roeier

De Tuinen van Weldadigheid in Veenhuizen organiseert een knoflookdag op zondag 1 September. https://detuinenvanweldadigheid.nl/evenement/knoflookdag/ Je kunt er natuurlijk ook knoflook kopen, en de tuinen bekijken.

Het zal niet een duizendpootachtige zijn geweest, dat zijn jagers, die eten kleine knabbelende beestjes die het op jouw planten hebben voorzien. Duizendpoten zijn je vrienden. Wie je vijand hier was weet ik niet, maar zoveel weet ik nou ook weer niet van kleine beestjes.

Bij kortere komkommers vind ik dat wel wat meevallen. Nu is deze die hier hangt eigenlijk al mooi op maat, maar dat schrompelige heeft dit type ook jong nauwelijks: Dat ras heet Megan, die heb ik al een paar jaar. Deze bloem behoeft geen toelichting:

TomP, bedankt voor de namen van die rassen, die houd ik in gedachten. Bij mij bestaat de indruk dat gewassen vooral reageren op de maximum temperatuur; dat die voor de warmteprikkel zorgt die ze op gang brengt. Op de kaart van Nederland blijft de temperatuur altijd het laagst aan de kust, en dan heb je nog wat noord - zuid verschil. Binnen Nederland kan de maximum temperatuur sterk verschillen van het noord-westen naar het zuid-oosten; dat scheelt zo een handvol graden. Het verschil in gemiddelde temperatuur is veel minder, want het koelt 's nachts ook sterker af in het oosten. Maar een koude nacht schijnen planten niet zo erg te vinden, zolang ze overdag maar warmte krijgen, anders vallen de verschillen in groei slecht te verklaren. Vooral aan het begin van het seizoen zijn de verschillen sterk binnen Nederland. Een tomaat vindt Nederland toch al koud, dus je kunt die niet met nog een paar graden kouder opzadelen zonder dat het problematisch wordt. Een 'gewone' tomaat hoef je hier niet aan te beginnen; een koud weer specialist is een noodzaak. Ik heb maar 7 tomatenplantjes staan, eigenlijk 9, want ik heb een paar zaailingen gekregen van mensen die teveel gezaaid hadden, maar dat zijn gewone rassen; die gaan te langzaam. Die mensen zijn ook pas net begonnen met een tuintje, dus die moeten dit nog ervaren denk ik. Haast niemand heeft ook tomaten op de volkstuin staan in deze streek, als dat wel zo is zijn ze als plantje gekocht; kopen als plantje is toch al iets wat veel wordt gedaan hier. Mijn 'Alaska' en 'Quedlinburger Frühe Liebe' zijn beide van golfbal-formaat: het helpt de rijping wel sterk als de tomaatjes klein zijn. Kerstomaten vind ik dan persoonlijk weer te klein, maar een slagje groter ben ik helemaal blij mee. Geeft volgens mij ook minder problemen met barsten en wat betreft het gewicht aan de plant, ook bij harde wind. Dus ik ben wat huiverig voor grote maten. De Quedlinburger Frühe Liebe lijk ik lekkerder te vinden dan de Alaska. Die Alaska vind ik ook nog lekker, want ik heb nooit een zelf geteelde tomaat geproefd die ik niet lekker vond. Voordat ik een paar jaar terug met een tuintje begon at ik geen tomaat, ik dacht dat ik ze niet lekker vond. Het blijkt dat ik niet van tomaten uit de winkel houd, maar wel van zelf geteelde. Ik heb dus zat reden om meer tomaten te telen, maar ben er erg conservatief in. Ik kan nog wel wat meer doen als het gaat om het maken van een glazen bak; dat staat op de agenda als winterklusje, maar dan nog wil ik me beperken tot wat rasjes die uit de voeten kunnen met de kou, terwijl ik normaal op de tuin veel avontuurlijker ben. Dit is nog een aardig videootje waar Vera Greutink samen met haar kinderen kerstomaten aan een smaaktest onderwerpt:

Piet Paulusma waarschuwt voor een zomerstorm a.s. zaterdag, windkracht 8 - 9, mogelijk veel regen: https://www.hartvannederland.nl/tag/piet-paulusma/. Laten we hopen dat het meevalt, maar het zal geen kwaad kunnen hier en daar dingen wat te verankeren.

