yvan_be

Op de Vlaamse jongerenzender Ketnet loopt (of liep) een programma "x-peditie x-treem" (zie: http://www.ketnet.be/programma/x-peditie-x-treem), waarin de presentator, Bartel, met wat jonge snaken de "wildernis" intrekt. Mijn kleine is er gek op en dus koken we af en toe in de tuin à la x-peditie x-treem. Omdat er hier en daar in de moestuin nog wel wat staat of in de grond zit, lijkt het net echt. Ik eet dus vandaag gisteren gemaakte bouillabaise, die, op de vis, de tomaten en wat specerijen na, helemaal uit de moestuin komt (hier en daar met tussenkomst van de diepvriezer), klaargemaakt op een houtvuur in een ouwe betonnen bloembak, waarop een ouwe inmaakketel warmgestookt werd.

Hier zijn de padden actief, in een tuinvijvertje van iets van een 5m². Afgelopen zondag hadden ze lentekriebels en er is inmiddels heel wat paddendril afgezet. Ik heb er een statief semi-permanent opgesteld en elke dag, op ongeveer hetzelfde tijdstip, maak ik een foto om de evolutie te volgen: 14/04: 16/04: 17/04: 18/04:

U weet waarschijnlijk net zo goed als ik, dat politici, eens verkozen, wel vaker gebukt beginnen te gaan gaan onder een vreemde ziekte, met als voornaamste symptomen: selectieve blind- en doofheid en een zeker selectief sociaal isolement, dat hen afsnijdt van hun achterban. Meestal treedt een opmerkelijke verbetering in het jaar voor de volgende verkiezingen. Tenzij de mandataris volkomen onverwacht aangezocht wordt voor een vetbetaalde baan in de privé. Het is waarschijnlijk rekening houdend met dat droeve lot en de ellende die ermee gepaard gaat, dat de nogal gulle vergoedingen en arbeidsvoorwaarden voor dat clubje berekend worden . Ik heb wel vaker een politiek mandaat omschreven als de lucratiefste sollicitatieperiode die er bestaat. Kringloopwinkels hebben we hier ook en ik acht ze zeer belangrijk: als doorgeefluik voor ouwe spullen en -vooral- als sociale werkplaats voor diegenen die moeilijk in het regulier circuit aan de slag kunnen. Maar voor wat de eenvoudige transfer van rommel onder burgers betreft, zijn ze overbodig. Die ouwe lelijke vaas kan je net zo goed op de stoep zetten. Er is altijd wel iemand die ze meeneemt en er blij mee is. En voor die werknemers? Er is meer dan werk genoeg wat door de overheid kan georganiseerd worden en wat nu blijft liggen...

De ene zijn afval is de andere zijn grondstof. Ik weet niet hoe de zaken in NL georganiseerd zijn, maar in B is de "afval"ophaling dermate strak georganiseerd dat het huilen met de pet op is. Alles wat hier buitengezet wordt, wordt automatisch eigendom van de gemeente en iets meenemen is diefstal. Zulks terwijl hergebruik mits eenvoudige afspraak onder burgers de meest efficiënte en goedkoopste manier van recyclage is, toch? Aan de ene kant heb je burgers die hun glasafval nauwelijks kwijt raken en aan de andere kant confituurmakers die moeten zeuren om aan glazen potten te komen. Aan de ene kant heb je mensen die op zoek zijn naar 40 - 50 PET-flessen om te gebruiken als mini-serretje, aan de andere kant mensen die nauwelijks van hun PMD afkomen. Maar blijkbaar is dat allemaal veel te makkelijk voor de bestuurders, die liever ambtenaren belasten met het verkopen van stickers voor op de vuilnis-/glas-/PMD-/GFT- enzovoort bak/zak... Het is nochtans eenvoudig hè: "elke eerste/tweede/derde/laatste ma/di/wo/do/vr/za/zo van de maand is het de burgers tussen zonsopgang en zonsondergang toegestaan alles wat ze niet meer kunnen gebruiken aan de straatkant uit te stallen, ten behoeve van hun medeburgers die wat zij kunnen gebruiken vrijelijk mogen meenemen. Het hinderen van de gebruikers van de openbare weg dient tot het strikte minimum beperkt te worden. Handel is niet toegelaten, deze mogelijkheid heeft een strikt voluntaristisch karakter". Allez, welke schepen begint dat eens aan te kaarten in de gemeenteraad?

