen weet ik nog niet. Misschien dat ik wat aardappelen onder het tuindoek stop. Ook het steenpuin in de achtergrond moet zo snel mogelijk weg.

Dank voor de lovende reacties. Diatomeeën zijn... tja... een soort wiertjes die in het water leven (taxonomisch klopt dat niet helemaal). Uit silicium (kiezel) bouwen ze een schaaltje met een soort-specifiek patroon van strepen en punten, vandaar de naam "kiezelwieren". Diatomeeën waren o.m. in Victoriaans Engeland erg in trek onder amateur-microscopisten. Een van de topspecialisten terzake was de Antwerpse "amateur" Henri Van Heurk. Ook heden ten dage worden diatomeeën nog gebruikt als testmateriaal voor de kwaliteit van microscoopoptiek, als filtermateriaal en als absorbtiemedium voor, in vloeibare toestand gevaarlijk instabiele explosieven zoals nitro-glycerine. Nitro-glycerine geabsorbeerd door diatomeeën = dynamiet. De foto's werden gemaakt met een 100x vergrotend fluoriet-immersieobjectief in fasecontrast, met een van die legendarische Reichert Zetopan-researchmicroscopen, erg populair onder wetenschappers in de jaren 1960 - 1970 en ook nu nog fel gegeerd door amateurs. Ik ben blij dat de "CSI-foto's" zo interessant bevonden worden. Als er iets misgaat in de tuin, wil ik graag weten hoe dat komt en hoe het in de toekomst te vermijden. Laten we eerlijk zijn: de foto's zijn weliswaar interessant, maar niet omwille van hun kwaliteit, die ondermaats is. De foto's van de erwten werden gemaakt met een eenvoudig HP-cameraatje, dat boven het oculair van een oudere Zeiss-prepareerloep gehouden werd. Idem dito voor de preischurft foto. De Monilia foto is een ander verhaal. Ik heb een decennialang verleden in de biologische/microscopische prepareertechniek en dit is een van mijn klusjes van weleer. Van met Monilia geïnfecteerde pruimen werden stalen genomen, die werden gefixeerd in een mengsel van ethyl-alcohol, azijnzuur en formaldehyde. Daarna werden de stalen volledig ontwaterd met ethyl-alcohol om uiteindelijk ingebed te worden in paraffine. Met een daarvoor bestemd toestel (een microtoom) werden van de stalen plakjes gesneden met een dikte van 0,005mm. De plakjes werden vervolgens gekleurd met enkele kleurstoffen (voor de kenners: Orange G en anilinbeblauw, met een beitsing met fosforwolfraamzuur), waardoor de schimmel blauw kleurt en het gastheerweefsel oranje. Dat ziet er, in een paar prentjes, ongeveer zo uit: Uiteindelijk werd het preparaat gefotografeerd door een eenvoudige maar degelijke microscoop, zoals je die in het schoollab van het middelbaar onderwijs aantreft. In dit geval was het een Olympus GB. Op de foto is te zien dat het monilia-mycelium groeit binnenin de pruim en dat de schimmel aan de buitenkant sporangiën vormt, waar constant rijpe sporen van afgesnoerd worden. Door die "doorbreking" van de schil van de pruim droogt de laatste uit, tot uiteindelijk slechts een rimpelig, volledig uitgedroogd restant overblijft. Vandaar de omschrijving "mummierot". De sporen overwinteren in de bodem en op de takken om het volgende voorjaar opnieuw de vruchten te infecteren. Ook de foto's van de celdelingen in groeispruit aardappel en worteltop knoflook werden in mijn lab van weleer vervaardigd en gefotografeerd door een Olympus GB. Gebruikte kleurstoffen daar waren Azokarmijn G (aardappel) en hematoxyline naar Heidenhain (knoflook). De grote maanfoto en de collage van de maansverduistering werden gemaakt met een degelijke maar goedkope Newton/Dobson-telescoop: een Skywatcher Skyliner 200mm F/6. Een dergelijk toestel vind je tweedehands voor een € 200 - € 250. Overigens was de collage samengesteld uit een reeks foto's van de maansverduistering van juni 2011. Ik vind het nog altijd een grote eer dat een foto uit die reeks gepubliceerd werd op deredactie.be, de nieuwssite van de Vlaamse openbare televisie. De foto "maantraject" werd gemaakt met een dSLR Olympus E-620, met daarop een oude Olympus Zuiko-OM 50mm F/1.4 @ F/8. Een van de beste standaardlenzen ooit gemaakt, en ook nog eens betaalbaar tweedehands te vinden! Er werd om de twee minuten een foto gemaakt, de opnamen werden samengevoegd d.m.v. het freeware programmaatje "Startrails". De foto "aardschijn" tenslotte, werd gemaakt in de avondschemering, tijdens 'l' heure bleue". Camera was een Olympus E-3, uitgerust met een tele-objectief Tokina ATX-SD, 300mm F/2.8. Niet het goedkoopste tweedehands objectief, maar eerlijk: een ouwe Rus zoals de TAIR 3-A presteert vrijwel even goed en is een stuk goedkoper.

