jos

Jim, do'nt worrij, Hoe dan ook, je komt dit jaar ook weer op de moestuindag. ik heb het in de winter nog drukker dan in de zomer. Zit veel in mijn kelder achter de houtdraaibank, lekker met een kacheltje. Hebben net het LVK in de veilinghallen van Margraten achter de rug. En ben bijna klaar met de bouw van de garage en hondentrimsalon van mijn dochter. Nu weer iets meer tijd voor het forum en dus aan een inhaalslag bezig. Uiteraard kom ik weer naar de moestuindag, het was gewoon gezellig verleden jaar. En zoals ik begrepen heb komen er weer heel wat "nieuwe gezichten". In principe kom ik met de tweezitter van mijn vrouw maar als er mensen willen meerijden dan kan ik mijn eigen auto bij mijn zoon "terug halen". Last but not least kunnen we ook met de camper (6 personen) indien nodig. Ik hoor het nog wel, gr. Jos

Mazzelaar, Guido. Wij zijn er al trots op als we het eten een beetje kunnen benaderen en jij hebt je eigen Chinese keukenprinses. Groetjes aan je vrouw, Jos

Prima opmerking van Koert. In de eerste ronde heb ik ook samen met Geedee afgesproken. Het kan ook best met z'n vieren. Levert een behoorlijke tijdsbesparing, scheelt een hele boel porto en is nog gezelliger ook. mvg. Jos

Zo zie je maar dat er best veel overeenkomsten zijn in Nederland. Als je daar tenminste naar wil zoeken in plaats van naar de verschillen. In het Limburgs is "moos" een verzamelnaam voor allerlei koolsoorten. Witmoos,roadmoos, etc. (witte kool en rode kool) Ze zeggen hier trouwens wel boerekuel en spitskuel. (boerenkool en spitskool) In Maastricht staat zelfs een standbeeld van het "mooswief", op de markt. Een hommage aan de boerinnen uit de dorpen die vroeger hun groenten (en dus ook kolen) aan de man brachten in de stad. Fijne Kerst, Jos

Als "de zwakke plek" die je aan een burn-out overhoudt alleen nog maar geestelijk is dan denk ik dat goede hulp een groot deel van het probleem kan ondervangen. Uiteraard is elke mens anders en zo kan ook elke burn-out verschillen. Helaas is het zo dat langer onderdrukte burn-out signalen tot heftige lichamelijke reacties kunnen leiden. Volgens mijn cardioloog, die tevens psychiater is, zijn de stress-factoren enorm onderschat in de medische wereld. Een buitengewoon hoog percentage van hartklachten wordt veroorzaakt door spanning, een kleiner deel door erfelijkheid en lichamelijke gesteldheid. Dat is volgens mij dan ook "de reden" om bij de eerste symptomen actie te ondernemen. Mijn leven na de burn-outs heb ik redelijk op kunnen pakken, de lichamelijke gevolgen zal ik de rest van mijn leven meedragen.

Goede opmerking van Bor, die ik helaas net pas heb gelezen. Heb al eerder aangegeven dat ik enkele goede koopjes heb gedaan bij een bedrijf dat is gespecialiseerd in kassensloop. Verleden jaar hadden ze pakketten liggen die samengesteld waren uit gebruikte kassen-onderdelen, voor de doe het zelver. Info op de site www.pvanhornebv.nl (Wierden NB).

Mag dat dan nog in Duitsland, Yola ? Als ik het goed begrepen heb van een kennis moet hij het doden en slachten bij een slachthuis laten doen. De delen worden dan bij hem thuis in een ruimte die aan speciale hygiene-voorwaarden moet voldoen verder in "hapklare brokken" verwerkt door een ervaren slager.

Walnoot snoeien is inderdaad een punt. Als je hem steeds op 2 meter terugsnoeit zal hij geen vruchten meer dragen. Heeft echt meerjarig hout nodig. Tweede probleem is dat hij op de plaats waar je gesnoeid hebt tig scheuten gaat geven, dan ben je dus verplicht weer flink te gaan snoeien. Ik had twee flinke bomen staan, op twee meter van elkaar (voor de hangmat van de jongens), eentje moest weg vanwege een afdak en de worteldruk, de ander heb ik op 2,5 meter rigoreus gesnoeid. Alles eraf tot op de stam ( 40cm diameter). Alle scheuten eraf tot een stuk of 5 langs de bovenkant. Ik dacht een mooie parasol-variant te cre-eren, helaas gaan alle takken toch weer de lucht in en zitten nu (3 jaar later), weer op 5 meter hoogte, en dit jaar weer een leuke oogst (2 emmers). Er zitten een paar walnoot enthousiasten op het forum, die misschien weet hebben van een kleinere variant. De meeste soorten hebben een groot nadeel, hun ongebreidelde groei, maar ze zijn o zo lekker.

