Hier vandaag de eerste koninginnehommel, op zoek naar een plekje bij de composthoop.

Volgens mij klopt er niks van het weerbericht. Afgelopen week overdag 7-10 graden en 's nachts rond -1.
Vanochtend zag ik toch een laagje ijs op de sloten liggen. Niet overal, maar op sommige plekken wel.
Misschien toch een min-max thermometer kopen zoals in het andere topic..

Gaat het weerbericht niet uit van de temperatuur op anderhalve meter boven de grond? Dan kan het wel kloppen dat het daar -1 is, maar aan de grond een paar graden kouder. 

 

Ik zie een duidelijke omslag in de nachttemperatuur vanaf donderdag op vrijdagnacht waarin de temperaturen boven het vriespunt klimmen. Een deskundige die dit kan duiden? 😊 Ziet er droog en redelijk warm uit voor de tijd van het jaar, hopelijk niet al teveel wind?

On 3/7/2022 at 5:37 PM, Patrijs said:

Hier vandaag de eerste koninginnehommel, op zoek naar een plekje bij de composthoop.

Ik heb er ook al een paar zien vliegen ja!

@Arja klopt, in modellen de 2m temperatuur , hier kan je o.a. de verwachte temperaturen aan grond en op 10cm vinden voor gfs. https://www.woweer.nl/cgi-bin/expertcharts?LANG=nl&MENU=0000000000&CONT=nlnl&MODELL=gfs&MODELLTYP=1&BASE=-&VAR=tsfc&HH=42&ZOOM=0&ARCHIV=0&RES=0&WMO=&PERIOD=  Je kan zien dat deze serieus verschillend kunnen zijn. (vooral bij hoge uitstraling (geen wind en geen bewolking) Dit kan ook lokaal zeer sterk verschillen afhankelijk als bv maar een klein deeltje van het land bewolkt is of in een dal. @MSDG er wordt warmere lucht aangevoerd en er komt later ook wat meer bewolking in, bij open hemel in de  nacht kan het nog steeds richting nul aan de grond gaan eind weekend/begin volgende week, voorspelling  hangt een beetje van model tot model af. Met een beetje geluk halen we hier volgende week in Limburg 20 graden 😁.

 

 

Hier word je toch vrolijk van? 😊

 

Lente! Zon! Jippie!

 

Zou ik de compost die ik afgelopen week verspreidde nu vochtig moeten maken/houden? Of kan het gewoon uitdrogen? 

Het wordt onderhand wel tijd om te gaan gieten nu alles hard uitloopt. Zeker aanplant dat er niet langer dan 2 jaar staat.   Er gaan vaker nieuw aangeplante bomen en struiken dood door langdurige droogte in maart/april dan een warme week in de zomer.  Maar ik heb die moeite er graag voor over met zulk vriendelijk weer.

Onderweg vandaag, deze wolk hing boven Nancy..en we moesten onze autoruit aan een stuk door wassen. 30 kilometer onder de Belgische grens was het over. Het komt eraan, het Saharazand!

 

 

ja het Saharazand, spelbreker voor de 20 graden hier morgen maar toch een zomerse dag. 

 

@appelvrouw Hoe het er gister bij jouw uitzag op de eerste foto. Zo ziet het er bij ons nu uit. Alleen lijkt er geen stof naar beneden te komen. Ik kom het in iedergeval nog niet tegen.

 

Ik hoop dat het buitje vanacht wel even openbreekt, heb zelfs al twee keer water gegeven in afgelopen twee weken. Voornamelijk de platte en ondiepe potten.

16 maart 20223 j aangepast door rorror

In mijn regio kwam het saharazand gisteren naar beneden. En hoe! Het heeft wat geregend en alles zit onder. Maakt mij niet uit, maar de auto ziet er niet uit nu. Spoelt er bij de volgende bui wel weer af.

Dat mag je hopen. Wij gingen even naar de wasstraat want de auto was echt van kleur veranderd. Het was er stikduur! 

Hier is het ook afgelopen nacht met de regen naar beneden gekomen. Alleen het is niet geeloranje maar grijswit.
Volgende regenbui zit niet in de weersvoorspelling voor de komende 14 dagen.. en de zonnepanelen ondertussen minder stroom geven... Hoop dat de glazenwasser in april komt. Vorig jaar was dat pas half mei (afspraak met de oude glazenwasser die gestopt is was altijd begin april, nieuwe heeft daar maling aan).

