Als ik in de tuin bezig ben en ik zie alles groeien dan denk je hoe kan dat toch, zo mooi is de natuur!

Gisteren was ik in de tuin bezig en ik dacht wat vinden andere er nou van als ze de natuur zo zien groeien en bloeien.

 

Dus wat vind jij als je je tuintje ziet groeien?

En wat denk jij als je een zaadje in de grond stopt?

Denk je dan: Wie heeft dit verzonden en hoe kan dat toch, is het het werk van god, van de evolutie theorie of is het heel iets anders?

 

Ik persoonlijk denk dat het het werk van hogere krachten is en in mijn geval is dat god.

Waarom ik niet in de evolutie theorie geloof is, omdat het nooit kan. Wij kunnen niet uit een steen bestaan en als het kan, waar komt die steen dan vandaan?

Evolutie theorie gaat er dan ook niet vanuit dat we uit steen bestaan......ik denk zelfs dat tuinieren er 1 van de beste bewijzen voor is )

 

Maakt niet uit waar je in gelooft, god, godenbendes, elfjes, kabouters, Darwin, Watson en Crick of Anaximandros....tuinieren is gewoon leuk, hard werk, ontspannend, irritant, haren uitrekkend, bevredigend, rustgevend etc....

 

Het enige wat voor mij de lente en de zomer dragelijk maken (ben een herfst en winter mens) is het tuinieren uit de losse pols, de loopjes naar de kruidentuin als ik eten aan het koken ben, frambozen snoepend over de bergen uitkijkend of naar de beestjes kijken die door, rond, langs mijn plantjes rondhobbelen en tevreden zijn met die dag......

Ik heb veel meegemaakt, goed en slecht en het tuinieren geeft mij een zekere rust van weerkerend leven en vergankelijkheid..........net als ik het prachtig vind als het in ruste ligt onder een meter sneeuw....

 

 

MVG

 

 

Danuta

Och.... hoewel ik me er iets bij kan voorstellen dat het werken met plantjes, het werken in de tuin , het genieten van een mooie ochtend enzo je wel het gevoel kan geven dat je je op dat moment verbonden weet met het 'grote' ( dat voel ik regelmatig zo ) , zie ik dat toch niet als iets van een hogere macht. Wél het 'alles'. Dat is een heerlijk gevoel ja.

 

Wij als mensen zijn naar mijn idee gewoon het gevolg van miljarden jaren van evolutie, en ook wij zijn hier maar tijdelijk misschien. Weet ik niet, vraag ik me ook niet al te vaak af. Zélf ben ik hier wel tijdelijk in ieder geval en dus probeer ik het naar mijn gevoel 'goede' te doen, op mijn level , op mijn maat, en binnen mijn mogelijkheden. Ik heb wél iets bij de 'pacht-gedachte' die veel christelijke mensen hebben. We hebben al het moois te leen ja. Ik voel me verantwoordelijk voor mijn kleine handelen ja. Maar dit alles binnen zeer beperkte maat.

 

Ik weet verder niet waar jij het idee vandaan haalt dat wij mensen als diersoort uit steen zouden voortkomen ? Ik hoop niet dat iemand jou dat ooit wijsgemaakt heeft, dat dát de essentie van de evolutietheorie is ?

Geeft niet. Iedereen mag vooral geloven en denken wat ze zelf willen. Als iedereen de ander die ruimte dan maar zou laten. Ik heb de waarheid ook niet. Jij ook niet. Niemand. We zijn er, en we gaan. Meer niet. ( en ik vind het prachtig )

Een diepe vraag die je stelt, maar vanuit het geloof in de Heere God mag ik iedere keer als ik in de tuin bezig ben, genieten van Zijn mooie schepping.

Het is een wonder om te zien, hoe ieder jaar alles weer opkomt. Ik kan er nog zoveel aan doen, maar het is de Heere God, Die de wasdom (groei) geeft.

Het komt ons toe vanuit Zijn Vaderlijke hand.