Gefeliciteerd Helena en de beste wensen voor je dochter en kleinzoon. Kun je alvast gaan bedenken welke gezonde groente je voor eind volgend jaar voor je kleinzoon uit de tuin kunt halen. gr. Jos

Gewoon doen Jeanne, is toch een leuk experiment. Het zal niet alleen afhangen van de temperatuur maar vooral ook van het licht. Veel groenten doen het nu niet meer vanwege gebrek aan licht. Meestal lukken sommige bladgroenten wel nog. Voorbeeld, sla (Arctic King), veldsla, winterspinazie etc. Een goede maand geleden heb ik nog een rij in de tuin gezaaid, nu bospeentjes van enkele centimeter. Lekker om zo te knabbelen, te klein voor de stamppot. Ik heb in deze tijd van het jaar helaas geen plek in de kas. De paprika's, pepertjes, Pepino's, vijgen en ander (sub)tropisch spul moet er allemaal een plekje in krijgen voor de winter, daarnaast staan er kisten met uien,appels en noten in.

Jet had maar gezegd dat je aardperen wilde hebben. Ik had zo een emmer voor je kunnen meenemen. Ik wordt die krengen gewoon niet kwijt in de tuin. Zelfs de woelmuizen moeten ze niet bij mij. Ik heb toevallig vandaag een bos gerooid van twee vierkante meter en wel 3 meter hoog. Ik ben een zeer geduldige schoonmaker, heb zelfs geen moeite met het vuile werk dat schorseneren meebrengt (want ze zijn zo lekker), maar aardperen zijn echt de moeite niet. Pielewerk en niet lekker. Maar ja smaken verschillen.

Vanmiddag weer "hoogzomer", terug uit de tuin, toch maar weer een paar foto's gemaakt. Tijdens onze vakantie waren de stokbonen letterlijk de lucht ingegaan, ruim 4 meter, dus de bovenste niet meer bereikbaar. Heb ze gewoon laten hangen nu enkele emmers droge bonen. Ik zie de witte bonen in (eigen) tomaten saus al helemaal zitten. Het vochtige weer van deze zomer heeft de knolselderie ook tot ongekende dikte laten groeien. En last but not least, de puntpaprika's zijn eindelijk aan het kleuren. Nog even dit lekker zonnetje en het komt helemaal goed. De kleine pepertjes doen het trouwens al jaren prima, ben al enkele maanden aan het plukken en drogen. Straks als het kouder wordt gaat de bak zo de koude kas in, verleden jaar nog pepertjes tot in het voorjaar geplukt.

De notenkraker is inderdaad een populair draaiersobject, met name de in Duitsland zo populaire poppen. Probleem echter is de schroefdraad, dat is een speciale techniek, waar je veel geduld en speciale snij-ijzers voor nodig hebt. En wat de radijs betreft, geen punt, zo gedraaid op elke gewenste maat. Aleen bij het snijden beetje moeilijk, zal zagen worden.

