veuvecouderc

Als je er tijd voor hebt (ruimte heb je echt niet nodig voor bollen, die passen overal tussen) gewoon in de grond stoppen. Komt er nog wat dan is het leuk en anders ben je vast klaar voor volgend jaar . Voorjaar 2013 ga je er zeker wel wat van terugzien. Stop ze wel op een plek waar je voorlopig niet weer gaat graven om ook iets anders bij te zetten, want dan blijf je die bollen tegenkomen. Gaatjes in het gazon prikken en ze daarin stoppen is voor sommige mensen de enige optie maar wel een leuke. Je kunt ze ook op je composthoop gooien, dan blijft het helemaal een verrassing wat er van komt. Als je ze nu weglegt tot het najaar dan is een groot deel straks uitgelopen, beschimmeld, weggerot en/of aangevreten. Dat kan ook allemaal in de grond gebeuren maar dat zie je dan niet en dus hoef je je er ook niet aan te ergeren.

Ik woon in een streek met voornamelijk hele vriendelijke mensen. Zo mocht ik bijvoorbeeld uit de tuin van een van onze dorpsgenoten twee jonge perzikken graven. De dame zelf is helaas vorig jaar overleden maar haar kinderen hadden gehoord dat wij een hele akker te vullen hebben, vandaar. Ik heb beide boompjes afgelopen najaar uitgegraven. Het aanbod kwam vrij plotseling en ik heb ze toen na het uitgraven in de grond en in een pot gezet. Zien we van het voorjaar wel verder dacht ik. En nu is het dus bijna zover. Zover dat ik wat met de boompjes moet doen. Uit mijn boek(en) begrijp ik dat ik nog even heb, dat je een jonge perzik bij voorkeur in mei snoeit. Die tijd die ik nog heb wil ik graag gebruiken om het fruitbomenexpertpanel wat te vragen. Ik heb bijvoorbeeld geen idee hoe oud de boompjes zijn (de voormalig eigenaar vragen heeft geen enkele zin!), het lijkt mij dat de een net een jaar oud is en de ander wellicht 2. Maar mijn kennis van bomen (inclusief fruitbomen) is nog minimaal. Is er iemand die bij het zien van de foto's (waarvan de kwaliteit niet opperbest is, sorry) kan zeggen welke leeftijd deze twee boompjes hebben?

Dames, misschien zijn deze sites iets voor jullie. Om te lezen, om eens langs te gaan, om ideeen op te doen, of iets dergelijks. Of het past bij wat jullie willen weet ik helemaal niet en misschien kennen jullie ze ook al lang maar baat het niet dan schaadt het niet, toch http://www.pro-werelddorp.nl/home/ http://gen.ecovillage.org/ Enne Dorien, naar school gaan en met anderen samen iets nieuws leren is natuurlijk veel leuker dan thuis in je uppie te gaan zitten studeren, maar als reistijden en locaties toch te problematisch worden: op deze site kun je kennis maken met permacultuur via een downloadbare cursussen http://www.permacultuurnederland.org/index.php?id=23. [edit] sorry chaotik dat ik in je topic zit te tikken terwijl ik ook een pm had kunnen sturen.... zal ik dat alsnog doen en dit weghalen?

Ik heb weleens gehoord dat je dan bij the Secret moet wezen of bij de Kerstman, maar dat duurt nog zo lang...

Ja maar dat bedoel ik juist. Met die nieuwe bakken en je enthousiasme krijg je ongetwijfeld zoveel opbrengst dat die vriezer, die weckpotten en dat droogrekje nodig worden. Ik ben vol vertrouwen dat je flink gaat oogsten En de rest komt dan beetje bij beetje vanzelf op je pad

Het ziet er prachtig uit Helly! Lekker de ruimte en een leuk ontwerp. Nou moet er straks ook een grotere vriezer bij, extra kelder huren voor de weckpotten, droogrekjes op zonne-energie timmeren, een mooie frees om het bordje bij de verkoop-aan-de-straat te maken. Dat is het leuke van zelf maken, zelf doen, zelf prutsen: voor je het weet heb je een groter huis nodig voor alle spullen die je bij dat prutsen nodig hebt!