€ 1.99/40l is een scherpe prijs als het goeie potgrond is. In de folder van de LIDL(.be) staat de potgrond nu (op 17/04/2012) € 2.99/20l. Dat vind ik dan weer erg duur: bij bijvoorbeeld Vermeir in Grembergen (bij Dendermonde) kost de verpakte universele potgrond het hele jaar door € 3.00/50l. Dat zijn enorme prijsverschillen, vind ik: € 1.99/40l = € 49.75/m³ € 2.99/20l = € 149.50/m³ € 3.00/50 = € 60.00/m³. Hoe die grond van Vermeir is weet ik niet, maar het bedrijf schijnt een prima reputatie te hebben en levert veel aan de pro's. Ik ga er vrijdag een paar zakken halen om eens te zien wat het is.

O, het krijgt wel een vervolg hoor, in de vorm van een nieuw begin op een andere locatie . Ik heb er eind vorige week en afgelopen weekend nog eens wat rondgelopen en wat foto's van de aanstormende lente gemaakt...

Paardebloem is een schitterend gewas! Ik eet de blaadjes regelmatig rauw in een rauwkostsla, waar ook wat hondsdrafblaadjes bij mogen. Vooral voor wie graag bittere groete zoals witloof eet is het een delicatesse. Als het iets minder bitter mag/moet zijn, kan me de blaadjes makkelijk bleken door ze een paar dagen af te dekken met bloempotten oid. Ooit werd gebrande witloofwortel gebruikt als koffie-surrogaat. Dat wil ik nog wel eens proberen, in de toekomst.

Dank voor de reacties! Er was/is niet alleen de moestuin. Het hele terrein was zwaar verwaarloosd. Ooit was het een sparrenkwekerij. De vorige eigenaar had hier en daar tal van resterende sparren gerooid en zowat alles laten liggen. Met een verwilderde tuin is op zich niks mis, integendeel, maar ik had er twee problemen mee, die beide te maken hadden met het feit dat we een kleine van nu 6 hebben. Dan heb je, om het veilig te houden, overzicht nodig en enkele planten (waar het hier vol mee stond) zijn ongewenst: stinkende gouwe en sint-jacobskruiskruid, om maar die te noemen. Dus de aanleg van de moestuin moest, noodzakelijkerwijs, samen gaan met een globale eerste opkuis van het terrein. Dat is ook gebeurd. Naar schatting zijn daar, in totaal, een 600 werkuren ingekropen. Ik heb zo'n theorie over tuinen, die inhoudt dat de opkuis van een tuin een eerste relatief korte fase van drastisch opkuisen inhoudt, gevolgd door een lange periode van consolidering. In die tweede periode zitten we nu. Dan het minder goede nieuws: hoe het er nu voorstaat: niet goed. Zonder verder in detail te treden: de madamme en ik gaan uit elkaar en erg vredelievend verloopt dat niet. Dus ik steek geen poot meer uit. Al is het dat mijn hart bloedt en mijn vingers jeuken. Ach: het leven gaat door en er is altijd wel ergens een lapje grond te vinden. Ik ben een enthousiast amateur-fotograaf en van aanleg moestuin/opkuis terrein zijn honderden foto's gemaakt. Hier zijn er nog een paar. Bijna 360° panoramafoto van de moestuin, voorjaar 2012: Zoals ik eerder al aangaf, werd een deel van de verwilderde flora behouden als nestelplaats voor vogels, egels enz. Om (vooral) bramen wat tegen te houden, werden oude betonplaten ingegraven: Niet alleen de moestuin werd aangepakt. Ook de rest van het sterk verwaarloosde terrein kreeg een eerste kuisbeurt. Het te verhakselen materiaal bleef maar komen: "Het moet toch een beetje proper zijn": opkuis oude stalpaden: Een methode om de hakseling een bestemming te geven: opkuis van de borders aan de oostkant van de tuin: Op het terrein, ooit een sparrenkwekerij, lagen overal lukkraak gerooide sparren. Wat op niet veel meer leek werd verzaagd, vaak bij wijze van ochtendgymnastiek, om zo'n uur of vijf, half zes. Met de rest... ... Werden wat dingen voor de kleine gemaakt zoals deze evenwichtsbalk. Jawel: papa kan sjorren:

Vossen hou je buiten de kippenren door een stevige afsluiting en door het bedekken van de bodem aan de buitenkant over zo'n 40 - 50cm met ondoordringbaar materiaal, bijvoorbeeld betonplaten. Om een of andere reden heeft Reintje niet door dat je wat verder van de omheining moet beginnen graven. Naar mijn ervaring moeten de verhalen over kippen rovende vossen met veel korrels zout genomen worden. Ik ben in de loop der jaren tientallen kippen kwijtgeraakt en elke keer ik kon uitvogelen wie en wat nu precies de schuldige was (jawel: ik ben nog aan de slag geweest met door bewegingssensoren getriggerde infraroodcamera's enzo) bleek dat geen vos te zijn. Meest voorkomende dader: een loslopende hond, die zo'n in paniek wegvluchtende kip een leuk speeltje vindt. Zeker als men geen -of nauwelijks- sporen van vraat terugvindt, is een hond een veel meer voor de hand liggende verdachte dan een vos.

Mijn brandnetelsoep is iets meer werk dan dat van bonnie f, vrees ik. Ik maak regelmatig brandnetelsoep onder het motto: "if you can't beat them, eat them". Eerlijk gezecht: na het zoveelste gevecht tegen die brandnetels, sta ik wel vaker tegen de pot te schreeuwen à la Robert De Niro in de film Taxi driver: "you're talking to me? You're talking to me???". Guilty pleasure. Vooral niet verder vertellen! Het recept is gaandeweg ontstaan. Hoeveelheden en verhoudingen zijn helemaal "op gevoel", je kan weinig of niks misdoen met brandnetelsoep. Daar gaat ie: 1. De brandnetels Pluk jonge brandneteltoppen, spoel ze in ruim water en laat even uitlekken. breng ze met aanhangend vocht in een kookpot. Voeg een paar bloemige, in plakjes gesneden aardappelen toe, laat alles garen op een zacht vuurtje. Eens gaar, mix tot een brij. Ze ziet er vies donkergroen-zwart uit, maar wacht maar even af! 2. De rest Hak een paar uien en wortelen fijn. Snij een overschotje vlees in blokjes/reepjes. Dat kan vanalles zijn: vers/gezouten/gerookt spek, een restantje kip, wat gezouten/gerookte bacon, een restje rosbief of paardenfilet... Om het even. Smelt wat boter in een pan en stoof de ui tot die mooi glazig is. Voeg daarna wortelen en vlees toe. Laat even aanbakken, kruid met wat peper. Voeg bouillon toe. Ik ben nog van de ouwe stempel en ik maak/gebruik nog runder- en kippenfond, maar een paar bouillonblokjes in water kunnen net zo goed. Laat zachtjes koken tot alles gaar is. 3. De synthese Voeg aan de bouillon gemixte brandnetel naar smaak toe en laat nog even flink doorkoken. Garnier met wat u hebt in een contrasterende kleur: wat fijngehakte wortel, rode paprika enz. Variante: vervang het vlees door een restje vis (eerlijk: ik draai er soms een pakje van die walgelijke fish sticks, waar de kleine zo gek op is, in). Serveer met croutons en rouille. Croutons en rouille: snij wat restanten brood in niet te grote plakjes. Wrijf een beetje olijfolie op de bovenkant en bedek met wat gemalen gruyere. Laat onder de grill even bruinen. Bestrijk met een kleine hoeveelheid rouille en laat op de soep drijven. Rouille: neem wat mayonaise uit een pot of maak er een beetje. Pers er wat knoflook in uit en voeg een beetje paprikapoeder en flink wat cayennepeper toe.

