ben begin deze maand ingestort. (daarom post ik ook zo weinig momenteel)

burn-out.

wie heeft dit meegemaakt en hoe ben je er uit gekomen, wat voor hulp heb je gehad enz enz.

 

groetjes

berti

Zit er nog lekker in... tuinieren enzo helpt me als therapie...

ik heb het gehad , moest naar een psycholoog om te gaan praten , veel wandelen met de hond en dingen verzinnen die je rust geven, lezen enz..

ben er na een half jaar weer goed bovenop gekomen naast soms een dagje wat minder maar dat heeft iedereen..

ik hoop dat je snel weer lekker in je vel zit.

 

groetjes leonie

vandaag gesprek met sociaal psychiatrisch verpleegkundige.

ze weten zich geen raad met mij of waar ik heen moet wat voor hulp ik nodig heb, noch zien ze dat ik tevens depressief ben.

volgens hen hebben de klachten die ik heb daar niets mee te maken...TJAH....

 

doe mijn best. van dag tot dag leven...op de automatische piloot.

Andere hulpverlener zoeken. Jij hebt een serieuze hulpvraag. Als het met nummer 1 niet lukt, naar nummer 2 toe. Niet in het wilde weg natuurlijk.

Had ze dr bril wel op vanochtend

Tenzij je daar supervrolijk zat te kwebbelen kan ik me niet voorstellen dat ze niet zien dat je depri bent. Dat gaat je niet in de kouwe kleren zitten. Of misschien was je toch nog te opgewekt, of had ze gewoon haar dag niet.. verkeerde been of te weinig slaap door vannacht...

 

Ik wil je wel veel sterkte wensen. En zeker veel tuinplezier want dat is wel iets wat een mens op de been houd.

Heb het ook gehad, bij de eerste psycholoog waar ik pertinent heen moest ( van mijn ex werkgever) klikte het voor geen meter, ben toen ook te snel weer aan het werk gegaan, de tweede keer had ik de goede te pakken gelukkig, al met al ben ik er bijna een jaar uit geweest maar goed naar me zelf luisteren en het roer enigzins om gooien ( in dit geval de dingen doe die ik wou en voor mezelf leven niet meer voor anderen) hebben mij goed gedaan! Dit is al met al al weer een jaar of 5 geleden en ik ben blij dat ik toen goed naar mezelf geluisterd heb en toen iemand vond die de rode lijn in mij wist te pakken. Sterkte en succes!!

jullie berichten doen mij heel veel goed.

fijn om wat begrip te vinden.....eerst maar even de verplichtingen vandaag (dochter morgen diploma uitreik gala en moet rok hebben) en naar de SPV.

 

mis echt steun, want alleenstaande ouder EN niemand in de buurt...dus nooit schouder, arm, enz....juist nu nodig...wil niet zielig zijn maar ben (te lang) sterk (geweest), altijd al...doorgaan...

Ik wil je even sterkte wensen. Het valt niet mee allemaal!

Zeker als je weinig vangnet om je heen hebt.

het gesprek met de SPV was te erg voor woorden...totale zinloze verspilling van tijd en geld.......kon wel janken toen ik buiten kwam.

nu gaat ie leuk vier weken op vakantie en ik mag het uitzoeken hoe ik dat ga doen.....

Heel veel sterkte Berti.

Vooral veel praten, ga op zoek naar een hulpverlener die je begrijpt.

Het verhaal van Sandra is mij op het lijf geschreven. Ook tweemaal in enkele jaren tijd.

En ik was dus ook absoluut niet depri.

Het was zuiver werkgerelateerd. Ik had al die therapeuten niet nodig want mijn huisarts heeft mij vooraf gezegd dat de oplossing voor mij zat in ander werk, ga iets doen waar je minder druk ervaart.

Voordat ik dat in praktijk kon brengen kreeg ik een tia, inoperabele vernauwing aan de kransslagader, vlekken op de longen, artrose, zware apneu en ben sinds dit jaar 80/100% afgekeurd.

Voor mij is het te laat maar voor jou wellicht nog niet.

Jij bent nummer 1, denk aan jezelf, je eigen gezondheid is het allerbelangrijkst. Neem je rust, niets moet. De wereld vergaat zo snel nog niet. Leef vandaag.

En dit zeg ik uit voller overtuiging.

En het meest bizarre is dat ik meer dan dertig jaar als financieel planner gewerkt heb, altijd met klanten bezig over risico's, later, zorgen, geld etc.