Claartje het lijkt op het eerste gezicht ingewikkelder dan het is. Je begint gewoon met onder de [kies een plant] je plant te zoeken onder de nederlandse naam. Als je op start hebt gedrukt krijg je het scherm met families. Sommige mensen weten wel ongeveer tot welke familie 'de andere plant' behoort maar als je de gildevinder vaak genoeg gebruikt ga je het ook snel weten (extra mooi dus dat je meteen wat leert ). Maar goed, van elke familie is er ook weer een lijst met planten (met hollandse namen), dat zie je verderop in de rij. Affijn, na een paar minuten proberen heb je het door. Frambozen en aardbeien behoren tot dezelfde plantenfamilie (rosaceae). Qua familietrekjes hebben ze dus dezelfde grondbehoefte. Wat familieleden betreft wordt je van deze site niet heel veel wijzer omdat zij juist de verschillende families in combinatie met elkaar beoordelen. Mijn persoonlijk advies: niet al te moeilijk doen over je uiteindelijke keuzes, zolang de planten elkaar niet afmaken gaat het allemaal nog best goed

Misschien doe je teveel Ik heb vorig jaar voor het eerst schorseneren gezet, op grond die jarenlang geen onderhoud heeft gehad. Klei-achtige grond (itt dus tot jouw zandgrond) uitsluitend losgemaakt tot bepaalde diepte. Gedurende het groeiseizoen kregen de - uitbundig - groeiende planten ook nog gezelschap van het nodige onkruid. Eigenlijk heb ik ze gezaaid en geoogst (en gefotografeerd), tussendoor nauwelijks onderhouden. Geen mest, geen kali, niets. En ik had prachtige schorseneren al zeg ik het zelf. Niet helemaal strak en recht, maar ja dat doet aan de smaak niets af. Ik had er een die eind augustus al bloemen maakte, die heb ik eruit getrokken. De rest deed het prima. Ik heb ze begin oktober geoogst omdat ik er zin in had. Als ik ze dit jaar weer 'doe' dan laat ik ze langer staan, om later in het jaar nog vers te kunnen eten.

Wat een heerlijke bende is het daar op Vaalbara! Fantastisch dagboek, fijne foto's, warrige verhalen en het plezier spat er van af! Heerlijk ook om te lezen dat je het doet met wat je hebt: natte derrie, gras, stukkende kasjes, onkruid. Gewoon de mouwen opstropen en aan het werk. Succes met al het spul, enne mocht je er nog een tomaatje bij willen: chico rosso van de lidl - 29 centen maar kerstomaatjes zo heerlijk, dat geloof je gewoon niet.

Op ons akkertje heb ik zoveel ruimte dat ik het 'zonde' vind om er uitsluitend de planten in te zetten die ik wil eten. Verder wil ik daar veel meer vaste - eetbare - planten zetten. Maar als ik een jaar zin heb in erwten dan wil ik dat die er ook bij of tussen kunnen. En ik houd van bloemen dus die moeten er ook een plekje krijgen. Bij het bedenken van hoe zo'n veld er dan in de praktijk uit komt te zien kwam ik er op uit dat er 'van alles door elkaar' moest komen te staan. In mijn zoektocht naar de mogelijkheden hiervoor kwam ik terecht op deze site http://plantengildes.saiwala.nl/. Ik heb geen idee of het een 'goede' site is, maar ik doe het ermee want teveel info (lees vier verschillende lijsten/sites) kan ook verlammend werken. Dankzij bovengenoemde gildevinder 'weet' ik dat ik tussen de perenbomen stokrozen kan laten groeien, de oost-indische kers in de perenboom kan laten klimmen en de eeuwige prei eronder kan laten groeien. Etc etc etc Hoe het uitpakt gaan we over een paar jaar zien maar op de beelden in mijn hoofd ziet het er prachtig uit!