Tja, wat zal ik zeggen? Ik ben de zoon van een boerenzoon, mijn grootouders waren kleine keuterboertjes in Belgisch Limburg. Ze waren absoluut niet rijk. Het hebben en onderhouden van een fikse moestuin om te voorzien in de eigen behoefte was dus noodzakelijk. Al van kindsbeen af ging ik er op vakantie en zo maakte ik al erg vroeg kennis met de moestuin, het fokken van kleinvee voor eigen gebruik, inmaken en meer van die dingen. Ik heb dus gedurende het grootste deel van mijn leven een moestuin gehad, in grootte variërend tussen 50m² en 500m². In 2011 zijn we verhuisd naar een nog te verbouwen woning op een terrein van om en nabij de 1 500m². Het uiterst zuidelijk deel van het terrein, zo'n 200m² werd bestemd als moestuin/fruittuin. Een ander stukje, dichter bij het huis en zo'n 30m² groot zou kruidentuin worden. De "moestuin" was aanvankelijk een stukje braakland, begroeid tot op een hoogte van bijna 2 meter met allerlei onkruiden, voornamelijk bramen en brandnetels. Daarnaast tal van van alles wat hier en daar ooit plompverloren in de grond gestopt was. Het was dus al meteen duidelijk, dat het klaarmaken van het terrein een fikse klus zou worden. We hadden al vlug besloten om een deel van de wilde vegetatie in stand te houden omdat er tal van vogels in nestelden. Omdat het terrein nauwelijks toegankelijk was voor machines had ik besloten alles zelf te doen, zoveel mogelijk met de hand. Als ik even op mezelf mag pochen: ik ben bepaald niet bang van een beetje werk. In eerste instantie werd gemaaid met de bosmaaier. Alle maaisel werd onmiddelijk weggehaald en verhakseld. Daarna werd een goed deel van het terrein gespit. Elke dag een stukje: ik heb een rugprobleem en kan dus geen ganse dag spitten. Maar wel een paar uur. Wat later paden zouden worden bleef voorlopig even liggen zoals het was, heggen snoeien en dat soort dingen: dat moest allemaal maar even wachten. En uiteindelijk is dat gelukt. De toekomstige moestuin, augustus 2011: Zo zag het terrein eruit na een dag of twee maaien/verhakselen/spitten in het voorjaar van 2012: Het resultaat na enkele weken: maart-april 2012, bijna klaar, paadje rondom opgekuist, heggen flink gedund, fruitboompjes geplant, eerste groente in de grond. Merk het omheinde moestuintje van dochterlief, rechts, op: juni 2012:

Ik heb nooit echt in detail doorgerekend, maar die potjes tuinkruiden zijn peperduur als je ze gebruikt zoals ik ze wel vaker zie gebruiken: afknippen en weggooien... Aan de andere kant, als je ze gebruikt als plantgoed is dat vaak een stuk goedkoper dan de aankoop van plantjes. Soms lukt het ook niet: de laatst aangekochte pot basilicum zag er erg mooi uit, maar geen enkel plantje heeft het verplanten overleefd. Ik veronderstel dat dat komt omdat de pot te lang ergens in een frigo gestaan heeft. En zo zijn er nog wel meer dingen in een huishouden die "oneigenlijk" kunnen gebruikt worden. Knoflook, restanten aardappelen enzovoort. Alles wat hier momenteel nog even in de koude bak staat is ooit zijn leven begonnen als keukenkruid: marjolein, oregano, bieslook, rozemarijn, tijm.

Omdat ik bij momenten een groot voorstander van een zuinige levenswijze ben (gooi niets weg, zeker geen voedsel, geef het desnoods discreet weg!!!), plant ik wel vaker de inhoud of het restant van die potjes "keukenkruiden" uit Aldi, C-1000, AH, Carrefour, Delhaize enzovoort uit in de tuin of in bloempotten/-bakken. Dat doe ik overigens ook met die zakken "gemengde sla", u weet wel: eikenblad, krulsla en nog iets, drie soorten, met wortel in een plasticzak, in het koelrek van de supermarkt. Zo heb ik vorig jaar werkelijk kilo's krulpeterselie gehad, vertrekkend van een potje uit de Aldi, en momenteel heb ik enkele tientallen heel mooie groene selderplanten, ook gekocht als keukenkruid. Op de vensterbank staan 6 rijkelijk gevulde potten basilicum, er staan in de koude bak buiten een twaalftal potten met een mooie pol bieslook, gehaald uit één potje "keukenkruid-bieslook", een potje "keukenkruid-rozemarijn", gekocht vorig jaar is uitgegroeid tot vier mooie, krachtige planten. En wilt u nog eens iets weten? ik heb eens zo'n plastic-bakje preischeuten gekocht, wat scheutjes voorzichtig "gezaaid" in een bak met potgrond, afgedekt met een dun laagje potgrond en een paar weken laten staan. En jawel hoor: ik heb een tachtigtal preiplantjes. Met dat soort dingen wordt een mens niet rijk, maar het is leuk om te doen en met een kleine van zes is het een prima aanleiding om het eens te hebben over "het leven": over biologie, over wat soberder leven, over delen, over leren geven en leren krijgen.