Correctie: het is toch bruinoranje, waar de laag wat dikker is.

Hier valt het hevig mee, het heeft dan ook niet geregend dus dat scheelt...? 

Dat scheelt zeker. Met regen, zie mijn foto van onderweg, komt het zand mee naar beneden. Zou het trouwens een beetje vruchtbare stfzand zijn?

Ja 

Misschien een wat kort antwoord, het lange staat o.a. hier:

 

Stof dat uit de Sahara komt overwaaien kan gewassen helemaal bedekken. Maar ook voeden, blijkt nu.

Bas Den Hond7 februari 2021, 10:23

 

Toen mensen in Mesopotamië doorkregen dat je in plaats van jagen en verzamelen ook kon zaaien en oogsten, was tarwe hun eerste succesnummer. En dat is het gebleven. Geen plant neemt op aarde meer hectares in beslag.

 

Je zou kunnen denken dat akkerbouwers en inmiddels ook wetenschappers onderhand precies weten wat ze aan die plant hebben. Maar tarwe blijkt na 12.000 jaar nog steeds te kunnen verrassen. De plant is betrapt op het winnen van fosfor uit woestijnstof dat erop was neergedwarreld.

Die tarwe werd gekweekt door Avner Gross, van de Ben Goerion-Universiteit van de Negev, in Beer Sheva in Israël. Gross woont zelf in het Israëlische deel van het Judea-gebergte, en op wandelingen daar kon hij regelmatig zien dat er weer eens een zandstorm uit de Sahara was overgekomen: alle planten hadden een laag stof op het blad. Daar zouden ze wel last van hebben, bedacht hij op een dag, zo’n lichtwerende laag. “Ik heb geen idee waarom dat me niet eerder opviel. En toen zei ik bij mezelf: we weten dat planten veel energie stoppen in het uit de grond halen van voedingsstoffen, waarom zouden ze dan geen gratis eten accepteren dat uit de lucht valt?”

 

Niet te versmaden

Want in theorie is woestijnstof voor planten niet te versmaden. Er zitten mineralen in die ze hard nodig hebben. Fosfor bijvoorbeeld, en ijzer. Met name fosfor is voor planten vaak de beperkende factor: CO2 en stikstof zijn er tegenwoordig eerder te veel dan te weinig, dankzij menselijke uitstoot, merkt Gross op. Maar fosfor, onmisbaar om bijvoorbeeld dna-moleculen te bouwen, is vaak het element dat door zijn schaarste grenzen stelt aan de plantengroei.

Een zending materiaal uit de woestijn is niet ideaal om de fosforhonger van vegetatie te stillen, dachten biologen. Want daarin zit fosfor vastgeklonken aan calcium en zuurstof, in een aantal chemische variaties die samen de mineralengroep apatiet vormen. En apatiet is slecht oplosbaar in water. Als korrels woestijnstof in de bodem terechtkomen, grijpen plantenwortels er daardoor vaak letterlijk naast.

Gross redeneerde: als er gewassen bestaan die meer met stof kunnen doen, dan zullen die zijn ontstaan in de buurt van droge gebieden en woestijnen, waar het een constant onderdeel van hun omgeving vormt. Samen met Sudeep Tiwari en Ran Erel van het Gilat Onderzoekscentrum in Israël zette hij een experiment op met enkele soorten die aan die voorwaarde voldoen en die ook economisch belangrijk zijn: tarwe en de kikkererwt – die laatste is de op zestien na meest verbouwde plant. Beide zijn ontstaan en gedomesticeerd in het Midden-Oosten.

 

Een fosforvrij dieet

Gross zaaide ze uit, liet de zaailingen aanslaan en zette ze toen op een compleet fosforvrij dieet. Toen eenmaal duidelijk te zien was hoe ze daar onder leden – slechte groei, gele bladeren – gaf hij de helft een bad van woestijnstof.