Zo'n tien maanden geleden werd bij Tjibbe epilepsie geconstateerd. Sommige honden hebben het jarenlang en worden er heel oud mee. De vorm die Tjibbe had werd heel snel alleen maar erger en erger - zelfs met medicatie. Behalve een nare ziekte is epilepsie ook een complexe ziekte, zowel voor/bij mensen als bij dieren. Er is geen pasklare oplossing voor, helaas. Alhoewel Tjibbe een groot deel uitmaakte van mijn (tuin)leven is dit het laatste berichtje wat ik over hem schrijf hier. Wel wil ik jullie ontzettend bedanken voor de lieve en troostende woorden. Van mezelf ben ik vrij nuchter en ik had nooit verwacht dat Tjibbes afwezigheid zo ontzettend zou inhakken op mijn gemoed. Iedereen zegt dat het verdriet minder zal worden en wellicht zelfs helemaal overgaat. Dat het 'beter is zo' en dat we prachtige herinneringen hebben. Ik wil het allemaal graag geloven, maar voorlopig gaat dat nog even niet. Het is onbeschrijflijk hoe verdrietig ik ben.

Tjibbe was bijna tien. Dat is niet echt oud maar hij is bezweken aan epilepsie. Een hele nare ziekte, met een voor onze Tjibbe verschrikkelijk einde. Maar wat had ie een prachtig leven.

Vanochtend hebben we in ons bos gewerkt, met onze laatste krachten hebben we een mooi graf gegraven voor onze grote vriend T. Hij is afgelopen nacht overleden. Zonder zijn gezelschap is de tuin een vreemde plek, ik had dan ook helemaal geen zin om er in te werken. Van vrienden uit de Picardie had ik echter een mooi pakketje met bessenstekken gekregen en ergens vond ik het ook wel weer symbolisch om deze meteen in de grond te zetten. Het is een mooie collectie rood, wit, zwart en kruis door elkaar. Oude rassen als de Rose de Champagne, lokale bessen als de Noir de Bourgogne en populaire productie bessen als de Josta bes. En ook een hoop voor mij onbekende rassen. Maar ik zet ze met liefde alle 40 op onze akker straks in de herfst. Tot die tijd staan ze in het kweekbed achter ons huis. Kan ik ze mooi in de gaten houden terwijl ze opgroeien. Ik heb mijn eigen Jonkheer van Tets stekken er ook maar bijgezet. Deze hebben de afgelopen winter onder de grond door gebracht en uit pure verveling hebben ze daar wortels gemaakt. Met zijn allen zullen ze over een jaar of drie hopelijk voor een flinke bessenoogst zorgen.

Monique, ik weet niet precies waar je op hoopt qua bouwtekeningen/foto's etc. maar dit is wat ik heb. Hieronder een foto (van een deel) van ons dak. Eigenlijk is het dus heel simpel: een paar poutres (balken), wat chevrons (weet het nederlandse woord niet - het zijn die verticale balkjes) en lattes de toit of lattage pour les tuiles (panlatten). En dat dan een beetje stevig in elkaar zetten Een andere foto, van een overkapping bij een huis dat we niet gekocht hebben. Anders maar het principe is hetzelfde. Een franse google-search geeft een boel plaatjes. Maar ongetwijfeld vind je die ook met de juiste nederlandse benamingen. http://www.google.fr/search?q=chevrons+toit&hl=en&client=firefox-a&hs=R3z&rls=org.mozilla:nl:official&prmd=imvns&tbm=isch&tbo=u&source=univ&sa=X&ei=2-dTT4bMOqHQ0QWC39yXBg&sqi=2&ved=0CDwQsAQ&biw=1280&bih=647

Heel rustig aan Ik ben officieel ook te lui, maar ik weet zeker dat ik me jarenlang ga ergeren aan te smalle paden dus het is beter dat ik het dit jaar grondig en goed doe. Hopelijk heb ik er dan veel plezier van en nooit meer werk van