Ik zou zeggen, Essie 28: keep it simple. Als het erom gaat wat eerste inmaakervaring op te doen: koop gewoon een ouderwetse weckketel voor op het fornuis op een rommelmarkt. Die dingen kosten daar een €5 - €10. Als het ding inclusief de rooster met middenzuil/handvat (om de bokalen omhoog te tillen) is, is dat nog altijd de allerbeste optie! Ik ga regelmatig naar de legendarische "voddenmarkt" op de Zavel in Brussel (Vossenplein), en ik zie daar altijd wel dergelijke inmaakketels. Soms, naar de middag toe, gaan ze weg voor €1. Met afpingelen (verplicht, aldaar: zet uw schroom opzij!) wordt dat €0.80, als u geluk hebt €0.50... De klassieke, erbij horende thermometers zijn nog steeds nieuw te krijgen. Ze zijn goedkoop. Begin daarmee. Het legendarische Weck-inmaakboek vind je ook makkelijk genoeg, voor een Euro of twee. Lang, lang geleden, bakte mijn moeder de verjaardagstaart voor mijn achtiende verjaardag met fruit dat ze ingemaakt had toen ze zwanger was van me. Ik denk, dat in deze moezame tijden, waarin zoveel mensen het zwaar hebben, dergelijke tradities in ere moeten gehouden worden! Maar dat terzijde.

Dank voor de antwoorden. Tja: het zal wel duidelijk zijn dat ik niet veel verstand heb van fruitbomen, maar ik leer bij. Ik dacht dat er gewoon geen andere mogelijkheid was dan overenten op een andere onderstam. Dat je ook kan proberen om afgeknipte takken te laten wortelen was zelfs niet bij me opgekomen... Ik heb dus gisteren een twintigtal takken geknipt en geplant. Erg benieuwd of het gaat lukken!

Hallo allen, ik heb een probleempje...: we hebben hier een oude pruimelaar van onbestemd ras staan. Het ding is overduidelijk nooit gesnoeid geweest, wat niet wegneemt dat hij elk jaar een bijzonder rijke oogst geeft aan kleine blauwe pruimen (iets groter dan mirabellen), die daarenboven erg lekker zijn en prima geschikt voor de inmaak/confituur. Jammer genoeg moet het boompje, in het kader van de verbouwing, weg... Nu had ik eraan gedacht wat takken over te enten op nieuwe onderstammen, om die pruimelaar zo een nieuw leven te geven. Alleen: ik heb zoiets nog nooit gedaan. De technieken van overenten op zich zijn niet zo moeilijk en er meer dan genoeg info over te vinden, dat is het punt niet. Maar wel: welke onderstam? Waar vind ik die? Wanneer doe ik dat het beste? Enzovoort. Dank bij voorbaat voor uw welwillende antwoorden!