Ik sluit me aan bij weknow, maar kan uit ervaring spreken dat je vaak verrast zult worden door de resultaten. Ook groei-omstandigheden kunnen tot verschillende resultaten leiden. Zelfs bij klonen, waarbij het genen-materiaal dus hetzelfde blijft, kun je uiteenlopende resultaten krijgen. Ik zie dat bij sjalotten en knoflook, dat is vegetatieve vermeerdering, klonen dus, maar je ziet toch grote verschillen in formaat, kleur, en zelfs het wel of niet maken van een bloemstengel. Dat is dan door andere omstandigheden vooral. Bij zaadjes uit dezelfde pompoen heb ik meegemaakt dat de ene pompoen oranje wordt, de andere groen, de ene op een punt uitloopt, de andere plat blijft, enz... Dat gebeurt ook bij vrijwel gelijke omstandigheden. Maar altijd als je zaden overhoudt dan kun je het beste aan selectie doen. Dus niet het beste spul oogsten en wat het laatst overblijft dan maar overhouden voor het zaad - heb ik zelf wel gedaan bij groente, toen ik net begon en er nog niet zo over nadacht. Je moet eigenlijk vanaf het begin je favorieten al in gedachten hebben, want de eigenschap om vanaf het begin goed te groeien is belangrijk. Dan nog is het altijd maar hopen dat je de goede eigenschappen die je zag ook terug zult zien bij de nakomelingen. Veel nakomelingen zullen toch anders uitpakken. Je moet het leuk vinden om te doen, en geduld hebben. En misschien niet al te zeer gefocussed zijn op een bepaald resultaat, maar openstaan voor verrassingen.

Een aardappel die bij mij terug zal komen is de Skouer. Ik had mij er weinig bij voorgesteld, want hij zou 'zeer vastkokend' zijn, en ik hou van het tegenovergestelde. Ik nam de aardappel omdat die als één van de weinigen nog beschikbaar was op de moestuindag in Drachten die ik bezocht. Maar... vastkokend? Het kan zijn dat ik het begrip niet snap, maar ik hou er juist van dat ze een beetje kapot koken, zoals deze. Ik blij. Ook helemaal blij met de smaak. Terwijl ik deze aardappel normaal toch echt niet genomen had met die omschrijving. Natuurlijk at ik er nog wel wat bij hè? Want het is hier tuinbonen-tijd en ook de tomaatjes zijn er. Spekjes en wijn zijn niet van eigen tuin.

Verwacht van mij maar geen plaatjes met emmers-volle oogsten, maar ik kan nu af en toe een paar tomaatjes plukken, en zo is het wel goed. Ik lees de tips van TomP, en heb stevig uitgedund. Er is meer vocht gekomen, maar tot nog toe werkt dat bij mij in het voordeel. Al het loof ziet er nog fris en groen uit, zonder plekken of vlekken. Maar September is nog maar een maand van ons vandaan, dus beter nu genieten, het kan zo weer voorbij zijn.

Leuk om dit te volgen. Er lijkt me trouwens helemaal niets mis met jouw analyse van waarom die ene ontploft is. De eerste gedachte die ik had toen ik die foto zag was van ja, er kwam ineens even een bak regen - afgelopen vrijdag vooral - nadat het lang droog was geweest. Alhoewel ik zo'n barst-effect dan meer van tomaten ken, de doorsnee pompoen zie ik het nog niet zo snel doen. Ik ben zelf fan van de pompoen, al gaat het me helemáál niet om groot. Geef mij maar die handzame pompoentjes van 1½ - 2 kg of zo, en dan lekker lang laten rijpen: heerlijk, en super makkelijk te bewaren. Het is leuk om te zien hoe ze zich langzaam ontwikkelen aan de plant. Ze komen ook in veel verschillende vormen en kleuren en zijn haast altijd mooi om te zien. En je ziet de bijen lekker rollebollen in de bloemen of er een middagdutje in doen. Een geweldig gewas.