Aan de hemel een flink pak wolken om de alreeds brandende voorjaarszon wat te temperen. Prima weer om weer wat te klussen in de tuin. Twee perken zijn gebruiksklaar: één voor de dop- en sluimererwten en één voor de warmoes en spinazie. In het perk van de erwten staat nog de artisjok, maar het lijkt alsof die ondanks zijn winterverpakking toch de geest heeft gegeven. Ik laat ‘em voorlopig gewoon nog even staan. Als het echt dringen wordt in het perk dan moet ie het veld ruimen. Kopen we half mei weer een nieuwe. Ik heb wat kervel en peterselie gezaaid. Ze staan in de mandjes op de handkar. Vandeweek komt daar de eerste ronde sla bij. Die wordt ook opgekweekt in een mandje en als ze een beetje formaat hebben gaan ze in het perk. De eerste slaplanten zullen op eigen kracht moeten overleven. Met een beetje mazzel gaan de eerste plantjes begin april de grond in, en de phasmarhabditis hermaphrodita gaan pas in mei aan het werk! De 12 miljoen kleine helpers doen hun werk namelijk maar zo’n week of 6 en aangezien ik het meeste plantgoed pas half mei in de grond zet, heb ik ze dan het hardste nodig! De compost voor op de bedden ziet er fantastisch uit! De hoop is van binnen nog licht bevroren maar volgende week kan het op de bedden. Ondanks de koude temperatuur zit er nog wel leven in de hoop. Elders in de tuin kom ik gelukkig ook (nieuw) leven tegen. De belachelijke koude heeft de meeste planten toch niet klein gekregen. De aardbeien in de volle grond hebben alweer uitlopers, de (wilde) bieslook staat er fier bij en langs mijn perken groeit prachtig ongewild kruid.

Voorlopig gaat het stro alleen over de aardappels en de onbewerkte grond. Maar desalniettemin: die slakken heb ik toch wel - stro of geen stro En ik heb besloten me daar maar bij neer te leggen. Er is niet echt een oplossing voor een tuin van dit formaat op deze plek, vrees ik. Over eenden heb ik heel lang getwijfeld, maarrrrr..... in de rotswand langs ons akkertje woont een vos(senfamilie). De hond kijkt altijd even of ie toevallig thuis is. En op steenworp afstand zijn zeker nog drie of vier holen. Maar ook vossen zijn - net als de limace - sinds ik in Frankrijk woon, onderdeel van mijn leven. Ze zijn nooit ver weg. Wandelend met de honden volgen we hun paadjes, ik zie ze dagelijks in de velden en in de paartijd staan ze regelmatig in onze achtertuin te schreeuwen (http://www.vulpesvulpes.nl/index.php/audio/geluiden-van-de-vos). En met een beetje mazzel kan ik straks in mei weer jonge vosjes met elkaar zien spelen. Met de renards als buren is een stel eenden houden op het akkertje vragen om moeilijkheden, vrees ik. Dus wat slakken betreft vestig ik mijn hoop op het koppeltje wilde eenden dat in het riviertje langs het akkertje woont. Of misschien open ik een aantal MacDrives in de tuin, wie weet kan ik het vraatzuchtige volk met speciale Limace Happy Meals bij mijn andere groenten weghouden.

Ha Chaotik, lekker gewerkt Leuk om te zien hoe het eruit ziet met die uitgegraven paden. Ik ga het namelijk op mijn akkertuintje ook doen, leek mij wel zo praktisch. Maar ik denk dat ik ze wel iets breder maak dan ze op jouw foto lijken. In mijn stro-ontwerp heb ik de paden minimaal 1 meter breed gemaakt. Ik manouvreer niet zo makkelijk in een smal gootje Hoe breed zijn jouw paden?

Inderdaad, en dat zijn het ook. Hier waar ik woon tenminste. Ze groeien hier in het wild, maar niet alleen de oudere Fransen plukken ze. Ook jonge Fransen doen dat. En koken doet helemaal niemand hier die dingen! Blancheren hooguit en daarna een vinaigrette erover. Maar over het algemeen is men (in mijn regio) niet scheutig met informatie over waar je ze kunt vinden. Voor je het weet staat namelijk iedereen jouw oogst te plukken! Gelukkig weten wij onze buren te paaien met heerlijke spijzen en dranken en willen ze ons in beschonken toestand wel verklappen waar je de aspergettes kunt snijden. Maar dat gaat nu nog niet. Eerst komen namelijk de jonquilles en daarna pas de bos-asperges. Voor de goede orde, op de foto staan de jonquilles!