Hallo, grootte-orde om en nabij 1 m. Mensen die daar wat minder in thuis zijn denken wel vaker dat je dit soort foto's enkel kan maken als je met je neus bovenop je onderwerp zit, maar niets is minder waar. Er werd gefotografeerd uit de vrije hand met een Olympus E-620 dSLR, een Tokina ATX-SD 300mm F/2.8 @F/8 en een centimeter of vijf tussenringen. Ik heb ooit, een paar jaar terug, een reeks foto's gemaakt van een zwerm wespen die een paar trossen rijpe druiven aan het verorberen was, en eerlijk: dat is zo'n onderwerp waarbij enige afstand passend lijkt .

Ik ben dus gisteren 10 zakken potgrond gaan halen bij Vermeir in Grembergen. Het is een bemeste universele potgrond van Vam en zoals eerder gezegd: €3.00/50l. Vermeir is geen tuinzaak zoals bijvoorbeeld Aveve of Eurotuin. Blijkbaar is het een groothandel in gronden in bulk, die ook wat paletten potgrond in zakken staan heeft. No nonsense: je rijdt tot bij de pallet, je laadt het aantal zakken in dat je wil hebben, je betaalt (enkel cash) en je bent weer weg. De groothandelsprijs die ik gevonden heb voor deze potgrond is om en nabij de € 2.12 + 21% BTW (voor B, wat is het BTW-tarief in NL?)= € 2.57 (zie bvb. http://www.hlpgroen.nl/). Inpakken en wegwezen: verkoop met matige winst (16,7%), wellicht goedgemaakt door grote omzet. Daar ben ik voorstander van. Mijn madamme heeft afgelopen week een zak potgrond gekocht bij Aveve en die kostte ongeveer het dubbele. Ik ga die twee eens naast elkaar gebruiken en kijken wat dat geeft. Wat de Vam-grond zelf betreft: goed ruikend, kruimelig, een beetje aan de grove kant. Ik ga hem gebruiken voor een IMHO gewaagd experiment: rabarber in mortelkuipen.

Voila! Zoals ze hier zeggen: "meer moet dat niet zijn"!

Ondanks al ons technologisch vernuft, onze immense vooruitgang op alle vlakken de afgelopen duizenden jaren, zijn en blijven de voornaamste bondgenoten van de mens "nietige" organismen als de bij, de hommel en de regenworm... Iets om eens goed over na te denken, niet?

Om de een of andere reden ben ik gek op de maan, de zon en op ... pompoenen. Het zal iets Freudiaans zijn, zeker? Verder op zowat alles. Een paar foto's: Maan: Maansverduistering: Maantraject: "De ouwe maan omarmt de nieuwe" of was het omgekeerd? "Aardschijn": Vunzige Viseter : Grrrrrrr!!! : Semi-abstract: Dauw: Pompoenmishandeling: Glimmend: Wolken en zon: Hemelvuur: Zon en regen: Ochtendzon en nevel: Zonnend: Fliederende fladderaars in de avondschemering: Beetje specialistisch, maar ala. De schoonheid van het oneindig kleine. Diatomeeën onder de microscoop: CSI Moestuin: aangevreten erwtenzaad en de dader onder de prepareerloep: CSI Moestuin II: "schurft" op preiblad onder de loep, een schimmelinfectie: CSI Moestuin III: monilia ("mummierot") op pruim onder de microscoop, nog een schimmelinfectie: Hiervan moeten wij, moestuiniers, het hebben: celdeling in de groeispruit van een aardappel resp. de wortel van knoflook:

Er waren verschillende paartjes actief, maar of dat het nageslacht van meer padden is en wat van wie is... Ik zou het echt niet weten.

Dat zijn zo van die typische dingen die mensen met kinderen steeds te weinig hebben, om verf te mengen tijdens het schilderen en zo. Ik heb ze ooit nog "kop tegen kont" aan elkaar gelijmd en dan overlangs doorgezaagd om te gebruiken als kiempotjes, maar da's veel werk, gegeven dat je in sommige zaken gratis potjes mag halen zoveel je maar wil. Je kan ze mogelijk gebruiken als minni-serretje op bloempotjes. Tenslotte kan je ze nog gebruiken als wegwerp-maatbeker voor het afmeten van vieze troep: bestrijdingsmiddelen, tweetaktolie enz...