Ik lees in een noordelijke krant dat het een uitzonderlijk goed pruimenjaar is; de omstandigheden voor bestuiving eerder in het jaar zijn ideaal geweest. Het was mezelf ook al opgevallen; in de buurt op een boerenerf waren zijtakken van een pruimenboom gestut, anders zouden ze door het gewicht van de pruimen afknappen. Toen dacht ik ook al dat ik nog nooit zoveel pruimen aan één boom had gezien. https://www.lc.nl/friesland/tytsjerksteradiel/De-pruimen-vallen-as-kometen-van-de-bomen-24711420.html

Ze hebben ze gewoon nog niet binnen nu, maar dat zal wel snel gebeuren, of misschien dat je wel kunt voor-bestellen of zoiets. Maar het is nu nog walgelijk vroeg om te poten, en de kweker zal op dit moment een uitstekende bewaarplaats voor de knoflook bieden.

Zijn we alweer aan een knoflook seizoen 2019 - 2020 toe? Je kunt het beste in knoflook groepen denken; er zijn 10 groepen, en ieder ras behoort tot één van die 10 groepen (daar is ook wel weer discussie over, maar dat even terzijde...). Van die 10 groepen doet de Artisjok groep het betrouwbaar goed in het Nederlandse klimaat. Die Franse knoflook die je had behoorde tot de Artisjok groep, en de Fransen doen veel Artisjokken. Past hier goed, en wordt ook veel aangeboden. De Creole groep is het minst geschikt voor hier, en past beter in een Mediterraan klimaat. Daar worden het mooie grote bollen, hier blijven ze vrij klein. Morado is een Creole. Het zou kunnen dat mensen in het zuiden van Nederland, of Vlaanderen, al betere resultaten met deze groep boeken. Ik ken niet alle groepen uit ervaring, maar heb de indruk dat de meeste groepen het aardig doen in Nederland, maar wel wat groter worden in een klimaat met langere, koudere winters. Die meeste andere groepen maken ook bloemstengels. Silverskin maakt geen bloemstengels als ik me niet vergis, maar die groep ken ik helemaal niet, zou best wel eens geschikt kunnen zijn voor Nederland. De Aziatische groep maakt zwakke bloemstengels, en ik krijg de indruk dat die voor hier goed geschikt is, maar mijn enige ervaring is met het ras Wonha, en ik heb gemerkt dat die een heel ander tijdpad bewandelde dan alle andere knofloken. Ik weet niet of alle Aziaten zo doen als de Wonha, maar dat kan dan even wennen zijn - ik ging zelf de mist in het eerste jaar, maar afgelopen seizoen ging het goed. Aanbieders vermelden de groep er altijd wel bij, dus daar zou ik vooral op letten - de verschillen tussen de groepen zijn vrij groot, maar binnen een groep wat groei-gedrag betreft niet.

Dit heb ik ook niet eerder gehad, maar het lijkt dat de schil van de pompoen daar niet mooi is gevormd of beschadigd geraakt, en er nu geen bescherming meer is tegen schimmels en dergelijke. Dit bederf zal doorgaan, dus ik ben bang dat je deze pompoen snel moet oogsten, of hij bederft gewoon verder. Bij een beetje omdraaien zou ik altijd bang zijn dat het steeltje knapt. Wat ik wel eens doe is de pompoen optillen en ondersteunen met een zware kei; als hij maar wat hoger komt te liggen scheelt dat al. Trouwens, in eerste instantie ging ik over tot de keien omdat steen warmte langer vasthoudt en het de rijping van de pompoenen ten goede zou komen, maar daar merkte ik weinig van.

Neusrot wordt veroorzaakt door te veel of te weinig water, dus in potten is het sneller een probleem dan in de volle grond - in een pot droogt de grond sneller uit, terwijl als er veel water wordt gegeven dit water niet makkelijk weg kan komen. Bij uitplanten in de volle grond, en dan lekker diep, kan het probleem zich niet zo makkelijk manifesteren. Een bijkomend gevolg van neusrot is dat de tomaat niet meer in staat is om calcium op te nemen. De plant als geheel kan dat nog wel, maar een aangetaste tomaat niet. Lang is gedacht dat een gebrek aan calcium de veroorzaker was van neusrot, en ook de beeldenbank waar Gianni1234 naar linkt noemt nog calciumgebrek als oorzaak van neusrot, met het daarbij behorende advies van een calciumgift. Dit is gebaseerd op verouderd inzicht; neusrot leidt tot calciumgebrek, niet andersom. Dit is waarschijnlijk de reden dat jullie nog steeds neusrot krijgen; de bemesting, of het gebrek daaraan, was nooit het probleem.