Eind oktober vorig jaar heb ik iedereen uitgezwaaid. Onder andere omdat ik in m’n nieuwe karretje moest rijden en echt geen tijd meer had om hier elke dag rond te hangen. Jasmin twijfelde nog aan mijn argumentatie, maar ik kan met de hand op mijn hart zeggen dat ik heel druk ben geweest de afgelopen maanden. Weliswaar niet met vele honderden kilometers in de Piaggio rijden - die heeft wegens extreme koude voornamelijk in de winterstalling gestaan - maar wel met allerlei andere noodzakelijke dingen. Zoals bijvoorbeeld houten vloeren leggen, behangen, verhuisdozen na 5 jaar eindelijk eens uitpakken, schuren kierdicht maken, het houtfornuis ophalen en de oogst van vorig jaar opeten. Kerststollen maken, overjarige wijn opdrinken, kaasbroodjes erbij bakken, ellenlange wandelingen maken en vroege sneeuw begroeten. Affijn teveel om op te noemen eigenlijk. En toen kwam de jaarwisseling en het nieuwe jaar. Begin Januari leek alles hier nog koek en ei. Maar ik had natuurlijk beter moeten weten. Heldere nachten, lekkere frisse wind rond het gelaat en stralende zonneschijn, iedereen weet dat dat maar 1 ding kan betekenen: vorst en veel ook. Affijn, heel europa heeft z’n portie gehad. Met het huis in de winterstand hebben wij een paar weken geheel volgens de lokale gewoonte winterslaap gehouden; niets anders doen dan lang onder de wollen dekens of opgekruld bij de kachel zitten. Sinds een week zijn de temperaturen echter boven nul en dus komen wij weer langzaam in beweging. Een rondje door de tuin levert nog weinig inspirerende foto's op. Knoflook en uien staan nog in de grond maar voor de rest zijn de bedden overvol met stro en afgestorven phacelia. De aardbeien en hun uitlopers zien er uit alsof ze de heftige koude maar nauwelijks hebben overleefd. Maar goed, we wachten gewoon rustig af wat we er straks van terug zien. Heel voorzichtig begint het nieuwe tuinseizoen ook hier. Heel voorzichtig want het is tenslotte pas begin Maart. En in tegenstelling tot veel anderen doe ik niet aan voorzaaien in huis of andere kunstmatig verwarmde ruimtes. Niet uit ruimtegebrek - plek zat - maar mijn huis is voor mij om in te wonen. Mijn groenten en overige planten wonen in de tuin, en daar hebben ze het vooralsnog prima naar hun zin. Hier bij mij zit er dus nog geen zaadje in de grond. Maar dat betekent helemaal niet dat de tuin ons de afgelopen maanden geen werk heeft verschaft. Achter het huis hebben we de pruimen, vlieren en bramen ruchsichtlos geruimd. De druif is gespaard en is afgelopen weekend voor het tweede jaar gesnoeid. Straks eens zien wat er na twee jaar snijden nog uitloopt. Op diverse plaatsen zijn nieuwe composthopen spontaan ontstaan. Je keukenafval moet je toch ergens kwijt en als je er een dot stro bij gooit, af en toe de honden overheen laat plassen, wat oude paardemest erbij, een paar vermolde boomstronken en de restanten aarde uit de potjes van vorig jaar dan kweek je vanzelf een prachtig bed voor meloen, courgette, rabarber of oostindische kers. Verder heb ik een heuse Piet-Hein-Eek tuinwerktafel in elkaar getimmerd, een paar stellingen voor de slakratjes gebouwd en een kruidencirkel bij elkaar gesprokkeld. Ik ben de ‘oude’ houtstapel nog eens doorgegaan en heb alle mogelijke kistjes en kastjes eruit gesleept. Eén emmer voor wortelen bleek vorig jaar toch wat weinig. Officieel had ik de koude bak dit jaar opgezegd. De bak van vorig jaar is heeft alweer een andere functie. Maar toen ik van de buren hun oude dubbelwandige houten ramen kreeg, kon ik het toch niet laten deze te combineren met een