Je kunt het niet alleen, zoek hulp, zoveel mogelijk, zodat je ook voor jezelf het gevoel hebt dat je er alles aan hebt gedaan.

Zo Jos, wat een verhaal, heftig. Hoop van harte voor Berti dat haar lichaam niet zoveel gaat signalen geven.

Berti, ik denk aan je.

Berti, wat rottig dat je niemand naast je hebt om mee te praten en die je zou kunnen steunen. Ik leef zeer met je mee.

Ik vraag me af.. als je wel had kunnen janken na dat gesprek, waarom heb je het dan niet tijdens gedaan? Zo zien ze niet hoe hoog je probleem zit. En dat je er zelf geen uitweg in kunt vinden omdat je er zo alleen voor staat.

Laat je gewoon gaan in zo'n gesprek, toon ze hoe hoog het je zit. Er moet toch IETS zijn wat voor jou kan werken.

He Berti,

 

Ik ben benieuwd hoe het met je gaat momenteel? Heel herkenbaar dat het moeilijk is om goede hulp te krijgen op momenten dat het leven er even niet zo rooskleurig uitziet!

7 maart 201214 j aangepast door Gast

En juist omdat er ook een plan van aanpak wordt opgesteld kun je ook het resultaat meten. Wij bereiken een re-integratiepercentage van 90% in 16 weken. l

 

Sorry hoor maar een BURN-OUT (geen overspannenheid, geen ff depri voelen) is echt niet binnen 16 weken over....en de termen resultaat meten en re-integratie zijn meer werkgever gericht denken. Ik zou jullie vooral willen aanraden om diegenen die je nu binnen 16 weken weer aan de slag hebt....goed te volgen...en wil wel eens weten welk percentage na 1 jaar geen 2e (en heftigere) burnout heeft.

Wat versta jij dan onder een Burn-out?

Sterker nog , volgens verschillende onderzoeken zullen de meeste mensen met een juiste diagnose en een goede therapie ruim binnen die 16 weken "genezen" zijn!

De re-integratie is leuk als het einde in zicht is...

 

Ik heb ook een burn out... en mijn definitie is: te langdurige overbelasting van het systeem. Dat kan vrij lang duren (mij veel te lang), maar het heeft zijn tijd nodig. Ik zit al vrij lang in een re-integratie project. Daarbinnen doe ik mijn vrijwilligerswerk: lekker in de natuur klooien. Er wordt geen druk op mij gelegd, omdat ze weten dat het verspild geld is om te investeren in iemand die er nog niet aan toe is een volgende stap te maken. Ik wordt niet als lui of onwillend beschouwd, juist vanwege mijn arbeidsverleden waarin ik eigenlijk veel te lang veel te veel heb gewerkt. Het is nu anderhalf jaar geleden dat mijn werk stopte, en nog steeds ben ik moe, moe, moe en gedesorienteerd...

 

Ieder zijn verhaal is natuurlijk anders. In mijn geval kwamen er ook nog een boel extra belastende factoren bij dan alleen werk, moet ik er ook bij zeggen...

 

Ieder zijn verhaal is natuurlijk anders. In mijn geval kwamen er ook nog een boel extra belastende factoren bij dan alleen werk, moet ik er ook bij zeggen...

Precies, daar doel ik ook op, zover ik weet is een Burn-out puur werkgerelateerd en vaak goed op te lossen of op de huidige werkplek of (vaker) een andere werkplek. Hoop dat je snel je draai weer kunt vinden Jasmin, anders weer een reisje Himalaya doen, of wat was het toen ook alweer?

 

Ieder zijn verhaal is natuurlijk anders. In mijn geval kwamen er ook nog een boel extra belastende factoren bij dan alleen werk, moet ik er ook bij zeggen...

Precies, daar doel ik ook op, zover ik weet is een Burn-out puur werkgerelateerd en vaak goed op te lossen of op de huidige werkplek of (vaker) een andere werkplek. Hoop dat je snel je draai weer kunt vinden Jasmin, anders weer een reisje Himalaya doen, of wat was het toen ook alweer?

 

 

Geen gek idee.

ja en dan wil ik mee!! gaan we lol maken...

Ga ik ook wel mee, of heb je daar een burnout voor nodig?

Ik blijf thuis hoor

Ik denk Jorieke dat je ook niet gauw een burn out gaat krijgen.