Het kan inderdaad zijn dat de bijen de weg naar jouw beschutte tuintje niet weten te vinden. De makkelijkste manier om zelf de bevruchting te doen is om een mannelijke bloem met steel en al af te knippen, dan alle bloembladen verwijderen - kun je opeten - tot je een soort stuifmeelstokje overhoudt. Daarmee ga je de vrouwelijke bloem in en rommel je rond de stamper. Je ziet dan stuifmeel op de stamper belanden; dat is wat je wilt. Op deze foto heb ik net een pompoen gedaan. De avond ervoor speurde ik naar zowel een vrouwelijke als mannelijke bloem die op punt van opengaan stonden. Een wasknijper op de punt houdt de bloemen dicht. Dan de volgende dag knijpers eraf, bevruchten, en de vrouwelijke bloem kan weer afgeloten worden met de knijper. Ik gebruik de knijper zodat er geen 'vreemd' stuifmeel bij kan en ik zeker weet wat de vaderplant is. Ik wil namelijk het zaad overhouden voor volgend jaar. Bevruchting is geen probleem voor mij want er zijn bijen zat, maar ik weet niet wat voor stuifmeel ze aan hun pootjes hebben hangen, dus daarom doe ik een paar pompoenen zelf. Als je geen zaad wilt overhouden is in elk geval een knijper op de vrouwelijke bloem niet handig, misschien nog wel op de mannelijke bloem, zodat het stuifmeel beter bewaard blijft. Als een courgetteplant al langer staat en al heel wat bladeren en bloemen heeft gemaakt wordt die steel wel telkens langer. Je hebt ook altijd wel wat genetisch verschil tussen de ene plant en de andere, dus het is normaal dat de ene plant zich wat meer uitrekt dan de andere. Ik zie in elk geval niks ongebruikelijks op de fotos. Het kan wel makkelijk voorkomen dat er verkeerde zaadjes in het pakje zijn gekomen, maar dat zie ik hier niet.

Dat zul je toch echt aan die vorige eigenaar moeten vragen, of iemand die weet wat hij of zij verbouwde. Er zijn ongelooflijk veel rassen die dit soort gele rassen opleveren. Van die rose rassen zijn er minder, zou Sarpo Mira kunnen zijn, maar dat is een vreselijk late aardappel, dus als het loof al was afgestorven kan dat hem volgens mij ook niet zijn. De struiken van Sarpo Mira zijn fors en de aardappel is wit van binnen.

Nog even de grootste opgemeten voor de volledigheid; diameter 4,6 cm. Er waren er meer die daar tegenaan zaten.

Zo, de laatste week eindelijk een temperatuurtje op mijn tuin waar de plantjes zich een beetje gelukkig bij voelen. Veel tomaten doe ik hier niet in het noorden, want het wordt vaak niks, en bij het uitkiezen van rassen let ik alleen op koude-geschiktheid. Twee rassen heb ik op het zelfde moment gezaaid, verspeend en uitgeplant: Alaska en Quedlinburger frühe Liebe. In het begin leek Alaska het ietsje beter te doen, maar de rassen gingen vooral gelijk op, en de eerste kleuring richting rood was bij een tomaat van het oude DDR rasje, Quedlinburger frühe Liebe dus. Dat tomaatje lijkt nu oogstbaar, maar ik laat het lekker hangen voor het zaad; kans dat de vroegte-genen vooral in de vroegste vruchtjes zitten en minder in de latere. Die Quedlinburger frühe Liebe maakt groter blad dan de Alaska en zal daardoor ook beter bestand tegen de droogte zijn: grotere bladen betekent grotere zonneschermen.

Gewoon potjes met metalen deksel werken goed. Als het past in een kleine pot vind ik klein beter, omdat je niet gelijk een grote hoeveelheid gebruikt. Net als bij jam maken gaan de potjes bij mij altijd eerst even in kokend water, om later bederf te voorkomen. Maar bederf is toch al onwaarschijnlijk; suiker en azijn hebben beide conserverende eigenschappen. Als je overal wat anders leest over hoe het moet, zal dat in dit geval betekenen dat het niet zo precies komt.