Ja, en het onkruid...daarover lees ik ook in de Bijbel. Na de zondeval brengt de aarde doornen en distels voort. Het maakt mij klein, maar toch weet ik dat God voor ons zorgt. Dàt zie ik ieder moestuinseizoen opnieuw...

Voor mij is het gewoon enorm rustgevend en glijd de spanning van mij af als ik heerlijk in de aarde zit te wroeten..om weer een perk van dat onmogelijke rotonkruid vrij te maken..( ik met terug naar de tuin voel de stress weer opbouwen geloof ik..)

Heerlijke ontspanning in de tuin. Lekker bezig met iets, waarbij je ook resultaat ziet van je werk.

 

Maar wat ik heel vaak denk: Wat is het toch wonderbaarlijk zo'n plant. Het ziet eruit alsof het stil staat en niks doet. Maar tegelijk is het alles behalve een stilstaand iets.. Als een takje dubbel gaat dan zal die dood gaan omdat het de sappen afknelt, wat dat betreft net een mens. Al helemaal als je de voeding bekijkt, net een mens. Te slechte voeding is een slechter plantje..

 

Een stilstaand iets, wat 24/7 bezig is met alles behalve stil staan.

Voor mij is tuinieren een knop omzetten verstand op 0 , blik op oneindig,lekker bezig,smerige handen krijgen

en ontzettend moe worden,( maarrrr relaxed moe) en

alleen met mijn gedachten,van alles bedenken en overdenken.

Als ik een zaadje in de grond stop geloof ik dat mens en natuur samenwerken,en ja ik denk ook wel dat

Een Hogere Macht (God voor mij dus ) overal een hand in heeft.

.

19 mei 201312 j aangepast door Gast

@ Bert...dank je wel...het is lang geleden dat ik zo smakelijk in de lach ben geschoten en dan vooral om dit laatste stukje "want er zijn natuurlijk nog veeeel meer tussenstappen voordat we lekker voor de lol gingen moestuinieren"

 

 

MVG

 

 

Danuta (nog nagrinnikend)

Hoewel ik dit een mooi topic vind, en het dus jammer vind als ik dit topic ga vervuilen, moet ik echt wel reageren op de post van Bert1239.

 

Haast niet te geloven dat jij dan 10-15 ( ?? ) jaar bent. Deze reactie van jou is echt geniaal. Nouja, geniaal. Het getuigt van in ieder geval heel erg veel gezonde humor.

Ik zou haast je vader er van verdenken dat hij gereageerd heeft, echt

 

Net als Danuta: ik lag dubbel !!

Haha

Goed hé!

En helemaal zelf uit m'n duim gezogen!

Ik 'geloof' niet dat je in dit draadje off topic kunt raken...

 

Wel jammer dat als er echt wat humoristisch te lezen is, het bericht veranderd wordt in een punt, nu kan ik niet mee lachen.

 

En verder vind ik het heerlijk om mijn gedachten de vrije loop te laten terwijl ik aan tuinieren ben, me te verwonderen, te verbazen, te ergeren, me in te spannen en tegelijk te ontspannen. Dat voldane gevoel waarmee je je handen na die tijd wast en bemerkt dat de vingerkloven nog wat dieper geworden zijn, voornemen om vaker tuinhandschoenen te dragen.

 

Wel me afvragen (deed ik in mijn jeugd vaak: filosoferen...) waar alles nou vandaan komt of van gemaakt is, of misschien dat er nooit een begin is geweest, nooit een einde aan zal komen en dat de dood niet bestaat, het leven wel. Dat doodgaan betekent overgaan in een andere vorm van leven.

 

Ik houd de vraag liever open, liever dan te denken dat ik het al weet om vervolgens te eisen dat anderen hetzelfde moeten geloven. Resultaten uit het verleden...

 

Ik weet niet of God bestaat. Ik weet zelfs niet eens zeker of onkruid wel bestaat. En toch wied ik het.