Het is gewoon een beetje nostalgie net als bij de ster-appels en de klumpkes. Ten eerste is een appel natuurlijk qua smaak en gebruiksmogelijkheden voor iedereen persoonlijk anders. Ster-appels zijn prachtige appeltjes maar als het op smaak aankomt, voor de een heerlijk voor de ander niet lekker. Zijn, rijp lekker maar ook snel overrijp en dan niet meer te pruimen in mijn ervaring. Gelijk aan de sneeuw-appels (de vroegste appelsoort), rijp en snel daarna voos. De cox orange was net als de golden delicious een van de eerste soorten die als piramide-boom werd gebruikt in de 60-er jaren. Door kruisingen zijn er in de loop der jaren soorten ontwikkeld die uniformer ( qua omvang, smaak en kleur ) werden die beter aansloegen bij de consument. Natuurlijk is niet iedereen gelukkig met deze "eenheidsworst", er zijn ook nog mensen die op zoek zijn naar wat orginelere smaken. In mijn herinnering was zo'n Cox, vooral als hij tot volle rijping aan de boom was gekomen een heerlijke handappel. Mijn grootste bezwaar aan de appels van nu is dat ze om redenen van bewaarbaarheid vroegrijp van de boom gehaald worden. Een te rijpe appel kan gewoon niet bewaard worden. De appel die tot volle rijping is gekomen aan de boom heeft in mijn ervaring een heerlijke volle smaak die niet te vergelijken is met de appels uit de schappen van de super. En met name de Cox kan lang aan de boom blijven hangen en blijft dus een heerlijk smakelijke handappel.

Bij Bor zie je dat de aardbeien het gewoon goed doen in zo'n blauwe regenton. Ik heb ze zelf al eens in een dikke pvc pijp gezet. Verschillende tuiniers zetten de aardbeien in (afgedankte) zinken dakgoten die aan hek, schuur of muur bevestigd worden. Zo kun je verschillende goten boven elkaar hangen en op relatief beperkte ruimte toch veel aardbeien kweken. Kijk uit met je bosaardbeitjes, sommige soorten woekeren nogal, vooral de echte wilde. Voor je het weet heb je de halve tuin vol. Als je de ruimte hebt geen probleem natuurlijk.

Als tuinier heb je toch zeker een hele schare van welwillende buren en vrienden om je heen. Allemaal mensen die graag iets terug willen doen voor een heel seizoen overschotten van groenten en fruit. Vakantie geen probleem toch ? Wij hadden trouwens 6 paaskuikens dit jaar. Met hulp van een oud-slager zijn twee haantjes naar de kippenhemel verhuisd, en later door mezelf tot hapklare brokken verwerkt. Zelf doodmaken was geen optie ondanks diverse soorten bijlen die ik nog ter beschikking heb. In mijn jeugd samen met mijn oma jaarlijks enkele honderden haantjes geslacht. Maar ondanks deze nostalgische herinnering kreeg ik het nu niet over mijn hart. Mijn enige verklaring is dat honderd haantjes geen naam hebben. Nu genieten we van de steeds groter wordende eieren van onze twee boerderijkippen en de mini-eitjes van de 2 wijandotjes.

Jooze, de doos is onderweg naar Hilversum. Vanmorgen op het postkantoor afgegeven. Jij maakt een afspraak met "Jet" als hij is gearriveerd ? Trek er gerust maar een paar uur voor uit. Ondergetekende en Geedee hebben er zowat een hele middag voor uitgetrokken. Wat een hoeveelheid en variatie aan zaden. En, ik denk dat we er meer ingestopt hebben dan uitgehaald. Veel plezier voor de opvolgende ontvangers. gr. Jos

Een keer plassen op zo'n gecamoufleerde schrikdraad en hij doet het gegarandeerd nooit meer.

Eisdener klumpke kan ik me nog herinneren van bij mijn opa in de tuin. Volgens mijn bescheiden mening echter niet te eten. Relatief kleine appels, beetje blokkig, zuursig en niet de "smakelijke" kleur waarmee we tegenwoordig verwend worden bij de nieuwe rassen. Maar ja smaken verschillen gelukkig, er zijn ook mensen die Grennies eten. Als ze nog ergens te krijgen zijn dan lijkt me de orginele Cox Orange (een van de eerste piramide-bomen) uit de zestiger jaren een goed alternatief. Een lekkere appel met een aantrekkelijke kleur die stevig aan de boom verankerd bleef. Ik kan me goed herinneren dat wij als kleine jong door de bladerloze plantage liepen en de suikerrijke, halfbevroren Cox voor de neus van de vogels wegpikten. Ook weer nostalgie.

Mooie foto Leslie. Herfst bij jullie, hier leek het al bijna winter. Zondagmorgen 7.30 onderweg naar mijn favoriete appels (Elstar), alles wit-bevroren, ijs en ijskoud. Gelukkig degelijk gekleed. Na de middag was het weer 18 graden. Uitstekend appelweer.