Ja, ik zie je ook geen boer worden, Mellie, maar ik haal dat voorbeeld maar even aan zoals het is, en het werd hier dus door een boer gedaan, en die hield het werk vooral in eigen hand. Het is allemaal erg veel werk, maar daarmee wil ik niet zeggen dat de aktie van één persoon er niet toe kan leiden dat het toch gebeurt. Daar heb ik het perfecte voorbeeld van. Een middelbare schoolkind in Franeker, begaan met vlinders, las in de krant dat de Vlinderstichting nog één vlindertuin ergens in Nederland wilde realiseren. Hij zond een verzoek in om het in Franeker te doen, begon een Facebook pagina, benaderde de gemeente, en om het verhaal kort te maken; nu ligt er dus een vlindertuin van een paar hectare aan de rand van Franeker. Als maar genoeg partijen het zien zitten en meedoen krijgt dus een kind het voor elkaar, terwijl dat kind er nu verder geen werk van heeft. Dat werk wordt gedaan door de gemeente en de Vlinderstichting, die hebben voor de aanleg een loonbedrijf ingehuurd, en zullen misschien vaker derde partijen inschakelen. De grondprijs hoeft niet relevant te zijn voor het begin van zo'n project; grond kan ter beschikking worden gesteld. In het geval van de vlindertuin bij Franeker stelde de gemeente grond ter beschikking. In principe maar voor 5 jaar bij die vlindertuin, voor een bos heb je daar niks aan, maar misschien dat meer mogelijk is. Medewerking van de overheid heb je toch nodig, wat je ook wilt, dus natuurlijk ga je onderzoeken hoe een gemeente bereid is mee te doen. Het kan ook op particuliere grond, met medewerking van de eigenaar. Zo'n soort regeling is getroffen voor de volkstuin waar ik op zit, lang geleden. De grond was eigendom van een boer. Op een gegeven moment is op papier gezet dat het volkstuin kon blijven zolang er een volkstuinvereniging was. Per jaar wordt een symbolisch bedrag aan huur aan de boer betaald en dit bedrag mag ook niet worden verhoogd. Die boer leeft al lang niet meer, een dochter is nu beheerder, maar de regeling bestaat nog steeds en kan alleen beëindigd worden als de volkstuinvereniging ermee ophoudt. Er zijn hier en daar boeren die stoppen en geen opvolgers hebben, en er zijn meer grondbezitters die niet goed weten wat ze met hun grond aanmoeten. De prijs van de grond is dan niet relevant, dan kan het er puur om gaan dat mensen je idee zien zitten, en er zijn dan dus duurzame constructies mogelijk. Ik zou zeker in Nederland, lokaal, mogelijkheden gaan aftasten.

In de zomer van 2015 heb ik vrij lang op een veehouderij gewerkt in Galloway, Schotland, waar men in 2002 op een deel van het land een bos had aangelegd. Meer dan 20 vrijwilligers hebben zich met het planten bezig gehouden. Die woonden of kampeerden daar zolang, er werd voor ze gekookt en het was een erg intensieve periode voor het boerengezin dat het initiatief had genomen, vooral vanwege de zorg voor al deze vrijwilligers. 13 jaar later, toen ik er dus was, waren de bomen nog altijd klein, maar het begon langzamerhand op een bos te lijken. Er waren paden doorheen aangelegd en was open voor het publiek. De paden werden regelmatig gemaaid met een vrij grote machine, en de zijkanten van de paden werden bijgehouden met een bosmaaier. Uiteraard moesten takken van bomen ook regelmatig worden weggehaald om de paden vrij te houden. De hoop was, dat als de bomen eenmaal groter waren, ze veel licht zouden wegnemen waardoor het gras minder kans kreeg, maar ondertussen hadden wel twee mensen er een deeltijdbaan aan om de boel bij te houden. In de tijd dat ik er werkte ben ik een stuk of wat keren met een grote benzinemaaier over de paden gegaan en ben ook met de bosmaaier in de weer geweest. Paden vergen veel onderhoud, dat is makkelijk te onderschatten. Ze noemden de paden 'nature paths' maar er was wel erg vaak het geluid van een benzinemotor te horen... Toch is dit wel een voorbeeld van een geslaagd bosproject; als je het aanlegt in 2002 en in 2015 (en ik verwacht ook nu) houdt je het nog bij dan ben je er dus tevreden over. Dit boerenbedrijf deed veel om publiek te trekken; ze hadden ook een restaurant waar ze veel van hun eigen producten verkochten, een soort van speelpark hadden ze gebouwd, en door het bos waren niet alleen natuurpaden gemaakt maar ook kleuters konden ergens met een skelter een rondje maken en er was een traject voor terreinfietsen. Ze trokken al met al veel mensen; veel touringbussen met schoolkinderen ook, maar allerhande volk wel. Toch was dit in de aard nog een veehouderij en had de boer een overall aan en was met zijn vee bezig, maar hij had dus wel veel personeel voor al die bedrijfstakken die erbij waren gekomen in de loop der tijd. Zo is het dus wel te doen om een bos bij te houden, maar het lijkt me haast niet te doen voor een gewone particulier die dit niet in één of andere organisatie inbouwt, want het is veel werk, en daar moet wel wat tegenover staan voor de mensen die erbij betrokken raken en het uitvoeren.