 

Van dier naar sediment naar plant

Dat woestijnstof zoveel apatiet bevat, komt doordat het deels uit dierlijk afval bestaat: gemalen fossielen. Apatiet zit in botten en tanden. Tandglazuur, hydroxy­apatiet, is het hardste materiaal in ons lichaam. Het wordt nog harder als fluor in drinkwater of tandpasta er fluorapatiet van maakt.Het stof uit de Sahara dat neerdaalt in Israël en het Caribisch gebied, en soms ook in Nederland, waait op van plaatsen waar ooit meren waren. Daarin leefden allerlei organismen die apatiet gebruikten voor schilden en tanden. Die harde delen zakten naar de bodem, waar ze zich ophoopten in dikke lagen. Nu het water verdwenen is, kunnen stormen het sediment kilometers omhoog laten wervelen en zo aan een verre reis laten beginnen. Onderweg heeft het invloed op het weer, bij het eindpunt op de plaatselijke plantengroei.

De apatiet die wordt gewonnen in fosfaatmijnen, onder andere in Marokko, de VS en China, komt uit fosforiet, fosforhoudende rots. Die kan miljoenen jaren geleden zijn ontstaan uit soortgelijke lagen als die op de bodem van meren: sediment dat rijk is aan bot- en tandresten, samengedrukt tot een rotslaag. Een andere mogelijkheid is dat water met daarin opgeloste fosfaten doordrong in kalksteenlagen, waarna de fosfor zich met het calcium verbond. Ook die fosfaten waren afkomstig van dieren: ze werden uitgespoeld uit dikke lagen vogel- of vleermuismest.

Om te zien of de herkomst van de planten inderdaad uitmaakte, liet hij ook maisplanten meedoen met de proef. Die zijn ontstaan in Midden-Amerika, in omstandigheden waar stof geen grote rol speelt, waardoor ze er waarschijnlijk ook niets mee kunnen.

Op de (virtueel gehouden) jaarvergadering van de American Geo­physical Union, enkele maanden geleden, kon Gross rapporteren dat het stofbad tarwe en kikkererwten inderdaad goed deed. Ze waren al gauw twee keer zo groot als hun soort- en lotgenoten die geen stof op hun bladeren kregen. En voor de mais maakte het, zoals verwacht, niet uit.

Tarwe en kikkererwten waren niet alleen blij met wat er op hun blad viel, ze hadden er als het ware op gerekend, zo bleek bij nader onderzoek. Toen het fosforgebrek zich aandiende, kregen die bladeren meer kleine haartjes op hun bovenkant, zodat vallend stof goed werd vastgehouden. De bladeren werden ook vochtig gemaakt, wat nog eens bijdroeg aan die vasthoudendheid.

En dat vocht was bovendien zuur. Dat is precies wat je nodig hebt om fosfor vrij te maken uit apatiet. Het komt dan terecht in andere chemische verbindingen, die oplosbaar zijn en daarna via kleine openingen in het blad door de plant kunnen worden opgenomen.

 

Een nieuwe blik op lang bekende feiten

Boeren wisten al wel dat je planten via het blad kunt voeden. Dat gebeurt al lang, zelfs met fosfor. Maar dan gaat het om het toedienen van vloeibare kunstmest, waarin water-oplosbare fosfaten zitten. Die worden gewonnen in fosfaatmijnen, op plaatsen waar rotsen voorkomen die apatiet bevatten. Het fosfor wordt daaruit vrijgemaakt op dezelfde manier waarop planten dat doen: met zuur.

Gross denkt dat het opbrengen van apatiethoudend stof een duurzamere en veel efficiëntere methode kan zijn om planten te behoeden voor fosforgebrek. Mits die planten er dus het chemische gereedschap voor in huis hebben. Hij gaat daarom nu speuren naar andere kandidaten.

Uit biologische interesse gaat hij onderzoek doen in het Caribisch gebied, op het Amerikaanse eiland Puerto Rico. Daar is van een aantal boomsoorten bekend dat ze profiteren van Sahara-zand dat over de Atlantische Oceaan komt aangewaaid.

En uit commercieel oogpunt komen er experimenten met een aantal belangrijke landbouwgewassen die uit droge gebieden stammen. Om te beginnen gaat Gross aan de slag met avocado- en cacaobomen.

Dus we hebben allemaal onze tuin (en auto, zonnepanelen, ramen, tuinmeubelen 😬) gevoed in de afgelopen dagen. Mooi! 