gevonden bedframe. Wat erin komt weet ik nog niet want ik ga veel minder zelf zaaien dit jaar. Liever lui dan moe laat ik het gedoe met het zaad over aan de leerlingen van de agrarische school en ga ik pas half mei in hun kweekvijver op zoek naar mooi en rustig opgekweekt plantgoed. Ik heb wat oude perken moeten repareren en ze ook meteen ontdaan van hun wintervacht. De grond kan nu opwarmen en de onkruiden mogen kiemen. Die kan ik er dan voor het planten nog uittrekken. *********************************** En dan natuurlijk ons akkertje, oftewel: de grote jongens! Hahaha, geintje natuurlijk want de gemiddelde agriculteur hier in de Haute-Marne heeft 175 ha tot zijn beschikking. Wij hebben voorlopig slechts 1400 m2 gebruiksklaar. Maar wat moet je met 1400 m2 gebruiksklare grond als je er eigenlijk nog niet echt klaar voor bent? Omdat je een tuin of stuk grond niet in een seizoen naar je hand kunt zetten hebben we het brandnetelveld vorig jaar later keren en frezen. Maar we hebben (zeker voorlopig) eigenlijk helemaal geen tijd om er dagelijks mee bezig te zijn. Het plan om er aardappelen en pompoenen op te zetten de eerste jaren leek leuk, totdat ik dacht aan het rooien van zo’n 700 m2 aardappels! Ik heb jarenlang mijn oom geholpen zijn aardappels te rooien en noch ik noch mijn rug kijken daar met plezier op terug! En hoe kom ik erbij dat ik 700 m2 met pompoenen kan beplanten als ik geen zin heb om zelf voor te zaaien? Een paar plantjes kopen dat lukt nog wel met een bescheiden budget, maar voor een paar honderd vierkante meter heb je toch algauw een professionele begroting nodig. En dus gingen wij terug naar de tekentafel om een praktischer plan te bedenken. Het uitpakken van die verhuisdozen hielp daarbij enorm. Ik kwam namelijk het boekje van Ruth Stout weer tegen: Gardening without work. Wie wil tuinieren volgens de methode van Ruth moet niet al zijn tijd in de tuin willen doorbrengen en daarbij een onuitputtelijke bron aan hooi of stro ter beschikking hebben. Wat ons betreft succes verzekerd. Dankzij Ruth is het probleem met de aardappelen van de baan. We gaan niet poten en ook niet rooien. We strooien de aardappeltjes gewoon op de koude grond, storten er een flink pak stro overheen en na een tijdje kunnen we de aardappels zo van de grond rapen! De buurvrouw lacht me nu vast uit, die gelooft niet dat het zo werkt. Maar ik (en mijn rug) zijn vol vertrouwen. Op het hoogst gelegen deel van de akker (dat wat niet minimaal eens per jaar onderloopt) zetten we fruit en de overige groenten. Voorlopig nog eenjarige groenten maar uiteindelijk moet dit voornamelijk ‘vast voedsel’ worden: eeuwige prei, vierhoeksmoes, rabarber, topinambour, asperges en meer van dat soort dingen. Spul waar je niet elk jaar weer handenvol werk aan hebt. Het wachten is nu nog op de boer die voor het einde van de maand de boel nog een keer komt bewerken. Daarnaa gaan de peren, hazelnoten, bessen, aardbeien, sleedoorns en frambozen in de grond. De groenten volgen daarna. Om de kale vlakte wat overzichtelijker voor onszelf te maken heb ik met stro aangegeven waar we dit jaar de grond gaan beplanten. Daarmee hebben we nog niet de helft van de grond gebruikt maar op het stuk wat nog over is daar zaaien we gras en ongetwijfeld komen daar de veldbloemen weer terug. En anders helpen we een handje. Ik heb bergen zaad uit de velden van vorig jaar. Of we uiteindelijk genoeg tijd hebben om alle plannen ook dit jaar weer te realiseren zullen we over een maand of 10 wel zien. Vooralsnog hebben we in ieder geval een hoop voorpret gehad!