Heb je nogal wat voeding gegeven, Saalk? Het schijnt dat hoe meer stikstof, hoe meer mannelijke bloemen je krijgt. Ik weet niet zeker of het zo is. Ik dacht dat als een komkommerplant eenmaal goed begint te geven, je net als bij courgettes iedere dag wel één of twee kan plukken, dus dat het lastig valt bij te houden... Ik heb pas drie jaar een tuin, het eerste jaar kreeg ik een overvloed. Vorig jaar niets, want de planten raakten nooit lekker aan de groei. Dit jaar willen de planten ook nog niet; te koud. Pas de laatste dagen, bij temperaturen rond de 40°C, zie ik er wat beweging in komen. De meloenkomkommer, wat bij jou de Armeense komkommer is, heeft duidelijk de meeste moeite met de kou. De andere komkommer die ik heb - Megan genaamd - gaat ook niet veel harder, maar daarbij heb ik wel het vertrouwen dat het goed gaat komen als de zomerse temperaturen aanhouden. Er is nog wel tijd. Die Zelenyye Zmei lijkt gewoon een erg krachtige groeier, en dat hij daardoor gewoon door de kou heengroeit. Zoiets was voor mij ook beter geschikt geweest, ik hou alleen niet van die lange komkommer-modellen; geef mij maar een meer op augurk lijkend model. Misschien moet ik ook eens iets bestellen van die Oekraïense site, want sommige van hun compactere modellen zouden het hier wel eens aardig kunnen doen. Ik teelt op de vlakte dichter bij de kust hè? Dus meer wind en de temperatuur daalt 's nachts sterker. Er is een duidelijk verschil met de Friese Wâlden. Maar ook al zou ik maar om het jaar of zo succesvol komkommers kunnen telen, dan nog kan het de moeite waard zijn: pas net heb ik de laatste komkommers van twee jaar terug op, want ingemaakt kun je er jaren plezier van hebben. Alleen die schil wordt wel als leer, dus ik moet ze wel schillen als ik van plan ben ze zo lang te bewaren! Een ander ding dat komkommers met courgettes gemeen hebben is dat je ze vooral onrijp plukt; dan zijn de zaden nog nauwelijks ontwikkeld, de schil is nog zacht en happen ze lekker weg. Rijp laten worden is wel nodig als je de zaden wilt overhouden, maar anders wacht je niet op rijp.

Net zoals annaelizabeth had je waarschijnlijk dit: http://blogs.cornell.edu/livegpath/gallery/garlic/waxy-breakdown-on-garlic/ Ik heb dit nooit ervaren, maar het schijnt vooral door warmte te komen.

Oplossingen met pompen zul je weinig tegenkomen in dit deel van de wereld. Een zinken emmer aan een stok om niet op de knieën te hoeven is de meest geavanceerde methode zo'n beetje. Bij het water geven blijft de broes op de gieter en het bodempje gaat terug de sloot in, om visjes, kikkervisjes, wantsen en waterkevers te sparen, want je schept nogal wat mee op uit de sloot.

Ik zie geen foto. Na het opladen van een foto moet je nog op een knopje 'in bericht plaatsen' drukken. Dan zou er een extra lijn tekst moeten verschijnen in je bericht; de link naar je foto. Het zou schurft kunnen zijn wat je aardappels hebben, komt vrij veel voor, maar natuurlijk zonder foto moeilijk te zeggen.