Ik blancheer ze 1 à 2 minuten, afkoelen in ijswater, in de potten, opvullen met gekookt en gezouten water, steriliseren 1h bij 100°C. Omdat wel vaker gewaarschuwd wordt voor het gevaar voor botulisme, heb ik ze ook een keer ingemaakt, zoals ze dat in de VS blijkbaar doen: 1h bij 121°C. Eetbaar, maar lekker? Nee, niet echt... De bonen worden te zacht en snotterig op die manier. Wat het risico op botulisme betreft: dat is er altijd, en je kan het niet merken aan de inmaak. Maar er zijn wel een paar trukjes om de kans zo klein mogelijk te maken: aanzuren van de waar door toevoeging van azijn, bijvoorbeeld. Ook goed om weten is, dat botuline thermo-labiel en makkelijk oxideerbaar is tot ongevaarlijke eindproducten. Als de waar voor consumptie verhit wordt tot het kookpunt (echt tot het kookpunt: tot in de kern!) in een open pan, wordt mogelijk aanwezig botuline vernietigd. Ik heb altijd gehoord, dat de inmaak van bonen veel kans op mislukking maakt, als men bonen inmaakt die al te rijkelijk bemest werden. Dat lijkt aannemelijk, in elk geval aannemelijker dan de verhalen over mislukte inmaak, omdat mevrouw haar maandstonden had toen ze aan het inmaken was... Dat laatste, wijdverspreide verhaal, waar blijkbaar velen geloof aan hechten, lijkt me eerder te situeren in een religieuze/culturele context en in een discours over vermeende reinheid/onreinheid, veeleer dan dat het wortels in de realiteit zou hebben..

Het is een wat oudere draad, maar ik wou er toch nog even op reageren. in de VS, waar inmaken onder druk de regel is, is bijzonder veel informatie te vinden. Een google search ("home pressure canning") levert een immense hoop informatie op. Aanraders zijn zeker en vast de PDF's van de universiteit van Montana, zie http://www.msuextension.org/nutrition/Food%20Pres.html. Ook deze zijn aan te bevelen: National Center for Home Food Preservation: http://www.uga.edu/nchfp/index.html USDA Complete Guide to Home Canning 2009: http://www.uga.edu/nchfp/publications/publications_usda.html So Easy to Preserve: http://www.uga.edu/setp/ New Ball Blue Book of Preserving-2009: http://www.freshpreserving.com ...

Ik kan enkel beamen wat hierboven al geschreven is: zeker als men wat grotere hoeveelheden Weckpotten bestelt, is glaeserundflaschen.de waarschijnlijk de goedkoopste. Vergeleken met de prijs in een zaak als het Belgische AVEVE, komt dat op ongeveer de helft van de prijs als men honderd potten aankoopt. Hoe er wel rekening mee, dat glaeserundflaschen.de in België levert met een transporteur (ik dacht UPS) die niet altijd even zachtzinnig met de pakken omspringt. 2-3 gebroken potten is "normaal", maar ook dan blijft het erg goedkoop. Als weckketel voor groente en fruit gebruik ik een eenvoudige Weckkopie (geërfd van mijn moeder), elektrisch met enkel een thermostaat, geen timer. Dat ding, van onbestemd merk, voldoet goed. Als inmaakketel voor vlees (en om grote hoeveelheden soep etc. voor de diepvriezer te maken) gebruik ik een grote snelkookpan (inhoud naar schatting 25l, er kunnen 2 * 5 weckpotten van 1l in), die gaat tot ca. 1 atm (= 121°C). Dergelijke grote snelkookpannen zijn bij ons nauwelijks te vinden, althans: voor particulieren. In de VS zijn ze heel gewoon en ik heb de mijne dan ook daar gekocht. De prijs valt nogal mee: ik heb iets van een US $ 280 betaald, en daar kwam nog iets van invoerrechten enzo bij. De mijne is een "All American Canner", een ander bekend merk is Festo. Ook regelmatig tweedehands te vinden op Ebay.com. Inmaken van vlees is wel iets dat moet geleerd worden. Tot nu toe zijn de resultaten niet schitterend, maar dat komt (hopelijk) nog wel.

Hallo, Nieuw hier. Dit is mijn koude tuinkas,vorig jaar in elkaar gedraaid met wat "afval" van paletten en een oud raam in meranti: Zie ook: https://picasaweb.google.com/100883305993001143932/QuickCheapAndDirtyKouweTuinkasUitAfval Het vervangen van een spadesteel is een klusje waar nogal wat mensen erg tegen op zien en een smid is dezer dagen een zeldzame verschijning geworden. Een spade verstelen is niet moeilijk, temeer daar de betere merken (vrijwel) passende stelen en klinknagels verkopen. Over hoe je daarmee aan de slag kan heb ik vorig jaar een soort van filmpje gemaakt. Het staat hier: https://picasaweb.google.com/100883305993001143932/AllerleiKlusjesInEnOmHetHuis#5786479662101925554 .