Meestal is een burn out "werkgever gerelateerd"

En volgens mij ben jij je eigen werkgever.

 

 

Mijn vrouw zat voor ruim een jaar ook tegen een burn out aan.

Zij werkte bij een heel groot bedrijf in zo'n fijne kantoortuin ( Grossraum-Büro).

Ze kon vanwege het harde geroezemoes zich totaal niet concentreren.

Daarbij werd ze continu gebeld door collegae die vonden dat ze als eerste aan de beurt was om door haar geholpen te worden.

Ze was eigenlijk hoofdzakelijk bezig om hulpverzoeken af te wimpelen, en kwam niet meer toe aan haar eigen werk.

Verder bevond direct achter haar de keuken alwaar de gehele afdeling koffie kwam halen, met op koffie wachtende medewerkers in file staand achter haar als gevolg.

Deze collegae knoopte dan maar een praatje aan ........met mijn vrouw.

Die dat helemaal niet wilde.

 

Haar frustratie nam ze mee naar huis.

Vooral omdat de bedrijfsleiding zich niet om haar problemen bekommerden.

Haar huisarts wel, zag dat er een burn out op komst was, en gaf haar verplicht vrijaf.

Ze hoefde niet thuis te zitten, sterker nog, ze moest er uit, en vooral dingen doen die ze leuk vond.

Na een maand is ze weer rustig begonnen, maar het probleem was niet opgelost.

 

Zij heeft vervolgens het bedrijf verlaten, voor een wat kleinschaliger bedrijf, en vooral kleine kantoren.

Dit bedrijf gaat nu echter verhuizen met hun ontwikkelings afdeling naar een groter pand met......Grossraum-Büro.

Weet vooral dat het kantoorgebouw leeg is gekomen, omdat de medewerkers die er voorheen werkte, er gek werden van de herrie van een eronder gelegen transport bedrijf.

 

Ik kan er nu gewoon weer op wachten dat ze met burn out verschijnselen thuis komt te zitten.

 

Je kan haar niet gelukkiger maken, dan haar huisvrouw te laten zijn, en haar in de tuin te laten wroeten.

Om de burn-out volledig op te lossen moet je in de meeste gevallen je leven toch op een andere boeg gaan gooien. Dat kan inderdaad van lange adem zijn omdat er veel factoren een rol kunnen spelen waar je niet altijd vat op hebt. Maar als dat werkgerelateerd is zal het helpen als je werkgever meewerkt aan een oplossing of je moet gewoon compleet iets anders gaan doen. Om alles anders te bekijken en te bedenken waar je je leven naar toe wilt sturen, kan je goed hulp gebruiken, vooral omdat er ook niet altijd begrip is uit je eigen directe omgeving.

7 maart 201214 j aangepast door Gast

het gesprek met de SPV was te erg voor woorden...totale zinloze verspilling van tijd en geld.......kon wel janken toen ik buiten kwam.

nu gaat ie leuk vier weken op vakantie en ik mag het uitzoeken hoe ik dat ga doen.....

 

dat noemen ze het 'great pretender syndroom'

dit soort mensen laat het liefs nooit (meteen) zien dat er echt iets mis is waardoor ze de indruk geven dat alles nog wel mee valt terwijl ze eigenlijk op het randje staan...

ik kan het weten, want zo'n type ben ik.

 

 

Ieder zijn verhaal is natuurlijk anders. In mijn geval kwamen er ook nog een boel extra belastende factoren bij dan alleen werk, moet ik er ook bij zeggen...

Precies, daar doel ik ook op, zover ik weet is een Burn-out puur werkgerelateerd en vaak goed op te lossen of op de huidige werkplek of (vaker) een andere werkplek. Hoop dat je snel je draai weer kunt vinden Jasmin, anders weer een reisje Himalaya doen, of wat was het toen ook alweer?

 

een 'gewone' burnout is idd binnen 16 weken te behandelen.

helaas zijn veel burnouts niet het enige probleem, sterker nog, als je in het dagelijks leven al problemen hebt is de kans op een burnout vele malen hoger.

hierdoor zal de behandeling meestal veel langer duren omdat niet alleen de burnout maar ook de onderliggende problemen behandeld moeten worden.

kortom, een tijdslimiet aan een behandeling plakken is in mijn ogen ronduit kortzichtig.

 

ik ga niet mee naar de himalaya, maar de tropen daartegen lijkt me wel wat...het is hier alweer zo koud!