Ik denk dat ik de oplossing heb om je ongeduld te beteugelen Geedee. Na Jorg en Frank staat ondergetekende op de lijst. Laten wij nou in dezelfde gemeente wonen. Simpel, als ik hem heb mailen we even en kom je onder het genot van een kop koffie in de Carrousel envelop neuzen. Spaart tijd en porto-kosten. Wel niet tegen de anderen zeggen Groetjes, Jos

Mijn radijzen hebben pech gehad, ik ga voor drie weken naar Frankrijk. Ze hadden nu nog geen echt wedstrijdformaat, geschat 3/4 cm. Hopelijk houden ze het tot we terug zijn anders jammer dan. De buren en mijn kids zorgen voor de tuin en de beesten. Dus we laten alles met een gerust hart achter. Eerst naar Luxemburg op familie-bezoek dan naar Stenay. Vervolgens bij Jet (appelvrouw) langs met aardbei en frambozen-stekken. Bij hun een kijkje op de jaarmarkt nemen. Vervolgens naar Charmes, Strassbourg en Mulhouse. Dan komen we eind deze maand, begin volgende maand in de buurt van Leslie. Kunnen daar overnachten op hun landerijen, hun huis in wording en de tuin bewonderen. Vervolgens stopt de planning en zullen we ter plaatse bedenken wat het vervolg zal zijn. Radio-stilte mijnerzijds de komende 2/3 weken dus. Au Revoir, Mes Amis du Jardin. (poging alvast weer een beetje "in het Frans" te komen.

Ik ben een uitgesproken liefhebber van schorseneren. Heb ze dan ook jaarlijks in de tuin staan. Ze hebben een prima zachte smaak en zijn vooral heerlijk met een roomsausje, peper zout en nootmuskaat. Ik zou het vandaag de dag zeker geen armeluis-asperge meer willen noemen. Zie er maar eens (vers) aan te komen en tegen welke prijs. Ik moet er wel bijzeggen dat er (buiten rode bietjes) geen groente bestaat waar je zo smerig van wordt bij het schoonmaken. Ik doe het dan ook steevast zelf. De melksappen die vrijkomen bij het schoonschrapen van de schorseneren plakken je vingers aan het mes vast en kleuren de mooie roomwitte stengels in een mum van tijd bruin. Zelfs het trukje van mijn schoonvader, schoonmaken onder water, helpt maar beperkt. Op advies heb ik ook al eens geprobeerd met wat citroensap in het water de stengels wit te houden, helaas ook maar beperkt resultaat. Maar alle werk en moeite bij elkaar, voor de smaak toch een absolute aanrader in de tuin. PS Voor de liefhebber na de schorseneren geen aardappels als wisselteelt. De aardappels op de plek waar verleden jaar schorseneren stonden hadden maar de helft van het groen van dezelfde aardappels ernaast.(opbrengst weet ik nog niet). Via een andere site kwam ik erachter omdat een belgische moestuinder hetzelfde (onverklaarbare) fenomeen constateerde.

Ik ben bang dat het toch een vochtprobleem is Geedee. Ik heb me altijd laten vertellen dat bloemkool niet erg wil lukken op de zware Loss-grond. Heb het dit jaar voor het eerst geprobeerd en heb een week of 3 geleden de laatste van tien redelijk mooie bloemkolen ge-oogst. Ik moet wel zeggen dat ik ze afgeschermd had met ultra-fijne steigernetten (zoals al mijn kool-soorten), als bescherming tegen koolvlinder en duiven. En zoals al aangegeven zodra ze beginnen enkele bladeren eroverheen knakken ter bescherming tegen te felle zon en regen. Op de foto lijkt het dat jouw kolen schimmel of rot hebben. Bij de laatste had ik dat ook een beetje, maar dat was beperkt en kon er makkelijk uitgesneden worden. Zoals met veel groenten dit jaar zijn we weer erg afhankelijk van de weer-goden.

Ik heb heel wat jaartjes een baan gehad waarin een strak pak, goedgeknipt haar en verzorgde handen een must was. Sinds drie jaar ben ik thuis breng het grootste deel van de dag door met klussen en tuinieren, moet je mijn handen,nagels en knie-en nu eens zien. Als het geen aarde of rood van de bietjes is dan is het wel verf of olie. Daar helpt zelfs geen styliste meer bij, welkom op het forum Jeanne en veel leesplezier.