11 uren geleden, Patrijs zei:

avocado- en cacaobomen

Dank voor je antwoord Patrijs! Toevallig heb ik een avocadopit op water staan..en een glazen tafel in de tuin roze van het saharazand. Dat ga ik in het potje stoppen. Maar, alle gekheid op een stokje, we zullen dus vaker die wolken moeten hebben willen we er van profiteren. 

Tarwe en kikkererwten waren niet alleen blij met wat er op hun blad viel, ze hadden er als het ware op gerekend, zo bleek bij nader onderzoek. Toen het fosforgebrek zich aandiende, kregen die bladeren meer kleine haartjes op hun bovenkant, zodat vallend stof goed werd vastgehouden. De bladeren werden ook vochtig gemaakt, wat nog eens bijdroeg aan die vasthoudendheid.
En dat vocht was bovendien zuur. Dat is precies wat je nodig hebt om fosfor vrij te maken uit apatiet. Het komt dan terecht in andere chemische verbindingen, die oplosbaar zijn en daarna via kleine openingen in het blad door de plant kunnen worden opgenomen.

Als je goed leest, dan doen de planten dat alleen als ze fosfor tekort komen, dus ze gaan eerst de bodem leegmaken, en daarna pas het stof gebruiken.

11 uren geleden, appelvrouw zei:

we zullen dus vaker die wolken moeten hebben willen we er van profiteren. 

 

Dit gebeurt regelmatig, nu is het wat extremer maar bijna ieder jaar gebeurt dit in meer of mindere mate.

Er is een hoop woestijn waarvan de toplaag verdwenen/ weggewaaid is. Er is geen begroeiing en veel wind dus alles wordt tot zeer fijn stof vermaalt  door de wind.

Het is ook geen zand, het zand  blijft daar liggen in de Ergs, de grote zandwoestijn gebieden. Ik heb daar rondgefietst toen ik een jong Patrijsje was, rond de Grand Erg Oriëntal en Occidental.

Grand Erg Oriental - Wikipedia    Grand Erg Occidental - Wikipedia

 

Nog een Engelstalig stukje over de (wereldwijde) verspreiding van (woestijn) stof:

 

Mineral dust - Wikipedia

 

18 maart 20223 j aangepast door Patrijs

Het kan ook nooit eens een keertje normaal........

 

Een zeer krachtig hogedrukgebied boven ons land zorgt voor de hoogst gemeten luchtdruk ooit in de meteorologische lente. Vrijdagmiddag was de luchtdruk in De Bilt 1044,2 hectopascal en in de nacht van vrijdag op zaterdag kan de luchtdruk verder oplopen tot ruim 1045 hPa. Alleen in de wintermaanden zijn in het verleden hogere waarden gemeten volgens Weer.nl.

Het hogedrukgebied ligt met zijn kern ten noorden van Nederland boven de Noordzee en trekt naar Denemarken. Daar zal de luchtdruk zaterdag maar liefst 1050 hectopascal zijn. Het gaat om uitzonderlijk hoge waarden voor het voorjaar. Een luchtdruk van ruim 1045 hPa in ons land betekent een record voor de periode maart tot en met november.

Het oude record stond op 1043,8 en werd gevestigd op 16 maart 2003. In de wintermaanden zijn soms hogere waarden gemeten. Het absolute record staat op naam van 26 januari 1932 met een luchtdruk van 1050,4 hectopascal.

De meeste mensen merken niet veel van deze hoge luchtdruk. Een enkeling kan gevoelig zijn en last hebben van hoofdpijn. Bij een snelle stijging en vooral daling van de luchtdruk zijn er meer mensen met klachten zoals hoofd- en gewrichtspijn. Dat zou volgens Weer.nl nu niet het geval zijn. Wel kan een hoge luchtdruk ervoor zorgen dat water minder snel kookt. Bij een luchtdruk die richting 1050 hPa gaat zal het water pas bij 101 graden beginnen te koken, in plaats van bij 100 graden.

@Patrijs De foto die je geplaatst had van de stof boven de oceaan, heb ik een keer een documentaire gezien, van boringen in de zee bodem. Wat blijkt dat ze elke zoveel jaar een dikke laag sarastof er tussen zit, sommige enkele centimeters dik.  Dan kan je wel zien hoeveel er weg kan waaien. 

 

Straks maar eens de potten met de tuinslang water geven, het voelt en ziet er allemaal erg droog uit.