En daar is ie dan eindelijk - mijn eigen karretje! Een prachtig mooie hagelwitte 'pick-up' voor al mijn uitstapjes met de honden en natuurlijk voor al die kilo's oogst die van het nieuwe land gaan komen. Met dit nieuwe speelgoed - plus de akker, ons te kappen bos, het huis, de 'oude' tuin en al het werk wat overal nog gedaan moet worden - blijft er, vrees ik, geen tijd meer over om hier nog rond te hangen. Bon courage et au revoir

Eerst dacht ik 'laat toch gaan, sommige mensen weten het nou eenmaal graag beter', en dus reageerde ik niet. Maar vandaag kwam ik via iets heel anders weer bij wormen terecht (stond wat in mijn tuin te graven ) en toen dacht ik ineens, ik reageer toch. Want als alleen sommige mensen hun 'kennis' in het openbaar spuien dan wordt de wereld wellicht wat eenzijdig geinformeerd. En omdat het over onze huisdieren gaat - waar we zuinig op zijn - leek het mij toch nuttig om ook mijn kennis en informatie met jullie te delen. Vandaar dus nu wat laat maar alsnog. Het is echt een feit: preventief ontwormen bestaat niet - niet bij paarden, ook niet bij honden, of bij katten, bij fretten of bij weet ik wat voor dier dan ook. Waarom dat niet bestaat is omdat ontwormingsmiddelen - de middelen die vandaag de dag bestaan - alleen de (eventueel) aanwezige wormen doden - ze werken namelijk alleen maar op de dag van toediening. De meeste middelen doden ook de larven. Maar de dag na het ontwormen kan het dier alweer besmet raken met nieuwe wormen. Wie zijn dier dus 1 of 2 of 4 keer per jaar ontwormd loopt net zo hard achter de feiten aan als degene die helemaal niet ontwormd. De enige die bij de tijd zou zijn, is de baas die zijn dier elke dag een ontwormingsmiddel toedient. Persoonlijk lijkt het mij heel onaangenaam om mijn honden (en kat) elke dag te ontwormen. Ik houd er namelijk helemaal niet van om mijn dieren vol te proppen met chemische troep die nergens voor nodig is, en naar mijn bescheiden mening is ontwormen helemaal niet zo vaak nodig. Volwasen dieren (let wel ik heb het over normaal gezonde dieren met een nomale gezonde weerstand) worden namelijk meestal niet ziek van een wormenbesmetting. Er zijn veel redenen - die niets met de gezondheid van je huisdier te maken hebben - waarom allerlei autoriteiten vinden dat je jaarlijks, of tweemaal of zelfs viermaal per jaar moet ontwormen. Iedereen is vrij om welke religie in deze dan ook te volgen maar een feit blijft dat 'preventief' ontwormen een fabeltje is.

Ik denk niet dat er iemand op dit forum is die openlijk durft te beweren dat ie round up gebruikt, maar dat betekent niet dat je de gratis oogst nietkunt eten. Ik zou het zelf ook nooit gebruiken - maar goed ik gebruik helemaal niets dus da's ook niet representatief - maar het is wel heel aanstellerig om deze oogst nu als 'verloren' te beschouwen. Gewoon oogsten en lekker opeten en volgend jaar vriendelijk bedanken voor de hulp van de buurman en een fatsoenlijk boek kopen waarin je alles kunt vinden dat je nodig hebt (hint: Velt's moestuinbijbel).

Ik hoop dat je er geen bedrukt papier in verwerkt, is namelijk best heel slecht voor je schoorsteen

https://www.moestuinforum.nl/topic/533-fotos-van-favoriete-gereedschap/